תל אביב-יפו
תל אביב–יפו, המוכרת לרוב כתל אביב, היא עיר במחוז תל אביב שבישראל, השוכנת במישור החוף הדרומי, המרכזית מבין ערי גוש דן והשנייה בגודל אוכלוסייתה בישראל.
Government administration · Israel · 0 followers
Overview
תל אביב–יפו, המוכרת לרוב כתל אביב, היא עיר במחוז תל אביב שבישראל, השוכנת במישור החוף הדרומי, המרכזית מבין ערי גוש דן והשנייה בגודל אוכלוסייתה בישראל. תל אביב חברה בארגון פורום ה-15. העיר שוכנת לחוף הים התיכון. בשטחה זורמים נחל הירקון ונחל איילון. היא גובלת ממערב בים התיכון; מדרום בערים בת ים וחולון ובבית הספר מקוה ישראל; ממזרח בערים רמת גן, גבעתיים, בני ברק ופתח תקווה; ומצפון בערים רמת השרון והרצליה. ראש עיריית תל אביב-יפו הנוכחי הוא רון חולדאי.
Interested in working with us in the future?
Follow to see new jobs and posts in your feed.
No news yet.
About
תל אביב–יפו, המוכרת לרוב כתל אביב, היא עיר במחוז תל אביב שבישראל, השוכנת במישור החוף הדרומי, המרכזית מבין ערי גוש דן והשנייה בגודל אוכלוסייתה בישראל. תל אביב חברה בארגון פורום ה-15. העיר שוכנת לחוף הים התיכון. בשטחה זורמים נחל הירקון ונחל איילון. היא גובלת ממערב בים התיכון; מדרום בערים בת ים וחולון ובבית הספר מקוה ישראל; ממזרח בערים רמת גן, גבעתיים, בני ברק ופתח תקווה; ומצפון בערים רמת השרון והרצליה. ראש עיריית תל אביב-יפו הנוכחי הוא רון חולדאי.
Kaynak: Wikipedia · CC BY-SA 4.0
שם העיר
תל אביב נוסדה רשמית ב-11 באפריל 1909 כשכונת אחוזת בית, כשם האגודה שייסדה אותה. בימיה הראשונים של האגודה התלבטו ראשיה באיזה שם יקראו לה. נבחרה ועדה שהביאה לפני אספה כללית של תושבי השכונה את הצעותיה לשם העיר. בין השמות שהועלו באספה: יפו החדשה, נווה יפו, אביבה, יפהפייה, עברייה ועוד. אחד השמות שהוצעו היה "הרצליה" על שמו של בנימין זאב הרצל. לבסוף, ב־21 במאי 1910, נבחרה ברוב קולות הצעתו של מנחם שינקין: "תל אביב", כשם התרגום העברי של נחום סוקולוב לספרו של הרצל, "אלטנוילנד", שפורסם שבע שנים לפני כן, ובו תיאר הרצל כיצד תיראה, לדעתו, המדינה היהודית לכשתקום (בשנת 1923 להערכתו). שיינקין נימק את הצעתו בדברים אלו: "בשם זה הביע מנהיגנו הרצל את תקוות עתידנו בארץ ישראל. לשם תל אביב יש צלצול מקומי, ערבי, וכל יושבי הארץ יתרגלו בו קל מהרה". בהצבעה על בחירת השם תמכו 20 אנשים בשם "תל אביב" ו־15 בשם "נווה יפו". האספה לא ידעה באותה עת כי שכונה בשם זהה כבר הוקמה במושבה נס ציונה (שם קיים עד היום רחוב תל אביב, שקדם לאחוזת בית).
מילולית, שם ספרו של הרצל הוא "ארץ ישנה חדשה" בלשון הגרמנית. נחום סוקולוב, שתרגם את הספר לעברית, קרא לו בשם הציורי "תל אביב": תל – האוצר הישן, עתיקות העבר, ואביב – המסמל עתיד, פריחה, לבלוב ותקווה. מקור השם בספר יחזקאל, כמקום שבו ישבו הגולים לבבל ליד נהר כבר, ככל הנראה בחבל ניפור: ”וָאָבוֹא אֶל הַגּוֹלָה תֵּל אָבִיב הַיֹּשְׁבִים אֶל נְהַר כְּבָר וָאֵשֵׁב, הֵמָּה יוֹשְׁבִים שָׁם” (יחזקאל ג', טו). מוצא השם התנ"כי מאכדית – תִיל אַבּוּבִּי – תל המבול – שנחרב על ידי שיטפון, משמעות הפוכה למשמעות הסמלית שקיבל השם העברי.
ב־4 באוקטובר 1949 קיבלה ממשלת ישראל הראשונה החלטה על איחוד העיר יפו עם תל אביב. בעקבות החלטה זו התכנסה כעבור יומיים מועצת העיר לדון בשם החדש לעיר המאוחדת. ראש העיר ישראל רוקח התנגד לשינוי שם העיר המבטא את הגשמת החזון הציוני ורצה ששם העיר יישאר כפי שהוא ובחלוקתה של העיר המאוחדת לאזורים או רבעים ייקרא אחד מהם "יפו". חברי מועצת העיר היו חלוקים בדעתם באשר לשם. בהשפעת ראש הממשלה דוד בן-גוריון, שרצה מאוד בשם "יפו" כדי לחזק את הקשר של העיר למקורות התנ"כיים, הוחלט בסוף כפשרה לקרוא לעיר המאוחדת "תל אביב-יפו". למעט בפרסומים ומסמכים רשמיים או התבטאויות של פוליטיקאים מקומיים, נשמרו השמות "תל אביב" ו"יפו" מופרדים בשיח העממי והציבורי.
היסטוריה

יפו
יפו היא אחת הערים העתיקות ביותר בארץ ישראל, המוזכרת עוד בתנ"ך כעיר שממנה יצא יונה הנביא למסעו. השרידים הקדומים ביותר מעידים על מקום יישוב כבר במאה ה־18 לפנה"ס. לראשונה נזכרת יפו בכתובים באיגרות מצריות משנת 1470 לפנה"ס, המתפארות בכיבושה על ידי הפרעה תחותמס השלישי. בעת העתיקה שלטו ביפו הפלשתים, ממלכת ישראל המאוחדת תחת דוד המלך, האשורים, הפרסים והסלאוקים, כמו רוב חלקי ארץ ישראל שנכבשו לאורך השנים על ידי ממלכות ואימפריות שונות. בכל תקופה זו הייתה יפו יעד אסטרטגי חשוב כעיר נמל מרכזית לחוף הים התיכון.
בימי המשנה והתלמוד שגשגה ביפו קהילה יהודית, וזאת ניתן להסיק מכיתובי המצבות בבית הקברות היהודי שנחשף מתחת לשכונת אבו כביר בשנת 1871 על ידי הארכאולוג הצרפתי שארל קלרמון גנו.
ב־1268, בתקופת שלטון הצלבנים, כבש את העיר ביברס, הסולטאן הממלוכי, הגלה את התושבים והרס את העיר. העיר עמדה חרבה עד המאה ה־17, שבמהלכה התיישבו בה נזירים מהמסדר הפרנציסקני והקימו בה אכסניה, במקום שבו נמצאת מאז סוף המאה ה-19 כנסיית פטרוס הקדוש.
במהלך התקופה העות'מאנית בארץ ישראל ידעה יפו תקופות נוספות הן של שגשוג ובנייה מחדש, והן של חורבן עד המאה ה־19, אז החלה לפרוח. במהלך מאה זו גם חודשה הקהילה היהודית בעיר. עם חידוש ההתיישבות היהודית בארץ במאה ה־19, היה נמל יפו נמל הקליטה הראשי לבאי העליות הראשונות. למקצת מהעולים הייתה יפו תחנת מעבר בלבד, אך רבים אחרים נשארו בה, והקהילה היהודית ביפו גדלה והגיעה ערב מלחמת העולם הראשונה ל־11 אלף איש, כרבע מאוכלוסיית העיר.
התיישבות מוקדמת בשטחה של תל אביב
לבד מיפו, התקיימו לאורך ההיסטוריה מספר ניכר של נקודות יישוב בשטח המהווה היום את תל אביב. ייחודי לאופי ההתיישבות העתיקה במרחב זה הוא היעדר רצף התיישבותי באזור אחד מסוים. יישובים אלו שבו והתחדשו באזורים שונים על גדות הירקון. ברחבי שטחה של העיר, ובעיקר בקרבת נהר הירקון, התגלו כמאה אתרים ארכאולוגיים מתקופות שונות. הירקון, בהיותו הנחל הרחב ביותר במישור החוף, היווה עורק חיים אסטרטגי ואפשר אף את כניסתן של סירות מסחר אל פנים היבשה. החל מימי הבית השני ועד סוף התקופה הביזנטית אין היישובים החדשים קשורים עוד בנחל הירקון כמקור לאספקת מים, והם התפשטו על פני כל שטחה של העיר, ובהם כאלה הרחוקים מן הירקון, כגון תל ברוך וגן הגת. חלק מהממצאים שהתגלו בעיר מתוארכים לתקופה הכלקוליתית ורבים מתקופת הברונזה. בתקופות המאוחרות יותר של העת העתיקה, הוקמו בשטחים אלו נקודות יישוב רבות ככפרי לוויין של עיר הנמל יפו.
גאוגרפיה

תל אביב-יפו שוכנת במישור החוף, לצד הים התיכון. הטופוגרפיה שלה שטוחה באופן יחסי אך בכל זאת קיימים בה לא מעט מאפיינים טופוגרפיים שאף השפיעו על עיצובה. לאורך חוף תל אביב נמתחים שני רכסי כורכר מקוטעים מדרום לצפון.
הראשון נמצא לאורך החוף ומשתרע ממלון הילטון תל אביב בדרום עד החוף הצפוני ביותר, חוף הצוק. למעשה, משתרע רכס זה לאורך כל חוף השרון עד צפונית לנתניה. מקטעו הדרומי של רכס הכורכר שלאורך החוף משתרע מחוף פארק צ'ארלס קלור בדרום, דרך יפו העתיקה ועד החוף הדרומי ביותר בעיר, חוף גבעת עלייה. משם, ממשיך המצוק עד אזור פלמחים.
רכס כורכר מקביל, הרכס השני ברכסי מישור החוף, שוכן בחלקו בתחום העיר, וחלקו בתחומי הערים השכנות. גבעות בולטות ברכס זה, בתחום תל אביב, הן פארק וולפסון (54 מטר) וגבעת אוניברסיטת תל אביב. הפסגה הגבוהה של הרכס (84 מטר) מצויה בתחומי גבעתיים.
הנקודה הגבוהה ביותר בעיר מתנשאת לגובה של 62 מעל פני הים, והיא נמצאת בקצה הצפון־מזרחי של שכונת המשתלה, על גבול רמת השרון. גבעה זו שייכת לרכס השלישי של רכסי הכורכר של מישור החוף.
במספר נקודות בולטות מבחינה טופוגרפית, נבנו בהיסטוריה המוקדמת של תל אביב ויפו מספר נקודות יישוב:
יפו העתיקה הבנויה על גבעה בצמוד לחוף, אשר היוותה בשל כך נקודה אסטרטגית חשובה לכל אורך ההיסטוריה.
הכפר שייח' מוניס שהיה לימים לאוניברסיטת תל אביב.
תל נפוליאון סמוך לשפכו של נחל איילון אל הירקון.
גבעות נוספות בעיר, שנדמה כאילו נעלמו מתחת לבתיה, נמצאות באזור כיכר המדינה, אזור שדרות בן-גוריון בין גן העיר ובית חנה (והחווה החקלאית שפעלה בעבר באזור). כמו כן נבנה אזור לב העיר לאורך קו פרשת המים המרכזי של העיר שבמרכזו, החל מפינת רחוב אלנבי בערך וצפונה, שדרות רוטשילד ורחוב אחד העם. הנקודה הגבוהה ביותר בלב העיר היא מגדל המים הישן ליד פינת הרחובות אחד העם ומזא"ה.
בעיר עוברים שני נחלים: נחל הירקון הזורם ממזרח למערב וחוצה את כל רכסי הכורכר בדרכו אל הים ונחל איילון הזורם צפונה ונשפך אל הירקון. לשניהם הייתה השפעה רבה על אופן התפתחותה של העיר ובמשך שנים רבות הם שימשו כגבולה של תל אביב. נחל איילון, שמנע את התפשטות העיר מזרחה בשל היעדר אפשרות נוחה לבנות בשטחו, היה עד שנות ה־80 גבול ברור בין מרכז העיר ושכונותיה המזרחיות, וכן בין תל אביב ורמת גן וגבעתיים. משנות ה־70 ועד סוף שנות ה־80, הוסדרה זרימת מי האיילון בתעלת בטון ובכך התאפשרה פתיחת נתיבי איילון המהווים כיום את עורק התנועה החשוב ביותר של גוש דן. גם כיום, כאשר האזור המוארך מתפקד כנתיב תחבורה, ניכרת בו הטופוגרפיה עד מאוד.
אקלים
האקלים השורר בתל אביב-יפו הוא אקלים ים תיכוני (Csa). בחורף חמים עד קריר וגשום, בסתיו ובאביב הטמפרטורה נוחות לרוב, אך לעיתים מתחוללים שרבים, ויורדים מדי פעם גשמים. בקיץ חם מאוד ולח, ללא משקעים. בשנה יורדים בממוצע בעיר (קריית שאול) כ־595 מילימטרים של גשם, ב־57 ימי גשם. עונת הגשם 1991–1992 הייתה העונה הגשומה ביותר שנרשמה בעיר ובסיכומה נמדדו 1,133.5 מ"מ גשם. מנגד, עונת הגשם 1998–1999 הייתה העונה היבשה ביותר שנרשמה בעיר, בסיכומה נמדדו בעיר 238 מ"מ גשם בלבד. בחודש ינואר נעה הטמפרטורה בין כ־C° 18 (בממוצע) ביום לבין כ־10 - 11 C°בלילה, כאשר בימים הקרים ביותר של החורף יורדות הטמפרטורות עד ל־C° 13 ביום ועד לכ־C° 6 בממוצע בלילה. שלג לא יורד בעיר, אך בהיסטוריה מתועד מקרה בודד ב־6 בפברואר 1950 עת שלג נערם על הקרקע בעיר. בלילה (ב־7 בפברואר 1950) נרשמה הטמפרטורה הנמוכה ביותר אי פעם C° 1.9-. בקיץ הטמפרטורות הממוצעות עומדות על כ־C° 30 בממוצע ביום ועל כ־C° 23 - 25 בלילה, ומזג האוויר מלווה בלחות של 65% ביום ומעל 80% בלילה. הטמפרטורה הגבוהה ביותר שנרשמה מאז קום העיר בתל אביב הייתה C° 46.5, בחודש מאי 1916.
האקלים בתל אביב-יפו חם וגשום יחסית לסביבתה, ומאופיין בתופעת אי החום העירוני, הנובעת בעיקר מריבוי כלי הרכב הנוסעים בעיר. כן מאופיינת העיר בתופעות שונות של מיקרו-אקלים, דוגמת הצללה ומנהרות רוח בין גורדי שחקים, משבי רוח בשעות אחר הצהרים, והבדלים של כ־C° 4 בין שדרות העיר לרחובות המקבילים להן. בשל הלחות הגבוהה, מאופיינת העיר בעומס חום גבוה יחסית בחודשי הקיץ. לאקלים התל אביבי נודעה השפעה מרחיקת לכת על סגנונות הבנייה שהתפתחו בעיר ועל אורח החיים של תושביה.
המתאר העירוני

ראשיתה של תל אביב באוסף שכונות לוויין מצפון ליפו. שכונות אלה הוקמו במתווה אופייני לסוף המאה ה־19 של רחובות צרים, ברוחב של כ־6 מ' בלבד בין חזיתות הבתים, ברשת שתי וערב, שלאורכם מגרשים קטנים ובתים צמודי קרקע. אחוזת בית שהוקמה ב־1909 נבנתה במתווה דומה אולם במרווחים גדולים יותר שאיפשרו בהמשך את התחדשות הרקמה העירונית ובניית בניינים במקומם של הבתים צמודי הקרקע. משהתאחדו כל השכונות ונוצרה העיר תל אביב, מתארה העירוני נעדר שלד עירוני מסודר, שכן כל שכונה התפתחה עד אז כישות עצמאית עם מאפיינים משלה. מארג הרחובות באזור דרום־מרכז העיר של היום משקף היטב מאפיין זה של היעדר יד תכנונית מכוונת. כאשר המשיכה העיר להתפתח צפונה ומזרחה בעזרתן של ידיים מכוונות, תוכננה התפתחות זו כהמשך לגרעין מארג הרחובות הקיים, שעל בסיסו נבנה שלד עירוני מסודר שיוכל לשאת את המשך התפתחות העיר.
עם תנופת הצמיחה של העיר בשנות ה־20, הוזמן מתכנן הערים הסקוטי סר פטריק גדס להכין תוכנית מתאר לעיר העתידה לגדול לעיר בת כ־100,000 תושבים. תוכנית המתאר שיצר גדס, הידועה כתוכנית גדס, יצרה בין היתר את המערך הפיזי המשרת את מרכז תל אביב עד היום, והיה בה הבסיס הרעיוני שאיפשר את הרחבת העיר בשנות ה־40 וה־50 של המאה ה־20. ברוח רעיון עיר הגנים תכנן גדס רחובות ושדרות ממערב למזרח שיכניסו בריזה מהים, ורחובות מדרום לצפון שיאפשרו התפתחות מסחר בעיר. בין הרחובות הראשיים תוכננו מבננים של מגורים, כאשר המבנן הטיפוסי כולל בניינים בעלי חזית מסחרית בדפנות המזרחית והמערבית. בתוך המבנן חוצים שלושה–ארבעה רחובות קטנים וצרים יחסית שלרוב אינם המשכיים לרחובות מסוג זה במבנן שכן. כמעט כל הרחובות האלה הם רחובות חד־סטריים כיום. במרכז כל מבנן מתוכנן מבנה ציבור כגון בית ספר, קופת חולים או גינה ציבורית. מבנן טיפוסי זה הכולל עשרות בודדות של בנייני מגורים מתקיים עד היום. תוכנית גדס גם הפכה את תל אביב, שהתפתחה עד אותה עת "עם הגב לים", לעיר ההופכת את חוף ימה למשאב חשוב המשפיע רבות על המתווה העירוני.
במקביל לתוכנית גדס, שהרחיבה את העיר צפונה עד נחל הירקון, הוקמו בשנות ה־20 גם שכונות הפועלים נווה שאנן ופלורנטין בעלות מתאר עירוני שונה. נוה שאנן נבנתה בצורת מנורת תשעת קנים סביב רחוב לוינסקי ואילו שכונת פלורנטין נבנתה לפי תוכנית שתי וערב של רחובות בעלי בנייני מגורים טוריים עם חצרות פנימיות.
תחבורה

התחבורה בתל אביב-יפו היא ממערכות התחבורה העמוסות והמסובכות בישראל, עקב אופייה המטרופוליני של העיר. מדי יום נכנסים לעיר מאות אלפי יוממים, והעיר סובלת מעומסי תנועה וממחסור במקומות חניה. בעיות התחבורה מעצימות את מפגעי הרעש וזיהום האוויר, מכבידות על התושבים ועל בעלי העסקים, ומהוות נושא מרכזי בשיח הציבורי.
ציר התנועה העיקרי והחשוב בעיר הוא נתיבי איילון (כביש 20) החוצה את העיר מצפון לדרום לאורך תוואי הזרימה של נחל איילון, ומהווה את הכניסה העיקרית לעיר מצפון ומדרום. נתיבי איילון משמשים ככביש חגורה מהיר לחלקה המרכזי של העיר, ובתחומם תשעה מחלפים לאורך הציר. אף על פי שהציר כולל חמישה נתיבי נסיעה לכל כיוון לאורך חלקו המרכזי, הוא מתקשה לעמוד בעומסי התנועה הכבדים שעמם עליו להתמודד.
צירי כניסה נוספים אל העיר הם כביש 2, וכביש 482 מצפון, כביש 481, דרך השלום וכביש 461 ממזרח, כביש 1 ו-כביש 44 מדרום מזרח, וצומת חולון ושדרות ירושלים מדרום.
בעיר פועל מערך קווי אוטובוס עירוניים של חברת "דן", המפעילה את עיקר התחבורה העירונית בעיר מאז 1945. בנוסף לה יש מספר קווים עירוניים של אגד, מטרופולין קווים ואלקטרה-אפיקים. בתל אביב פועלת התחנה המרכזית החדשה (שהיא תחנת האוטובוסים השנייה בגודלה בעולם מבחינת שטחה), מבנה שנוי במחלוקת שנחשב לפיל לבן, ומספר מסופי אוטובוס, שהחשובים שבהם הם מסוף 2000, מסוף כרמלית, מסוף רדינג ומסוף עתידים. בשל מיקומה הגאוגרפי במרכז ישראל ובלב גוש דן ובשל חשיבותה של העיר, יוצאים ממנה קווי אוטובוס לכל חלקי ישראל.
בנובמבר 2019 החל לפעול מיזם היסעים ציבורי חינמי נעים בסופ"ש הפועל בסופי שבוע וכולל שבעה קווים. המיזם מופעל על ידי 14 רשויות מקומיות (בהם תל אביב, קריית אונו, גבעתיים, רמת השרון, רעננה, הרצליה, שוהם ויהוד-מונוסון וכן ערים נוספות) ומאפשר נסיעה אל מרכז הערים ובין השכונות השונות תוך התחשבות באזורים שבהם מתגוררים שומרי שבת.
בשנת 2009 נרשמו כ־25 מיליון נוסעים ברכבת לעיר או מהעיר אשר מהווים 35% מכלל הנוסעים ברכבת ישראל. כמעט כל הרכבות חוצות את העיר מצפון לדרום ולאורך המסילה קיימות 4 תחנות של רכבת ישראל: תל אביב – האוניברסיטה / אקספו, תל אביב – סבידור מרכז, תל אביב – השלום ותל אביב – ההגנה. כמו כן קיימות גם שלוש תחנות הנמצאות בגבולות העיר: בני ברק – רמת החייל בגבול בין הערים בני ברק ורמת גן לבין שכונת רמת החייל, צומת חולון בגבול בין העיר חולון לבין השכונות הדרומיות של העיר, וחולון – וולפסון בגבול בין העיר חולון לבין שכונות יפו.
כלכלה, תעסוקה ומסחר

תל אביב היא המרכז הכלכלי והפיננסי בישראל. פועלת בה הבורסה לניירות ערך היחידה בישראל, ושוכנים בה משרדי ההנהלה של כל הבנקים העיקריים בישראל. היא מרכז תעסוקה ארצי ומספר המועסקים בתחומה עמד בשנת 2009 על 371,700 איש, שהם כ־13% מכלל המועסקים במדינה. כ־200,000 מאלה הם יוממים המגיעים אל העיר מיישובי גוש דן ואף ממקומות מרוחקים יותר. העיר מרכזת מעל 30% מהתעסוקה במטרופולין, שהם 17% מהתעסוקה הארצית. נכון לסוף שנת 2005, מנה כוח העבודה בקרב תושבי העיר 211,200 איש, מתוכם 11,400 איש (5.4%) היו מובטלים. הכנסת השכירים בעיר נאמדת ב־121.7% יחסית לממוצע הארצי (2006).
מכיוון שתל אביב נבנתה על דיונות חול, פיתוח ענף החקלאות בה לא היה רווחי. גם פיתוח מסחר ימי בה לא צלח משום שמוקדי המסחר בענף זה היו מרוכזים כבר בחיפה. מסיבה זו העיר התפתחה כמרכז מדעי וטכנולוגי, כאשר בשנות ה-80 של המאה ה-20 חל תהליך התעצמות בתחום זה, והעיר הפכה למרכז טכנולוגי בין התוססים במזרח התיכון. מטרופולין תל אביב במיוחד ידוע כמרכז היי טק ברמה בין-לאומית, וברחבי העולם האזור אף זכה לכינוי "סיליקון ואדי" בעקבות עמק הסיליקון שבארצות הברית. בשנת 2008 דירג האקונומיסט את "סיליקון ואדי" במקום השני לאחר עמק הסיליקון האמריקאי מבחינת חשיבותו בתחום. במהלך השנים בחרו חברות טכנולוגיה בין-לאומיות רבות לפעול בעיר ובסביבתה.
כיום[דרושה הבהרה] מרכזת תל אביב 58% מהמשרות במטרופולין ו־38% מהתעסוקה הארצית בענפי הפיננסים והעסקים[דרוש מקור]; בשירותי המסחר והפנאי מרכזת העיר 37% מהתעסוקה במטרופולין ו־22% מהתעסוקה הארצית[דרוש מקור]; בענף התעשייה מרכזת תל אביב 24% מהתעסוקה במטרופולין ו־12% מהתעסוקה הארצית[דרוש מקור]. תל אביב מובילה במספר המועסקים בבנקאות, עם 51% מהמשרות, שהם 16,000 איש.
בעיר נמצאים משרדיהם של מספר ארגונים כלכליים, ובהם התאחדות התעשיינים בישראל, התאחדות המלאכה והתעשייה בישראל, התאחדות הקבלנים והבונים בישראל, איגוד לשכות המסחר, הרשות לעסקים קטנים ומכון התקנים הישראלי. עוד שוכנים בעיר משרדיהן של אין ספור חברות וגופים מסחריים שונים, ובשל מעמדה השנוי במחלוקת של ירושלים, נמצאות רוב השגרירויות הזרות בישראל, על נספחיהן הכלכליים, בתל אביב, או בערים הסובבות אותה.
תקשורת
תל אביב היא מרכזה של התקשורת בישראל, ובמשך עשרות שנים שכנו בה שלושת היומונים הגדולים. מערכת העיתון "הארץ" נמצאת ברחוב שוקן, הקרוי על שמו של שלמה זלמן שוקן שרכש את העיתון בשנת 1935, בית "ידיעות אחרונות" שכן ברחוב יהודה ונח מוזס, הקרוי על שם שניים מבני משפחת מוזס שעמדו בראש העיתון, והעיתון "מעריב" שכן בבית מעריב ברחוב קרליבך, הקרוי על שם מייסד העיתון עזריאל קרליבך. מערכת מעריב פינתה את בית מעריב בשנת 2013, ואילו בית ידיעות אחרונות נהרס בשנת 2017, כשנה לאחר מעבר המערכת לראשון לציון. עם העיתונים המקומיים היוצאים לאור בעיר נמנים "ידיעות תל אביב" מרשת ידיעות תקשורת, שבועון התרבות והפנאי Time Out תל אביב, ובעבר יצאו לאור גם "העיר" ומהדורת הבילוי שלו "עכבר העיר" מרשת שוקן, ו"זמן תל אביב" מבית מעריב. עם עיתוני העבר החשובים שיצאו לאור בעיר נמנים "הצופה", "דבר" ו"חדשות".
שתי הזכייניות שהרכיבו בעבר את ערוץ 2 ומשדרות בערוצים 12 ו־13, קשת ו"רשת", שוכנות ברמת החייל, ואולפניה של הטלוויזיה החינוכית הישראלית שכנו ברמת אביב. אולפני רדיו 102 תל אביב ממוקמים ברמת החייל, וגלי צה"ל משדרים מרחוב יהודה הימית ביפו. לרשות השידור היו אולפנים בתל אביב ברחוב הארבעה, ואילו האולפנים בתל אביב של תאגיד השידור הישראלי ממוקמים ברחוב קרמינצקי ומשם משדרות התחנות כאן תרבות, כאן גימל וכאן 88.
אתרים חשובים בעיר

אדריכלות ומבנים חשובים
במהלך כמאה ועשרים השנים של בנייה עברית בתל אביב ובסביבת יפו, התאפיינה הבנייה במספר סגנונות אדריכליים וגישות תכנוניות, הניכרים בה עד היום. כמרכז התרבותי והכלכלי של ישראל הן בתקופת היישוב והן בתקופת המדינה, הייתה האדריכלות בתל אביב החלוצה במובנים רבים באדריכלות הישראלית. כמטרופולין גדול ומרכז תרבותי נמצאים בעיר אתרים ומבנים רבים בעלי חשיבות היסטורית, אדריכלית ותרבותית.
לצד בנייה מאסיבית הנמשכת גם היום, שעיקר מאפייניה היא בנייתם של גורדי שחקים מן הגבוהים בארץ, מתבצעת מאז שנות ה־90 פעילות שימור מבנים מקיפה, בעיקר באזור לב תל אביב, יפו העתיקה, נוה צדק, דרום הקריה ומספר מקומות נוספים הידועים כתל אביב הקטנה.
העיר הלבנה
למרכזה ההיסטורי של תל אביב, מורשת אדריכלית חשובה כעיר בה הצליח באופן ייחודי "הסגנון הבין-לאומי" של שנות ה־20 וה־30 בשילוב תכנון עירוני מתאים ויוצא דופן, לא רק בישראל אלא בעולם כולו. המרקם העירוני ואוסף הבתים של תקופה זו, המתאפיינים באדריכלות מודרנית בסביבה של עיר גנים, זכה לכינוי "העיר הלבנה". בשנת 2003 זכתה העיר הלבנה להכרה בין-לאומית על ידי אונסק"ו כאתר מורשת עולמית. ברחוב ביאליק שוכן מוזיאון קטן המוקדש לתולדות סגנון האדריכלות הבין-לאומי של תל אביב.
יפו העתיקה
מתחם יפו העתיקה הוא האזור שבו עיר הנמל יפו הייתה ממוקמת לאורך ההיסטוריה. מתייחסים ליפו העתיקה כאל השטח שהיה מוקף בחומות במהלך המחצית הראשונה של המאה ה־19. המתחם ממוקם בראש גבעת הכורכר של יפו ובמדרונותיה, והוא נתחם במזרח ברחוב יפת ובדרום ברחוב לואי פסטר, הממוקמים בתוואי החפיר של חומות העיר.
המתחם כולל את בתי המגורים וסמטאות יפו העתיקה במדרונות המערבי והדרומי, את גן המדרון במדרון הצפוני, ואת גן הפסגה וכיכר קדומים בראשו ויש הכוללים גם את נמל יפו ואת טיילת חומות הים במתחם. יפו העתיקה היא רק שריד לעיר שהתקיימה במקום עד מלחמת העצמאות. רוב בתיה העתיקים נהרסו וחלק גדול מהבינוי העתיק שנשאר שוקם ושומר במסגרת פרויקט נרחב שהחל באמצע שנות ה־60.
רחובות העיר ושדרותיה
ערכים מורחבים – רחובות תל אביב-יפו, שדרות בתל אביב-יפו ושמות הרחובות בתל אביב-יפו
בעיר כ־1,500 רחובות. חלק מרחובותיה ידועים בשל מאפייניהם הייחודיים בעיר ובארץ כולה, בעלי היסטוריה הקשורה בהתפתחות העיר, וחלקם הפכו לשם דבר בתרבות הישראלית. עם אלה נמנים רחוב דיזנגוף שנודע כרחוב הבילויים ובתי הקפה של המדינה, רחוב אלנבי בעל המעמד הממלכתי שלאורכו התקיימו מצעדי צה"ל ורחוב שינקין שהצמיח סביבו תרבות שלמה שזכתה לכינוי "שינקינאות". רחובות אחרים התפרסמו בזכות מאפיינים אחרים של הרחוב המוכרים לא רק לתושבי העיר כגון רחוב אחד העם כמרכזה הכלכלי של ישראל (בו שוכנת הבורסה לניירות ערך בתל אביב), רחוב הירקון כמרכז תיירותי, רחוב הארבעה הידוע בזכות מסעדותיו, רחוב לוינסקי הידוע בזכות שוק התבלינים ומאכלי הגורמה ואף רחובות קטנים כגון רחוב גורדון שהתפתח כאזור בולט של גלריות לאמנות בעלות שם כלל ארצי.
דמוגרפיה וסטטיסטיקה
לפי הערכה, בשנת 2013 התגוררו בעיר כ־420,780 תושבים שהם כ־5.4% מתושבי ישראל ו־12.4% מכלל תושבי מטרופולין גוש דן. תל אביב-יפו היא עיר מעורבת, וכ־92% מתושביה הם יהודים, כ־4.3% הם ערבים והיתר בני קהילות אחרות. למעשה, רק יפו מתאפיינת באוכלוסייה יהודית־ערבית מעורבת והאוכלוסייה בעיר תל אביב עצמה (ללא יפו) היא רובה ככולה יהודית. לפי פסיקת בג"ץ משנת 2000 חויבה העירייה להציב שילוט דו־לשוני בכל חלקי העיר. מנתונים לא רשמיים שמקורם בהערכה, גרים בתל אביב גם כ־50,000 עובדים זרים, שאינם נמנים בנתוני הלמ"ס[דרוש מקור][דרושה הבהרה].
בין אזורי העיר קיימת שונות בצפיפות האוכלוסייה. באזור עבר הירקון ובאזור שרונה ומונטיפיורי – צפיפות האוכלוסייה נמוכה יותר (בין 3.4 ל-6.9 נפשות לדונם בשנת 2017) ובאזור מרכז העיר והצפון הישן צפיפות האוכלוסייה גבוהה יותר (13.4 ו-17.8 נפשות לדונם בשנת 2017, בהתאמה).
להלן טבלה הממחישה את התפתחות האוכלוסייה בעיר בחתך לאום ובהשוואה להתרחבות שטחה; וכן התפתחות האוכלוסייה בתצוגה גרפית:
לפי נתוני הלשכה המרכזית לסטטיסטיקה (הלמ"ס) נכון לסוף ספטמבר 2026 (אומדן), מתגוררים בתל אביב -יפו 496,752 תושבים, מתוכם 468,112 תושבי ישראל (מקום 2 בדירוג רשויות מקומיות בישראל). שינוי בגודל האוכלוסייה +0.1% בשנה. אחוז הזכאים לתעודת בגרות מבין תלמידי כיתות י"ב בשנת ה'תשפ"ד (2023-2024) היה 80.6%. השכר החודשי הממוצע של שכיר במשך שנת 2023 היה 19,411 ש"ח (ממוצע ארצי: 12,593 ש"ח).
הגיל החציוני של תושבי העיר הוא 34.1 שנים לעומת 28.6 בכלל ישראל. 48.2% מתושבי העיר הם גברים ו־51.8% הן נשים. להלן נתוני התפלגות האוכלוסייה בשנת 2008 לפי גיל ומין:
בשנת 2009 היו בעיר 239,194 יחידות דיור. 78.7% מהן, 188,281, שימשו למגורים.
בריאות

המרכז הרפואי תל אביב ע"ש סוראסקי (בית החולים איכילוב) הוא המוסד הרפואי החשוב בתל אביב, ונמנה עם שלושת בתי החולים הגדולים במדינה. המרכז מטפל בכ־438,000 תושבי העיר ומעל למיליון איש הנכנסים אליה מדי יום. המרכז נמצא ברחוב ויצמן בעיר ומשתרע על שטח של 150,000 מ”ר. הוא מאגד בתוכו שלושה בתי חולים: בית החולים הכללי איכילוב ובצמוד לו מרכז השיקום ע"ש אידה סוראסקי, בית החולים ליס לנשים וליולדות ובית החולים דנה לילדים. בנוסף לתפקידו כמתקן רפואי הוא משמש מרכז הוראה ומחקר המסונף לפקולטה לרפואה ובית הספר לסיעוד באוניברסיטת תל אביב.
בית החולים הפרטי החשוב בעיר הוא בית חולים אסותא, ופעל בו גם בית ספר לאחיות. הוא הוקם ב־1934 על ידי קבוצת רופאים יוצאי גרמניה, אשר שמו דגש על הקמת מוסד רפואי עצמאי, שאינו מהווה חלק מהמערכות הבריאותיות המרכזיות של ההסתדרות הציונית הדסה וקופת חולים כללית שפעלו אותה עת ביישוב היהודי בארץ ישראל. בית החולים הוקם ברחוב ז'בוטינסקי על שטח של שמונה דונמים שנרכש מהכפר סומייל, והשם "אסותא" נבחר על ידי המשוררים שאול טשרניחובסקי ויעקב כהן. בשנת 2009 עבר בית החולים אסותא לבניין חדיש ומפואר ברחוב הברזל בשכונת רמת החיל. בית החולים אסותא הוא בעליו של ארבעה בתי חולים ושבע מרפאות ברחבי ישראל. מרכז אסותא גדול נוסף נמצא ברחוב יגאל אלון בעיר.
מרכז רפואי רעות הנמצא בשכונת יד אליהו הוא בית החולים השיקומי הגדול מסוגו בתל אביב.
בעבר פעלו בתחומי תל אביב מספר בתי חולים נוספים. בית החולים הדסה הוקם בשנת 1918 ושכן רוב הזמן בבניין ברחוב בלפור 8 במרכז העיר. בית החולים הדסה שירת את תושבי העיר, יחד עם בית החולים אסותא, משך עשרות שנים, אך החל בשנות ה־80 החל פינויו ההדרגתי ומחלקותיו שולבו במרכז הרפואי תל אביב. ב־1992 נסגרה המחלקה האחרונה והבניין נהרס. ובמקומו עומד מתחם רובע לב העיר. בית חולים נוסף ששולב במרכז הרפואי ת"א, הוא בית היולדות הקריה ששכן בקריה ונודע בשם "בית חולים הקריה". בית היולדות נוסד בשנת 1951, ושימש עד 1998 כבית היולדות של תל אביב. לאחר מכן נהרס הבניין ותחתיו קם המגדל של משרד הביטחון. ביפו פעל בית חולים ממשלתי. בית החולים פעל משנת 1948 עד לסגירתו בשנת 1980. את מקומו ירש המרכז הרפואי וולפסון בחולון. מוסד רפואי חשוב נוסף שפעל בתל אביב הוא מרפאת זמנהוף ששימשה כמרפאה החשובה ביותר של קופת חולים כללית במרכז ישראל. המבנה ברחוב זמנהוף היה בנוי בסגנון הבין-לאומי. המבנה נהרס ובמקומו מוקם מגדל מגורים תוך כדי שימור חלק ממעטפת המבנה המקורי. המרפאות שפעלו בו הועברו למגדל המאה.
אמנות ותרבות

העיר תל אביב מהווה את ליבה התרבותי של מדינת ישראל. בעיר מספר רב של מוסדות תרבות ובידור ובה מתגוררים המספר הרב ביותר של אנשי תרבות ורוח, אנשי תקשורת וכוכבי בידור לעומת ערים אחרות בישראל. במידה רבה, תל אביב היא מרכזה ומקורה של התרבות הישראלית והעברית המודרנית. לעיר דימוי של עיר נהנתנית המרוכזת בעצמה ובהנאות העולם, ולעיתים מתוארים תושביה באופן ביקורתי כמתגוררים בבועה ומנותקים מהנעשה מחוץ לעירם.
מרבית התיאטראות צמחו בתל אביב כבר בימיה הראשונים כעיר ובעיקר בתקופת המנדט הבריטי. "הבימה", "האוהל" ו"המטאטא" היו מן התיאטראות העבריים הראשונים וכולם צמחו בעיר בתקופה זו. בשנות ה־40 הוקם התיאטרון הקאמרי, התיאטרון העירוני הרשמי. בתל אביב הקים מרדכי גולינקין ב־1923 את האופרה הארצישראלית, שנסגרה ב־1940. בשנת 1947 הוקמה האופרה הישראלית, וב־1985 האופרה הישראלית החדשה, ששמה הרשמי הוא "האופרה הישראלית תל אביב-יפו". גם התזמורת הפילהרמונית הישראלית, שקונצרט הפתיחה שלה נערך באולם יריד המזרח בתל אביב ב־26 בדצמבר 1936, פועלת מתל אביב. בתל אביב ממוקמים גם האולמות המובילים לאמנות הבמה, ובהם המשכן לאמנויות הבמה, המשמש בית לתיאטרון הקאמרי ולאופרה הישראלית החדשה, ומתחם הבימה הכולל את היכל התרבות, המשמש, מאז היווסדו בשנת 1957, כאולם הבית של התזמורת הפילהרמונית הישראלית.
בין השנים 1992 - 1995 פעלה בעיר התזמורת הסימפונית תל אביב בניצוחו של איתי טלגם ובין השנים 1990 - 1997 פעלה גם התזמורת הקאמרית תל אביב-יפו בניצוחו של ארנסט לב.
אמנים נוספים וכן חלוצי הספרות השירה העברית המודרנית פעלו ברובם בתל אביב: משוררים כגון חיים נחמן ביאליק, אברהם שלונסקי, אלכסנדר פן ונתן אלתרמן, אמנים כדוגמת נחום גוטמן, יצחק פרנקל וראובן רובין ואנשי רוח נוספים היו לא רק אישים בעלי חשיבות לאומית אלא גם דמויות מקומיות חשובות והיו מעורבים בפעילות הציבורית של העיר תל אביב.
בתחום האמנות הפלסטית בולטת תל אביב-יפו בריכוז הגדול של גלריות ומוזיאונים לאמנות. בית ספר לאמנות של ההסתדרות מיוסדו של הצייר יצחק פרנקל פעל בת"א מ-1926 עד 1929, שם למדו ציירים בולטים כגון ג'ניה ברגר, שמשון הולצמן, מרדכי לבנון ועוד. בשנת 1932 נפתח בתל אביב מוזיאון תל אביב לאמנות, ששכן אז ב"בית דיזנגוף". בשנת 1934 נפתחה הגלריה הראשונה בעיר – גלריה לאמנות כ"ץ. בתחילת שנות ה־40 של המאה ה־20 בלטו תערוכות כלליות שהוצגו בבית "הבימה" והיוו במה להצגת מיטב האמנות של אותה תקופה. בשנת 1952 נחנך "ביתן הלנה רובינשטיין לאמנות בת זמננו", שנבנה כתוספת למוזיאון תל אביב לאמנות. בשנת 1971 נחנך המבנה הנוכחי של מוזיאון תל אביב לאמנות.
חינוך
בסך הכל, פועלים בתל אביב-יפו למעלה מ־150 מוסדות חינוך. ידועה במיוחד היא הגימנסיה העברית "הרצליה" שהוקמה ביפו בשנת 1905 והייתה בית הספר התיכון העברי הראשון בעולם. עם ייסודה של אחוזת בית בשנת 1909, הועברה הגימנסיה לרחוב הרצל ונקראה על שמו של חוזה המדינה. הבניין הישן של בית הספר היה בנוי בסגנון אקלקטי והוא הוקם בקצה רחוב הרצל באופן שהציב אותו ואת החינוך בתודעת תושבי תל אביב כמוסד בעל חשיבות עליונה. ב־1962 הועבר בית הספר למבנה חדש ברחוב ז'בוטינסקי, והמבנה הישן נהרס בצעד שנוי במחלוקת ופינה את מקומו למגדל שלום מאיר.
המוסד החינוכי החשוב בעיר הוא אוניברסיטת תל אביב. המוסד הוא אוניברסיטת המחקר הגדולה בישראל והמוסד היהודי להשכלה גבוהה הגדול בעולם. על־פי הלשכה המרכזית לסטטיסטיקה, בשנת הלימודים תשס"ו למדו בה כ־28,000 סטודנטים. ההכרזה על הקמת אוניברסיטת תל אביב התקיימה ב־6 ביוני 1956, אך למעשה הקמתה נעשתה בשלבים ונמשכה כעשר שנים, אגב איחוד מוסדות שונים. גרעין האוניברסיטה הוקם ב־1 בדצמבר 1953 באבו כביר סמוך ליפו, עם פתיחת "המכון האוניברסיטאי למדעי הטבע". בשנת 1960 זכתה האוניברסיטה להכרה ראשונה מטעם המועצה להשכלה גבוהה ובהדרגה הוכרו חוגים נוספים שלה מבחינה אקדמית. ב־4 בנובמבר 1964 נחנך הקמפוס הקבוע של האוניברסיטה ברמת אביב, וב־1969 זכתה אוניברסיטת תל אביב להכרה מלאה של המועצה להשכלה גבוהה והוכרה כתאגיד לפי החוק להשכלה גבוהה.
מוסדות אקדמיים אחרים הם המכללה האקדמית תל אביב יפו ואפקה - המכללה האקדמית להנדסה בתל אביב, ועם המוסדות להכשרת מורים נמנים מכללת לוינסקי לחינוך שנוסדה בשנת 1912 וסמינר הקיבוצים.
עם בתי הספר התיכוניים הבולטים נמנים גמנסיה הרצליה, שבח מופת, עירוני א', עירוני ד', עירוני ה, אליאנס (עירוני י') ותיכון חדש. בתל אביב פועלות מספר ישיבות, ועמן נמנות הישיבה לאמנויות ולמדעים בר-אילן, ישיבת היישוב החדש, ישיבת אורות אביב, ישיבת חידושי הרי"ם, ישיבת מעלה אליהו, ישיבת שירת משה, ישיבת "עטרת נחמיה" בשכונת נחלת יצחק, ישיבת "נתיבות יצחק" בשכונת יד אליהו וישיבת אורות שאול בשכונת שפירא.
בתי ספר בעיר המתמקדים בנושאים ייחודיים הם בית הספר לטבע, בית הספר לאמנויות תל אביב ובית החינוך ע"ש א"ד גורדון.
ספורט

בעיר תל אביב-יפו פועלים שני מועדוני הספורט הגדולים והמעוטרים בישראל – מכבי תל אביב והפועל תל אביב, אשר החלו לפעול בענפי ספורט רבים עוד בטרם הוקמה המדינה, ומלבדן פועלות בעיר עוד עשרות קבוצות בענפים שונים.
כדורגל
בעיר פועלות שתי קבוצות כדורגל מהמצליחות והמעוטרות בישראל – מכבי תל אביב והפועל תל אביב המשחקות בליגת העל, אשר משחק הדרבי ביניהן נחשב לאחד המשחקים הבולטים בכדורגל בישראל. בני יהודה תל אביב אשר מייצגת את שכונת התקווה, מכבי יפו והפועל כפר שלם משחקות בליגה הלאומית. שמשון תל אביב משחקת בליגה א'. בית"ר תל אביב ובני יפו אורתודוקסים משחקות בליגה ב'. במחוז תל אביב של ליגה ג' משחקות בית"ר עזרא, אליצור יפו תל אביב, ספורטינג תל אביב, הפועל רמת ישראל, בית"ר יפו, הפועל נווה גולן, מועדון כדורגל דיזנגוף תל אביב ומועדון כדורגל תל אביב טומי. בנוסף פועלת בעיר מחלקת הנוער של גדנ"ע תל אביב יהודה.
כמו כן פועלות קבוצות הנשים מכבי תל אביב והפועל תל אביב המשחקות בליגת העל לנשים. בנוסף פועלת קבוצת בני יהודה המשחקת בליגות הנמוכות. בעבר פעלה גם קבוצת אס"א תל אביב.
בעיר מספר אצטדיוני כדורגל שהגדול בהם הוא אצטדיון בלומפילד המכיל 29,400 מקומות ישיבה המשמש את מכבי תל אביב, והפועל תל אביב. אצטדיון נוסף בעיר הוא אצטדיון שכונת התקווה המשמש קבוצות כדורגל מתל אביב בליגות נמוכות. בעבר שכן בעיר אצטדיון המכביה ההיסטורי שהיה מגרשה הביתי של מכבי תל אביב.
כדורסל
גם בתחום הכדורסל פועלות בעיר שתי הקבוצות המצליחות והמעוטרות ביותר בישראל – מכבי תל אביב המשחקת בליגת העל וביורוליג והיא לאחת הקבוצות המעוטרות באירופה, והפועל תל אביב המשחקת בליגת העל וביורוליג הנחשבת לאחד המועדונים הגדולים בישראל, שהייתה בימי השיא שלה בשנות ה-60. משחק הדרבי ביניהן נחשב לאחת היריבויות הגדולות בכדורסל בישראל. בתל אביב נמצא גם אולם הכדורסל היכל מנורה מבטחים, אולם רב תכילתי אשר משמש כמגרש הבית של מכבי תל אביב והפועל תל אביב, וכן היכל קבוצת שלמה, אולם רב תכליתי אשר שימש כמגרש הבית של קבוצת הפועל תל אביב.
הישגיה של מכבי תל אביב, הכוללים זכייה ברוב הגדול של אליפויות ישראל בכדורסל וכן הישגים רבים באירופה (כולל מספר זכיות ביורוליג ובמפעל שקדם לו הסופרוליג) זיכו את העיר בגאווה רבה, שהשתקפה באמירתו המפורסמת של אלכס גלעדי משנת 1977, כאשר נודע שמכבי זוכה באליפות אירופה לראשונה: "גביע אירופה לתל אביב!".
תיירות

תל אביב היא העיר השנייה הכי מתוירת בישראל אחרי ירושלים וביקרו בה בעשור השני של המאה ה-21 כ-2 מיליון תיירים בשנה. בשנת 2019 היו בה 8,800 חדרי מלון בהם היו כ-3 מיליון לינות של תיירים. ועוד מספר זהה של דירות airbnb שהושכרו לתיירים.
ההיסטוריה של התיירות בעיר מתחילה במבני חאן ואכסניות ביפו, שאירחו בעיקר את באי נמל יפו עוד במאה ה-19. כמה מן האכסניות והמלונות הוקמו ביפו על ידי נוצרים צליינים כגון המושבה האמריקאית-גרמנית. עם צמיחתה של תל אביב בשנות ה-20 הוקמו בעיר מספר בתי מלון שנועדו לארח בעיקר בריטים שהגיעו לארץ ישראל לפעילויות שונות כחלק מענייני המנדט הבריטי. הידוע שבהם הוא מלון פלטין, שהיה המלון המרכזי בעיר בתקופה זו. במהלך שנות ה-30 הוקמו עוד מספר בתי מלון באזור לב העיר. יריד המזרח שפעל בתקופה זו, ובעיקר היריד של 1934, תרם רבות לצמיחת התיירות בעיר והיה יעד אליו הגיעו בתקופה של מספר שבועות כ-600,000 מבקרים – יותר ממספר התושבים היהודים בכל ארץ ישראל בתקופה זו.
בשנות ה-60 ו-ה70 של המאה ה-20 החלה מגמה של בניית בתי המלון לאורך החוף והפיכתו של חוף הים למוקד תיירות חשוב. מלון דן תל אביב שנפתח ב-1953 ונבנה מחדש במתכונתו הנוכחית ב-1964 היה המלון הראשון על קו החוף, והגדיר מחדש את תפישתה התיירותית של רצועת החוף. אחריו נבנו עוד מספר רב של בתי מלון רבי קומות הפונים אל הים בהם גם מלון הילטון שנבנה ב-1965 במרכז גן העצמאות ובצמוד לחוף. בשנות ה-70 נבנו עוד מספר בתי מלון בולטים בחוף הים בין רחוב גורדון לרחוב ארלוזורוב, כמו שרתון תל אביב ומלון הרודס.
בשנת 2021 מוקמה תל אביב על ידי המגזין טיים אאוט כעיר השמינית הטובה בעולם, "העיר הכיפית ביותר בעולם", והעיר השנייה בעולם בתחום הקולינרי.
הקהילה הגאה בתל אביב

בתל אביב קהילת להט"ב דינמית ומשפיעה, בעלת ייצוג בולט בחיים התרבותיים, בחיי הלילה, ובזירה הפוליטית העירונית. היווצרותה של קהילה זו בתל אביב התאפשרה בזכות אופייה הסובלני והפתוח של תל אביב, המכבד זוגיות חד-מינית. העיר מושכת אליה אלפי צעירים להט"בים, המוצאים בה "עיר מקלט". בתל אביב פועל מתנ"ס לקהילה בגן מאיר ומדי שנה מתקיים בעיר מצעד גאווה עירוני.
בשנת 2009 התקיימו אירועי הגאווה העירוניים במתכונת מורחבת, כחלק מחגיגות ה-100 לעיר. בשנת 2016 השתתפו במצעד הגאווה בתל אביב למעלה מעל 200,000 צועדים, ובשנת 2018 השתתפו כבר כרבע מיליון. המצעד, שכולל הפנינג ומסיבת חוף בתחילתו ובסופו נושא אופי דמוי קרנבלי ומושך אליו עשרות אלפי תיירים מהעולם. בשנת 2016, על פי דיווחי עיתונות שונים – הגיעו למצעד בתל אביב מעל 30,000 תיירים.
בשנת 2023 מצעד הגאווה בעיר תוכנן במתכונת מיוחדת לציון 25 שנים למצעד הגאווה בעיר. שנה לאחר מכן, ב-2024, בוטל המצעד עקב מלחמת חרבות ברזל, וב-2025 הוא בוטל בשל מבצע עם כלביא. ב-2026 התקיים המצעד לאורך טיילת תל אביב וצעדו בו כ-100,000 איש.
דרי רחוב
בתל אביב ישנו ריכוז דרי הרחוב הגדול ביותר בישראל – כ-650 איש על-פי הערכות, כשליש מכלל דרי הרחוב בישראל.
בשנת 2014 קבעה העירייה נוהל העוסק באכיפה של מטרדים הנגרמים מציוד של דרי רחוב, ולפיו לפקח אסור לפנות ציוד שאינו פוגע ביכולת השימוש הסביר של הציבור הרחב במרחב הציבורי. עוד קובע הנוהל כי "בכל מקרה לא יעשה פקח שימוש בכוח כלפי חסר בית".
דת

בתי כנסת
בתל אביב כמה מאות בתי כנסת ובתחילת שנות ה-90 של המאה ה-20 נרשמו 509 בתי כנסת בעיר, אולם נכון ל-2023 רובם אינם פועלים או פועלים במתכונת מצומצמת. בית הכנסת הגדול בתל אביב נמצא ברחוב אלנבי, במרכז הישן של העיר. בעבר היו בתל אביב גם מספר חצרות חסידיות. לאחר קום המדינה, עברו רבים מתושביה הדתיים והחרדים של תל אביב לערים אחרות, והעיר כמעט התרוקנה מאוכלוסייה דתית. בעיר נותרו קהילות דתיות שונות, ושלוחות קטנות של חצרות חסידיות. הן מפעילות בתי כנסת שבהם מתקיימים תפילות ושיעורי תורה, מוסדות חינוך, וכן צרכנייה המוכרת מוצרים כשרים בלבד.
בתל אביב קיימים בתי כנסת אחדים בעלי אופי ייחודי:
בית הכנסת לעולי לוב הוא בית הכנסת העתיק בעיר ושוכן בלב יפו העתיקה. המבנה הוקם בשנת 1740 כחלק מהחאן היהודי היחיד שפעל ביפו עבור עולים יהודים. כעבור שנים אחדות השתלטו ערביי יפו על המבנה, והתירו ליהודים להתפלל בו במספר ימים בשנה בלבד, ולאחר מכן אסרו עליהם כליל את השימוש בו. במשך השנים שימש המבנה לצרכים שונים, כולל בית חרושת לסבון, עד שחזר לבעלות יהודית לאחר מלחמת העצמאות. קהילה גדולה של יוצאי לוב הפכה את המבנה למרכזה הרוחני, אך כמעט ולא מתקיימות במקום תפילות בשל שינויים בהרכב הדמוגרפי של השכונה.
בית כנסת רבי מאיר בעל הנס של יהודי סלוניקי הוקם בשנת 1936 ליד נמל תל אביב על ידי הסבלים ופועלי הנמל יוצאי סלוניקי שהתגוררו באזור הנמל. על קירות בית הכנסת נמצא לוח זיכרון המנציח את עשרת מייסדי בית הכנסת. כיום מתפללים בבית הכנסת בנוסח ספרדי-ירושלמי מעורב. במקום בין השאר שני ספרי תורה עתיקים בני מאות שנים, האחד מבגדד והאחר מאיטליה, וגם פרוכת נושנה בצבעי תכלת וזהב.
איחוד שיבת ציון ברחוב בן-יהודה – נוסד על ידי יוצאי גרמניה בשנת 1938. בית הכנסת משמש גם כמרכז קהילתי לחבריו. בהקמתו הודגש "מטרת אגודתנו היא לדאוג לחבריה שיסתדרו בארץ בקרב היישוב העברי, וימצאו הספקה גמורה לצרכיהם בענייני דת, לאומיות, תרבות ועזרה סוציאלית" במסגרת בית הכנסת מתקיימת פעילות תורנית ותרבותית ענפה לחוגי המתפללים, כולל הפעלת תנועת נוער, ובזמנה פעלה בו חברה קדישא מקומית.
עיריית תל אביב-יפו

עיריית תל אביב-יפו היא גוף השלטון המקומי, במעמד של עירייה, האחראי לניהול השוטף של תל אביב-יפו, ובה מכהנים 31 חברי מועצה. ככל רשות מקומית, עוסקת העירייה בעניינים מוניציפליים מסוג הסדרת שרותי חינוך, תרבות, רווחה, תשתיות, ניקיון ותברואה וכדומה. שטח העיר מחולק לתשעה רבעים מנהליים.
העירייה שוכנת בבית עיריית תל אביב-יפו שבכיכר רבין מ-1965 אז עברה אליו ממשכנה הקודם בכיכר ביאליק. ראש עיריית תל אביב-יפו הנוכחי הוא רון חולדאי.
עד 1921 ניהלו את ענייני תל אביב והשכונות היהודיות ביפו ועדים שנבחרו באסיפות כלליות של התושבים. בשנה זו חתם הנציב העליון הרברט סמואל על "פקודת מועצת עיריית תל אביב" שהקנתה לעיר העברית מעמד מוניציפלי עצמאי ובלתי תלוי בעיריית יפו הערבית. ראש העיר הראשון היה מאיר דיזנגוף וב-24 בינואר 1924 נערכו הבחירות הראשונות למועצת העיר.
ב-1950, לאחר מלחמת העצמאות, אוחדה יפו אל תוך עיריית תל אביב ושמה שונה ל"עיריית תל אביב-יפו".
ערים תאומות

ארצות הברית פילדלפיה, פנסילבניה, ארצות הברית (מ־1967)
ארגנטינה בואנוס איירס, ארגנטינה (מ־1988)
קוריאה הדרומית אינצ'ון, קוריאה הדרומית (מ־2000)
הרפובליקה העממית של סין בייג'ינג, הרפובליקה העממית של סין (מ־2006)
בנוסף לתל אביב הסכמי שיתוף פעולה עם ערים נוספות ברחבי העולם, וכן מספר מחוזות, ואלו כוללים בין היתר את:
בשנת 1998 נחתם בברצלונה הסכם ידידות ושיתוף פעולה משולש בין ברצלונה, תל אביב-יפו ועזה, אך הסכם זה לא מומש מעולם, למעט מספר מפגשים דו-צדדיים טכניים בין נציגי ברצלונה ותל אביב.
לקריאה נוספת
ארכיון תל אביב, תיק סמל העיר, ב' 1199 1/6/2/1, 876, 01.1951-03.1958
ארכיון תל אביב, תיק סמל העיר, ג' 1199 1/6/2/1, 876, 04.1958-08.196
ארכיון תל אביב, תיק סמל העיר א' 1199 א' 1/6/2/1 12.1933-12.1950
מרדכי אלקיים, יפו-נוה צדק, ראשיתה של תל אביב. הוצאת משרד הביטחון, 1990. (הספר בקטלוג ULI)
גילה אוריאל, ימים של זהב, תל אביב יפו, ה'תרס"ט–ה'תשנ"ט, הוצאת ירון גולן, תל אביב 1999 (הספר בקטלוג ULI)
מאיר כהן ומרגלית מעוז, העיר תל אביב ומאיר דיזנגוף (1861–1936) – יחידת לימוד בהוראת ישראל לחטיבות ביניים ולבתי ספר על יסודיים, משרד החינוך, ירושלים
אורי דביר, נקודת חן – תל אביב יפו, הוצאת מודן
אילן שחורי, חלום שהפך לכרך – תולדותיה של ת"א, הוצאת ת"א שלי, גרסה מעודכנת 2009 (הספר בקטלוג ULI)
יעקב שביט וגדעון ביגר, ההיסטוריה של תל אביב משכונות לעיר (1909–1939), הוצאת רמות אוניברסיטת תל אביב, 2001 (הספר בקטלוג ULI)
יעקב שביט, גדעון ביגר וחיים פיירברג (מחבר ראשי), מעיר מדינה לעיר במדינה (1936–1952), רמות – אוניברסיטת תל אביב, 2007
יעקב שביט וגדעון ביגר, עיר מטרופולין (1974–1993) [תל אביב]: רמות – אוניברסיטת תל אביב, תשס"ג 2002.
בתיה כרמיאל, אריחים מעוטרים, מוזיאון א"י תל אביב, המוזיאון לתולדות תל אביב יפו
בצלאל של שץ 1906–1929, הוצאת מוזיאון ישראל, ירושלים, קטלוג מס' 232, תשמ"ג (הספר בקטלוג ULI)
רון ברטוש, גלריה לאמנות כ"ץ: סיפורה של הגלריה הראשונה בתל אביב, המחלקה לאמנויות, אוניברסיטת בן-גוריון בנגב, באר שבע; ברוש, תל אביב, 2015. (הספר בקטלוג ULI)
מעוז עזריהו, תל אביב העיר האמיתית – מיתוגרפיה היסטורית, אוניברסיטת בן-גוריון, עמ' 29–33, 338 (הספר בקטלוג ULI)
נחום גוטמן, עיר קטנה ואנשים בה מעט – סיפורים על ראשיתה של אחוזת בית היא תל אביב. הוצאת עם עובד ודביר, תל אביב 1959 (הספר בקטלוג ULI)
נתן דונביץ', תל אביב: חולות שהיו לכרך. הוצאת שוקן, תל אביב 1959 (הספר בקטלוג ULI)
מנחם תלמי, אפרים תלמי,"כל הארץ-לכסיקון גאוגרפי של ישראל", הוצאת "עמיחי" בע"מ, ספטמבר 1966, ערך: תל אביב יפו, עמוד 613–623.
שלמה שבא, הו עיר הו אם, הוצאת זמורה ביתן מודן, 1977, והוצאת החברה האמריקאית-ישראלית למו"לות בע"מ וקרן תל אביב לספרות ולאמנות, 1979
קישורים חיצוניים
תל אביב-יפו (ישראל), דף שער בספרייה הלאומית
תל אביב-יפו, באתר אנציקלופדיה בריטניקה (באנגלית)
מידע על תל אביב-יפו בקטלוג הספרייה הלאומית
פרופיל תל אביב -יפו נכון לשנת 2023 באתר הלמ"ס
אתר חדשות מקומי המסקר את חיי היום יום בעיר
תל אביב 100 – אנציקלופדיית העיר תל אביב וסיפורי שכונות העיר
כתבה על הנעשה ביפו, בה מוזכרת הגרלת המגרשים, חבצלת, 16 באפריל 1909
מסמכים ותעודות היסטוריות על תל אביב, בקטלוג הארכיון הציוני המרכזי בירושלים
מפת רחובות תל אביב, 1926, משאב הוראה מאתר החינוך של הספרייה הלאומית
אילי תימור, הא"ב של תל אביב, באתר ynet, 2 בנובמבר 2007
פרופ' ברוך קיפניס וד"ר יגאל צ'רני, "תל אביב יפו – מפרבר גנים לעיר עולם. מאה השנים הראשונות", הערוץ האקדמי מיסודה של אוניברסיטת חיפה
ליטל לוין, היום לפני 61 שנה: יפו-תל אביב, או תל אביב-יפו?, באתר הארץ, 21 באוקטובר 2010
תל אביב במבט חדש – תמונות מרחבי העיר וסקירת גורדי השחקים
תל אביב ותכנון מודרני – מאמר מאת אדריכל נחום כהן
ערן אלדר, כשבתל אביב פיקחו על שכר הדירה, באתר הארץ, 1 באפריל 2013
מיכל רטנר, מוזאון בתי האוסף לתולדות צה"ל: תיעוד היסטורי, תוכנית אב ושימור הסובבן, אתר רשות העתיקות – מינהל שימור, 2013
שי בן-ארי, תל אביב במצור: המכתב המסתורי מהמחתרת, בבלוג "הספרנים" של הספרייה הלאומית, 20 במאי 2019
איילת רובין, מחוסרי דירות בתל אביב, בבלוג "הספרנים" של הספרייה הלאומית, איילת רובין
תמונות מחיי העיר תל אביב בשנות ה-30 של המאה ה-20, באתר ארכיון הסרטים הישראלי בסינמטק ירושלים
אמנון דירקטור, ספר אדריכלות חדש על תל אביב: "אולי בעתיד נשמר מכסי ביוב ועמודי חשמל", באתר ynet, 23 באפריל 2025
תעשו כבוד למרוקאים שבנו את תל אביב, פייסבוק, כאן, 11 באוגוסט 2025
Kaynak: Wikipedia – תל אביב-יפו · CC BY-SA 4.0
Etimoloji
Bahar tepesi anlamına gelen Tel Aviv, 1910 yılında kent adı olarak birçok seçenek arasından belirlendi. Diğer seçenekler arasında Herzliya da bulunmaktaydı. Kentin adı ayrıca Theodor Herzl'in Altneuland adlı Almanca kitabının İbranice sürümünün de başlığıdır. Almanca'dan Nahum Sokolow tarafından çevrilen kitap için Sokolow, bu İbranice ismi Ezekiel Kitabı'ndaki bir bölümden aldığını söyledi. Tel Aviv adının, antik Yahudi anavatanındaki rönesans fikrini tam karşıladığı düşünüldü. İbranice Aviv, "bahar" anlamına gelmekte olup yenilenmeyi temsil etmektedir. Yine tel sözcüğü de İbranice "höyük" anlamına gelmekte olup, eski topraklar üzerinde kurulan yeni bir uygarlığı anlatmaktadır. Yine Yafa veya özgün adıyla "Yafo"nun da kökenleri hakkında bazı görüşler bulunmaktadır. Kimi araştırmacılar bu ismin İbranice "güzel" veya "güzellik" anlamlarına gelen yafah veya yofi sözcüklerinden türediğini düşünmektedir. Bir başka inanca göre de Nuh'un oğlu Yafes, kenti bularak kente adını vermişti.
Tarih

Yafa
Antik Yafa limanı tarih boyunca sürekli el değiştirdi. 1955 yılından 1974 yılına kadar süren arkeolojik kazı çalışmalarında, bölgede Bronz Çağı'ndan bazı binalar ve kapılar açığa çıkarıldı. Bunu izleyen ve 1997'den sonra başlayan diğer kazı çalışmalarında, daha da eskiye uzanan yerleşimler keşfedildi. Araştırmacılar ayrıca bölgede eski askeri yapılara, uzun duvarlara ve Deniz Kavimleri'ne adanan bir tapınağa rastladı. Bunların dışında Pers, Hellenistik ve Eski Mısır kalıntılarıyla karşılaşıldı.
Yafa adı ilk defa MÖ 1470 yılında III. Thutmose adlı firavunun bölgeyi ele geçirmesini kaydeden bir mektupta görüldü. Yine kentin adı Yunus peygamberin Tarşiş'e açıldığı liman, Dan kabilesinin sınır bölgesi ve Süleyman Mabedi'nin yapımı için Lübnan'da yapılan tomrukların Kudüs'e taşınmak üzere uğradığı yer olarak İncil'de birçok kez anılmaktadır. Bazı kaynaklara göre Yafa, 4.000 yıldan fazla bir süre boyunca liman olarak kaldı.
1099 yılında Godfrey de Bouillon tarafından yönetilen I. Haçlı Seferi ordusu, o dönemlerde Müslümanlar tarafından terk edilen Yafa'yı ele geçirerek buraya bir kale ve liman inşa etti. Yafa ili olarak kent, uzun bir süre boyunca Kudüs Krallığı'nın deniz taşımacılığının merkezi oldu. Yafa, 1192 yılında Selahaddin Eyyubi tarafından geri alındı. Ancak İngiliz kral Aslan Yürekli Rişar, kenti bir süre sonra tekrar ele geçirdi. 1223'te Kutsal Roma İmparatoru II. Friedrich buraya yeni savunma birimleri ekledi. 1268 yılında Memlük sultanı Baybars kenti tekrar ele geçirdiğinde bölgedeki Haçlı egemenliği ortadan kalktı. 1336, 1344 ve 1346 yıllarında Yafa, olası yeni Haçlı saldırılarına karşı Nasir al-Din Muhammed tarafından yağmalandı. 16. yüzyıla gelindiğinde Yafa, Osmanlı İmparatorluğu tarafından ele geçirildi. Aynı şekilde Gazze Sancağı'nın da bir kenti konumuna alındı. 1799 yılında I. Napolyon kenti ele geçirerek halkı katletti. Bunu izleyen yıllarda bir salgın hastalık baş gösterdi. Bu nedenle bölgedeki nüfus hızla azaldı.
Arap-İsrail Savaşı
İsrail'in Filistin'i işgali üzerine başlayan Birinci İntifada'nın ardından Tel Aviv sürekli olarak Filistinli militanlarca saldırıya sahne oldu. Bu kentte gerçekleşen ilk intihar saldırısı 19 Ekim 1994 tarihindeki bir otobüs saldırısıyla gerçekleşti. Olayda bir bombacı kendini ve yirmi bir sivili, Hamas intihar kampanyası dahilinde öldürdü. Bu çatışmalar zincirindeki en kanlı olay İkinci İntifada sırasında, 1 Haziran 2001 tarihinde yaşandı. Bu olayda "Dolphi" adlı bir diskoda bir intihar saldırısı yaşandı ve yirmi bir kişinin ölümü ve yüz kişinin yaralanmasıyla sonuçlandı. 17 Nisan 2006 tarihinde, bir otobüs terminaline saldırı düzenlendi. Bu olayda dokuz kişi öldü, kırk kişi yaralandı. 8 Haziran 2016'da gerçekleştirilen saldırıda ise 4 kişi öldü, 6 kişi ise yaralandı.
Son yıllarda Tel Aviv, çevresel sorunlara karşı önlemler alan, duyarlı bir kent hâline geldi. Mart 2008'deki Earth Hour uygulaması sırasında kentin ışıkları tamamen söndürüldü. Şubat 2009'da belediye su tasarrufu kampanyası başlattı. Bu kapsamda, kentte yıl boyunca kişi başına en az su tüketen aileye ücretsiz araç park etme ödülü verilmektedir.
Coğrafya

Tel Aviv, 32°5′0″ kuzey enlemi ile 34°48′0″ doğu boylamının kesiştiği yerde, Akdeniz kıyılarında kuruludur. Kentin bulunduğu bölge, Avrupa, Asya ve Afrika arasındaki stratejik köprülerden biridir. Yafa'nın kuzey kısmındaki liman civarında bulunan kumlu ve verimsiz topraklara sahip bölgede kurulan Tel Aviv, günümüzde düzleştirilmiş ve engebesiz bir yeryüzü şekline sahiptir. Kentteki en belirgin yer şekilleri, Akdeniz kıyılarındaki bazı uçurumlar ve Yarkon Nehri'nin ağız kısmıdır. Tel Aviv kentsel bölgesinin zamanla genişlemesinden dolayı bugün Yafa ve Tel Aviv kenti arasında belirgin bir coğrafi sınır yoktur. Kentin altmış kilometre güneydoğusunda başkent Kudüs, doksan kilometre kuzeyinde Hayfa yer alır. Kentin komşuları arasında kuzeyde Herzliya, kuzeydoğuda Ramat Haşaron, doğuda Ramat Gan ile Giv'atayim, güneydoğuda Holon ve güneyde Bat Yam yer alır. Tel Aviv, ekonomik olarak kuzeyden güneye gidildikçe değişiklik gösterir. Güney kısım, Neve Tzedek semti ile Yafa'nın dışına yeni yapılan siteler dışında yoksul bölgeler iken, orta kısım Azrieli Merkezi gibi önemli finans ve ekonomi yapılarını barındırmaktadır. Kuzey kısımda ise Tel Aviv Üniversitesi ve lüks konutlar yer alır. Bu zengin mahalleler, Herzliya Pituah, Ramat Haşaron ve Kfar Şmaryahu yerleşmelerine kadar devam eder.
İklim
Tel Aviv, Akdeniz ikliminin görüldüğü bir kenttir. Kentte yazlar sıcak ve nemli, kışlar serin ve yağışlıdır. Denize yakınlığı nedeniyle Tel Aviv, yıl boyunca nemlidir. Kış aylarında sıcaklıklar nadiren 5 °C'nin altına düşer. 1950 yılından beri kar yağmayan kentte kış ayları boyunca sıcaklık, ortalama 10 ila 15 °C arasında değişir. Yaz aylarında sıcaklık 26 °C civarında olup, kimi zamanlarda 32 °C'yi aşabilmektedir. Yüksek nem oranına rağmen, yazın kentte hemen hemen hiç yağmur yağmaz. Yıllık yağış oranı 530,5 mm kadar olan kentteki yağışlı aylar, ekim ve nisan arasındaki aylardır. Kentte yılın 300 günü güneşli olup, bugüne kadar ölçülen en yüksek sıcaklık 43 °C kadardır. Buna karşılık kentte ölçülen en düşük sıcaklık -1,9 °C kadardır.
Mimari

Tel Aviv'deki ilk mimari tarz, kırmızı çatılı Avrupa tarzı evlerdi. Yafa kentinin dışında ilk kurulan yerleşme olan Neve Tzedek, iki katlı taş konutlardan ibarettir. 1920'lerden sonra yeni bir Oryantalist tarz moda olmaya başladı. Öyle ki bu dönemde inşa edilen binalar genel olarak Avrupa tarzıyla Ortadoğu tarzını birleştirmekteydi. Belediye bir süre sonra "bahçe kent" planını ortaya atınca, iki-üç katlı binaları bahçeler ve parklar izledi.
Bauhaus
Bauhaus mimari tarzı 1920'lerde ve 1930'larda belirmeye başladı. Bu tarzdaki yapıların mimarları genel olarak Nazi Almanyası döneminde kaçan Alman kökenli Yahudilerdir. Tel Aviv'in kent merkezi çevresinde yer alan "Beyaz Kent", beş binden fazla çağdaş yapı barındırır. Bu çağdaş yapıların büyük kısmı da Bauhaus ve Le Corbusier tarzındadır. UNESCO tarafından Dünya Mirası listesine alınan bu bölgedeki inşaat çalışmaları, Rothschild Bulvarı boyunca sürdü. Sadece 1931 ve 1939 yılları arasında bu alanda üç binden fazla Bauhaus tarzda yapı inşa edildi.
Modernizm
1960'lardan sonra mimari tarz, çağdaş yapılar ve gökdelenler yönünde değişmeye başladı. İhmal yüzünden yıkılma noktasına gelen eski binaların yıkılmasıyla beraber yeni ve yüksek yapılar dikilmeye başlandı. Ancak son yıllarda izlenen mimari politikalar arasında eski Bauhaus evlerinin çağdaş tarzda yeniden düzenlenerek açılması bulunmaktadır. Bunun dışında, çok yüksek vergilerin bir sonucu olarak Tel Aviv, gökdelenlere de ev sahipliği yapmaya başladı. Kentteki Shalom Meir Kulesi, İsrail'in ilk gökdeleni olarak 1965 yılında açıldı. Bu bina, 1999 yılına kadar ülkenin en yüksek yapısı olarak kaldı. Biri kare, biri dairesel ve diğeri üçgen formlarda olan üç binadan oluşan Azrieli Merkezi de önemli çağdaş yapılar arasındadır. 2001 yılından beri İsrail'in en yüksek binası olan Moşe Aviv Kulesi de Tel Aviv'in komşu kenti Ramat Gan'dadır. Yine de ülkedeki en yüksek konut binası olan Neve Tzedek Kulesi Tel Aviv'dedir. Park Tzameret gibi yeni semtlerde de yeni lüks binalar inşa edilmektedir. Bunlar arasında Philippe Starck tarafından tasarlanan YOO Tel Aviv adlı yapılar yer almaktadır. Yine Güney Kirya gibi bölgelerde de yüksek ofis binaları yer almaktadır. Tel Aviv'in yeni nesil gökdelenleri arasında Rothschild 1 Kulesi, Be'eri Nahardea Kulesi ve İlk Uluslararası Banka Kulesi de bulunmaktadır. 2009 yılında kuruluşunun yüzüncü yılını kutlayan Tel Aviv; bu yıl öncesinde ve sonrasında devamlı olarak I. M. Pei, Donald Trump ve Richard Meier gibi ünlü mimarların da yardımıyla yeni nesil çağdaş yapıların inşası üzerinde çalışmaya başladı. Amerikan gazeteci David Kaufman, New York dergisindeki köşesinde, kentteki Osmanlı ve Bauhaus binalarının baştan sona yenilenerek çağdaş otellere, lokantalara, butiklere ve tasarım müzelerine dönüştüğünden duyduğu memnuniyeti överek dile getirdi.
Nüfus
Tel Aviv kenti, 51,8 km²'lik bir alan üzerinde 391.300 kadar bir nüfus barındırır. Bu da km² başına 7.533 kişilik bir nüfus yoğunluğuna denktir. İsrail İstatistik Kurumuna (CBS) göre, Haziran 2006 itibarıyla Tel Aviv kentinin nüfusu her yıl %0,9'luk bir oranda artmaktadır. Kent nüfusunun %91,8 kadarı Yahudi, %4,2 kadarı Müslüman veya Hristiyan Arap kesimden ibarettir. Nüfusun geri kalan kısmını da çeşitli Arap olmayan Hristiyanlar ile Asya'dan göçen Yahudiler oluşturmaktadır. Farklı etnik kökenlere sahip, çok kültürlü bir kent olarak Tel Aviv; birçok dilin de günlük olarak konuşulduğu bir şehirdir. Konuşulan diller arasında İbranice, Rusça, Fransızca, İspanyolca, Takalotça, Tayca, Arapça, Amharca ve İngilizce yer almaktadır. Kimi tahminlere göre kentte kayıtsız 50.000 kadarlık bir Asyalı yabancı işçi nüfusu yer almaktadır. Diğer batılı kentlerle karşılaştırıldığında, suç oranı Tel Aviv'de nispeten azdır.
Tel Aviv-Yafo Belediyesi'ne göre kentin ortalama geliri, ulusal ortalama gelir ortalamasından yüzde yirmi daha fazladır. Kentte işsizlik oranı %6,9 kadardır. Tel Aviv'deki eğitim standartları da ulusal ortalamalara göre yüksektir. Buradaki 12. sınıf öğrencilerinin %64,4 kadarı yeterlik sınavı sertifikası almaya hak kazanmaktadır. Yine şehirdeki yaş grafikleri de engebesizdir. Öyle ki, kentte yirmi yaş altı nüfus toplam nüfusun %22,2'sini, 20-29 yaş arası grup toplam %18,5'ini, 30-44 yaş arası grup toplam nüfusun %24'ünü, 45-59 yaş arası grup toplam nüfusun %16,2'sini ve son olarak 60 yaşından büyük grup toplam nüfusun %19,1'ini oluşturur.
Tel Aviv'in nüfusu, 1960'ların başında 390.000'e kadar yükseldi. Ancak 1980'lerin sonlarında yeniden 317.000'e kadar düştü. Bu düşüşün nedeni, kentte yer alan genç çiftlerin ve ailelerin yüksek gayrimenkul fiyatları sonucunda taşınmak zorunda kalmasıydı. 1990'ların başında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla, Rusya'dan Tel Aviv'e büyük bir göç yaşandı ve nüfusun artışına sebep oldu. Bugün kent nüfusu genç ve büyüyen bir grafiğe sahiptir. 2006 yılında, 22.000 kişi kente taşınırken 18.500 kişi kenti terk etti. Kentin nüfusunun 2025 yılına kadar 450.000 sınırına erişmesi beklenmektedir. 1983 yılında 35,8 olan ortalama yaş, 2008 yılında 34'e kadar düştü. Yine 1983 yılında kentteki 65 yaş üstü nüfus oranı %19 iken, 2008 yılında %14,6'ya düştü.
Din

Tel Aviv kentinde birçok farklı dinde ibadethaneler yer almaktadır. 544 etkin sinagogun yer aldığı kentte,
1930'larda inşa edilen Büyük Tel Aviv Sinagogu da bulunmaktadır. Son yıllarda, laik bir Yahudi Araştırma Merkezi'nin açıldığı kent, ayrıca yine laik bir "yeşiva"ya da sahiptir. Uzun süre boyunca muhafazakâr ve laik tartışması yaşayan kentte bu tartışmalar, 2006 yılındaki eşcinsel yürüyüşünden önce sinagog patlamalarıyla sona erdi.
Tel Aviv'in ünlü yapılarından biri Hasan Bek Camii olup, kıyı şeridinde yer almaktadır. Özellikle Yafa bölgesi, çok sayıda Müslüman ve Hristiyan nüfusa ev sahipliği yapmaktadır. Kentte, çoğunlukla diplomatların ve yabancı ziyaretçilerin ibadet yapabilmeleri için çok sayıda kilise her geçen gün açılmaktadır. Tel Aviv bölgesindeki nüfusun yüzde doksan üçü Yahudi, yüzde biri Müslüman, yüzde biri Hristiyan olup, geri kalan yüzde beşi ise hiçbir dine mensup değildir. Israel Meir Lau, kentin baş hahamıdır.
Ekonomi
İsrail'in finans istihdamının yüzde kırkı ve hizmet sektörünün yüzde yirmi beşi, Tel Aviv kentinde yer almaktadır. Kumullar üzerinde kurulu olan Tel Aviv, tarıma elverişsiz arazilere sahiptir. Bu nedenle tarım, kent ekonomisinde az yer kaplar. Şehir, bu nedenle daha çok bilimsel ve teknik alanda gelişme göstermektedir. İsrail'de gerçekleşen ekonomik etkinliklerin yüzde on beşi, gayri safi yurt içi hasılanın ise yüzde on yedisi bu kente aittir. Kentteki ekonomik etkinlikler, son yıllar içinde ivmeyle arttı. Günümüzde kent, özellikle Newsweek ve The Economist gibi yayın organlarınca övülmektedir. 1990'ların başından itibaren Rusya'dan göç eden birçok bilgisayar mühendisi, Tel Aviv'de yaşayıp çalışmaktadır. 1998 yılında Newsweek, kenti dünyanın teknoloji bakımından en güçlü on kentinden biri olarak gösterdi. O günden bu yana, kentteki yüksek teknolojili sanayi kolları daha da gelişmeye devam etti. Tel Aviv metropol bölgesi, Herzliya ve Petah Tikva gibi uydu kentlerini barındırdığı gibi, bu özelliğiyle zaman zaman "İsrail'in silikon vadisi" olarak adlandırılmaktadır.
Kent ayrıca İsrail'in tek borsası olan Tel Aviv Borsası'na (TASE) ev sahipliği yapmaktadır. Birçok uluslararası girişimci şirketin, araştırma enstitülerinin, teknoloji fabrikalarının merkezi Tel Aviv'dedir. Kentin başlıca sanayi dalları kimyasal işleme, tekstil ve besin üretimi üzerinedir. Bunların dışında, kentte diğer Orta Doğu şehrinde görülmesi olası olmayan gece hayatı, kültürel etkinlikler ve özgün mimari tarz da her yıl çok sayıda turist çekmektedir.
2008 yılında Tel Aviv, Loughborough Üniversitesi'ndeki Küreselleşme ve Dünya Kentleri Çalışma Grubu (GaWC) tarafından bir dünya kenti olarak gösterildi. Bunların dışında Forbes dergisi, on beş İsrailli milyarderin dördünün Tel Aviv'de yaşadığı belirtti. Kentte hayat pahalılığı çok yüksektir. New York'ta kurulan Mercer İnsan Kaynakları Danışmanlığı'na göre Tel Aviv, Orta Doğu'nun birinci, dünyanın on dördüncü pahalı kentidir. Listede Singapur ve Paris gibi kentlerin altında yer alan kent, Sidney ve Dublin'in önünde yer almaktadır. Listede New York, yirmi ikinci sırada yer almaktadır.
Kültür ve Turizm

Turizm
Büyük bir Akdeniz kıyı kenti olan Tel Aviv, Barselona ve Miami gibi turistik kentlerin sahip olduğu bir turizm cazibesine sahiptir. Birçok çevre tarafından bir numaralı tatil merkezlerinden biri olarak görülen Tel Aviv, Los Angeles Times, New York Times ve Toronto Star gibi basın kurumlarınca önerilmektedir. Tel Aviv Belediyesi'ne göre, kentte 44 otel ve 5.800'ün üzerinde oda bulunmaktadır. Tel Aviv ayrıca gelişmiş gece hayatı, genç atmosferi ve yirmi dört saat süren hayat akışı nedeniyle "uyumayan şehir" adıyla da bilinmektedir.
Tel Aviv'in en büyük umumi parkı Yarkon Parkı'dır. Diğer parklar arasında merkezde yer alan Meir Parkı ve Dubnow Parkı yer almaktadır. Kent yüz ölçümünün yüzde on yedisi bitkilerle kaplıdır. Dizengoff Merkezi, İsrail'in ilk alışveriş merkezidir. Ayrıca kentte yer alan otellerin bir kısmı dünyaca ünlüdür. Bunlar arasında Crowne Plaza, Sheraton, Dan, Isrotel ve Hilton yer almaktadır. Birçok müzeye, mimari yapıya ve kültür sitesine ev sahipliği yapan kentte farklı dillerde turistik geziler düzenlenmektedir. Otobüs turları dışında; mimari yapılara düzenlenen geziler, Segway turları ve yürüyüşler yapılmaktadır. Kentteki gece hayatı, genel olarak kıyı şeridinde akmaktadır. Bunların dışında NBA oyuncusu Anthony Parker, Tel Aviv'i en iyi basketbol kenti olarak nitelendirmiştir. Kentteki lokantalar hem İsrail, hem de dünya mutfaklarından menüler sunmaktadır. Öyle ki şehirde yüzden fazla suşi lokantası yer almaktadır. Tel Aviv bu bağlamda, dünyada en çok suşi lokantası barındıran üçüncü kentidir. Yine İtalya Tarım Bakanlığı, kentteki İtalyan lokantasını İtalya dışındaki en iyi İtalyan lokantası olarak onayladı.
Gece Hayatı ve LGBT yaşamı
Tel Aviv çeşitliliğin bol olduğu ve aktif olan bir gece hayatına sahiptir. Birçok sayıda bar, dans barları ve gece kulüpleriyle doludur. Gece kulüplerinin en fazla bulunduğu yer Tel Aviv limanıdır. Burada bulunan büyük kulüpler, Tel Avivli ve dünyanın her yerinden gelen gençler tarafından doldurulur. “Kulüp TLV” en büyük gece kulübüdür ve uluslararası gösterilere ve DJ'lere ev sahipliği yapar.
Yönetim
Tel Aviv, üyeleri beşer yıllık arayla seçilen otuz bir üyeli bir il meclisi tarafından yönetilir. İsrail vatandaşı olan, on sekiz yaşını geçen ve bir yıldan uzun süredir Tel Aviv'de yaşayan her insan Tel Aviv'deki seçimlerde oy verme hakkına sahiptir. Kent belediyesi sosyal hizmetler, toplumsal uygulamalar, altyapı, planlama, turizm ve diğer konulardan sorumludur. Tel Aviv Belediye Binası, Rabin Meydanı'nda yer almaktadır. 1998 yılından beri kentin belediye başkanı Ron Huldai'dir. Huldai, 2008 yılındaki seçimde rakibi Dov Henin'i geçerek tekrar başkan oldu. Kentin tarihi boyunca en uzun süre başkanlık yapan ismi on dokuz yıl ile Şlomo Lahat, en kısa süre başkanlık yapan ismi ise iki yıl ile David Bloch'tur.
Kentteki nüfus dağılımı, çeşitli siyasi ayrışmalara neden olmaktadır. Özellikle İsrail İşçi Partisi kuzeyde güçlüyken, Likud gibi tek kanatlı dini partiler de güneyde güçlü durumdadır. Bu denge, 2006 yılındaki seçimlerde merkezci Kadima'nın oyların yüzde yirmi sekizini almasıyla bozuldu.
Eğitim

Tel Aviv; birçok okul, kolej ve üniversiteye ev sahipliği yapmaktadır. 2006 yılı itibarıyla 51.359 çocuk Tel Aviv'de okullara gitmektedir. Bunlardan 8.977'si belediyenin anaokullarına, 23.573'ü ilkokula ve 18.809'u liseye gitmektedir. İlk İbrani lisesi, 1905 yılında Herzliya İbrani Lisesi olarak Herzl Sokağı'nda kuruldu ve 1962 yılında yıkıldı. Kentteki öğrencilerin yüzde altmış dördü, üniversite sınavlarında başarı göstermektedir. Bu oran, ulusal orandan yüzde beş daha fazladır. Kentteki 4.000 öğrenci, birinci sınıftadır. Bu oranın 2012 yılında 6.000'e ulaşması beklenmektedir. Sonuç olarak kentte 2008-2009 döneminde yirmi adet ek anaokulu açıldı. Kuzey Tel Aviv'de ise bu çalışmalar hâlen sürmektedir.
Tel Aviv'de yine birçok kolej vardır. Herzliya Lisesi, 1909 yılında Yafa'dan Tel Aviv'e taşınan bir eğitim kurumudur. Bu okul hâlen açık olsa da, günümüzde Jabotinsky Sokağı'nda hizmet vermektedir. Tel Aviv'deki diğer kayda değer okullar arasında Shevah Mofet, Ironi Alef ve Alliance yer almaktadır.
Tel Aviv'de yüksek öğretim adına en büyük kurum 1953 yılında kurulan Tel Aviv Üniversitesi'dir. Tel Aviv Üniversitesi, özellikle İsrail'deki en büyük üniversite oluşuyla ve barındırdığı uluslararası düzeyde fizik, bilgisayar, kimya ve dil bilimi bölümleriyle bilinmektedir. Kurumun kampüsü, Ramat Aviv'de yer almaktadır. Tel Aviv'de ayrıca birçok kolej de yer almaktadır.
Kentte ayrıca Ramat Gan bölgesindeki Bar-Ilan Üniversitesi de önemli bir kurumdur.
Ulaşım

Tel Aviv, ulaşım konusunda önemli bir Orta Doğu merkezidir. Kentte birçok karayolu ağına bağlantı bulunmaktadır. Bu karayolu hatlarından en önemlisi Ayalon Otobanı olup, kentin kuzeyinden girerek, doğu yakadaki Ayalon Nehri boyunca uzanır ve güneyden şehri terkeder. Bu özelliğiyle otoban, Tel Aviv ve Ramat Gan'ı kabataslak ayırır. Ayalon'un güneyinde Ben Gurion Uluslararası Havaalanı ve Kudüs'e uzanan 1. Otoban yer alır. Kentin içindeki önemli caddeler ise, Kral George, Allenby, İbn Gabirol, Dizengoff adlı caddeler ile Rothschild Bulvarı'dır. Bunun yanında Yafa'da da bir Kudüs Bulvarı yer alır. Namir Yolu, kenti İsrail'in başlıca kuzey-güney karayolu hattı olan 2. Otoban'a bağlar. Yine Begin/Jabotinsky Caddesi de, Ramat Gan üzerinden doğuya doğru bir ulaşım ağı sağlar. Tel Aviv caddelerinde günde 500.000 araç yola çıkmaktadır. Bu da kimi trafik sıkışıklığı sorunlarını da beraberinde getirmektedir. 2007 yılındaki Sadan Raporu, Tel Aviv başta olmak üzere birçok büyük İsrail kenti için sıkışıklık cezası uygulamasını önerdi. Bu uygulama Londra gibi dünyadaki bazı büyük kentlerde uygulanmaktadır. Bu plana göre, kente girecek tüm araçların belli bir ücret ödemesi düşünülmektedir. Tel Aviv Belediyesi, yine bisiklet kullanımının arttırılması yönündeki çalışmalarını sürdürmektedir. Bunun için yüzün üzerinde bisiklet satın alma merkezi inşa eden belediye, 74 kilometre uzunluğunda bir bisiklet yolu açmayı planlamaktadır. 2009 yılı sonunda bisiklet yolu uzunluğunun 100 kilometrenin üzerine çıkarılması amaçlanmaktadır.
Tel Aviv, Ayalon Otobanı boyunca uzanan dört adet demiryolu istasyonuna sahiptir. Kuzeyden güneye istasyonların adları sırasıyla Tel Aviv Üniversitesi, Tel Aviv Merkaz, Tel Aviv Haşalom (Azrieli Merkezi yanı) ve Tel Aviv Hahaganah (otobüs terminali yanı) şeklindedir. Her ay, bir milyondan fazla kişi; Tel Aviv üzerindeki demiryolu ağını kullanarak seyahat etmektedir.
Medya

İsrail'deki en büyük üç gazete şirketinin merkezi Tel Aviv'de yer almaktadır. Yine Maariv, Haaretz, Globes, HaTzofe ve Makor Rishon gibi kurumların merkezi de Tel Aviv'dedir. Iton Tel Aviv ve Zman Tel Aviv gibi yayınlar da Tel Aviv hakkında yerel bilgiler verirler. Bunun dışında birçok radyo istasyonu merkezi de kentte yer alır. İsrail'in üç büyük televizyon ağı olan Keshet, Reshet ve Channel 10 adlı şirketlerin merkezleri de Tel Aviv'de kuruludur. Yine İsrail'in en büyük iki radyosu olan Galatz ve Galgalatz adlı radyo istasyonları Yafa'da yer almaktadır.
Uluslararası ilişkiler
Kardeş şehirler
Tel Aviv'in 27 tane kardeş kenti ve ABD Kaliforniya eyaletinin Los Angeles şehri ile bir ortaklığı vardır:
Kaynak: Wikipedia – Tel Aviv · CC BY-SA 4.0
Etymology and origins

Tel Aviv is the Hebrew title of Theodor Herzl's 1902 novel Altneuland ("Old New Land"), as translated from German by Nahum Sokolow. Sokolow had adopted the name of a Mesopotamian site near the city of Babylon mentioned in Ezekiel: "Then I came to them of the captivity at Tel Abib [Tel Aviv], that lived by the river Chebar, and to where they lived; and I sat there overwhelmed among them seven days." The name was chosen in 1910 from several suggestions, including "Herzliya". It was found fitting as it embraced the idea of a renaissance in the ancient Jewish homeland. Aviv (אביב, or Abib) is a Hebrew word that can be translated as "spring", symbolizing renewal, and tell (or tel) is an artificial mound created over centuries through the accumulation of successive layers of civilization built one over the other and symbolizing the ancient.
Although founded in 1909 as a small settlement on the sand dunes north of Jaffa, Tel Aviv was envisaged as a future city from the start. Its founders hoped that in contrast to what they perceived as the squalid and unsanitary conditions of neighbouring Arab towns, Tel Aviv was to be a clean and modern city, inspired by the European cities of Warsaw and Odesa. The marketing pamphlets advocating for its establishment stated:
In this city we will build the streets so they have roads and sidewalks and electric lights. Every house will have water from wells that will flow through pipes as in every modern European city, and also sewerage pipes will be installed for the health of the city and its residents.
History
![Ancient port of Jaffa where, according to the Bible, Jonah set sail into the Mediterranean Sea before being swallowed by a fish[31]](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/ISR-2013-Aerial-Jaffa-Port_of_Jaffa.jpg/500px-ISR-2013-Aerial-Jaffa-Port_of_Jaffa.jpg)
Jaffa
The walled city of Jaffa is modern-day Tel Aviv-Yafo's only urban centre that existed in early modern times. Jaffa was an important port city in the region for millennia. Archaeological evidence shows signs of human settlement there starting in roughly 7,500 BC. The city was established around 1,800 BC at the latest. Its natural harbour has been used since the Bronze Age. By the time Tel Aviv was founded as a separate city during Ottoman rule of the region, Jaffa had been ruled by the Canaanites, Egyptians, Philistines, Israelites, Assyrians, Babylonians, Persians, Phoenicians, Ptolemies, Seleucids, Hasmoneans, Romans, Byzantines, the early Islamic caliphates, Crusaders, Ayyubids, and Mamluks before coming under Ottoman rule in 1515. It had been fought over numerous times. The city is mentioned in ancient Egyptian documents, as well as the Hebrew Bible.
Other ancient sites in Tel Aviv include: Tell Qasile, Tel Gerisa, Abattoir Hill, Tel Hashash, and Tell Qudadi.
During the First Aliyah in the 1880s, when Jewish immigrants began arriving in the region in significant numbers, new Jewish neighborhoods were founded outside Jaffa on the current territory of Tel Aviv. The first was Neve Tzedek, founded in 1887 by Mizrahi Jews due to overcrowding in Jaffa and built on lands owned by Aharon Chelouche. Other neighborhoods were Neve Shalom (1890), Yafa Nof (1896), Achva (1899), Ohel Moshe (1904), Kerem HaTeimanim (1906), and others. Those neighborhoods later joined Tel Aviv, becoming separated from Jaffa.
Foundation in Late Ottoman period (1904–1917)
The Second Aliyah led to further expansion. In 1906, a group of Jews, among them residents of Jaffa, followed the initiative of Akiva Aryeh Weiss and banded together to form the Ahuzat Bayit (lit. 'homestead') society. One of the society's goals was to form a "Hebrew urban centre in a healthy environment, planned according to the rules of aesthetics and modern hygiene". The urban planning for the new city was influenced by the garden city movement. The first 60 plots were purchased in Kerem Djebali (Karm al-Jabali) near Jaffa by Jacobus Kann, a Dutch citizen, who registered them in his name to circumvent the Turkish prohibition on Jewish land acquisition. Meir Dizengoff, later Tel Aviv's first mayor, also joined the Ahuzat Bayit society.
Geography

Tel Aviv is located around 32°5′N 34°48′E on the Israeli Mediterranean coastline, in central Israel, the historic land bridge between Europe, Asia and Africa. Immediately north of the ancient port of Jaffa, Tel Aviv lies on land that used to be sand dunes and as such has relatively poor soil fertility. The land has been flattened and has no important gradients; its most notable geographical features are bluffs above the Mediterranean coastline and the Yarkon River mouth. Because of the expansion of Tel Aviv and the Gush Dan region, absolute borders between Tel Aviv and Jaffa and between the city's neighborhoods do not exist.
The city is located 60 km (37 mi) northwest of Jerusalem and 90 km (56 mi) south of the city of Haifa. Neighboring cities and towns include Herzliya to the north, Ramat HaSharon to the northeast, Petah Tikva, Bnei Brak, Ramat Gan and Giv'atayim to the east, Holon to the southeast, and Bat Yam to the south. The city is economically stratified between the north and south. Southern Tel Aviv is considered less affluent than northern Tel Aviv with the exception of Neve Tzedek and northern and north-western Jaffa. Central Tel Aviv is home to Azrieli Center and the important financial and commerce district along Ayalon Highway. The northern side of Tel Aviv is home to Tel Aviv University, Yarkon Park, and upscale residential neighborhoods such as Ramat Aviv and Afeka.
Environment
Tel Aviv is ranked as the greenest city in Israel. Since 2008, city lights are turned off annually in support of Earth Hour. In February 2009, the municipality launched a water saving campaign, including competition granting free parking for a year to the household that is found to have consumed the least water per person.
In the early 21st century, Tel Aviv's municipality transformed a derelict power station into a public park, now named "Gan HaHashmal" ("Electricity Park"), paving the way for eco-friendly and environmentally conscious designs. In October 2008, Martin Weyl turned an old garbage dump near Ben Gurion International Airport, called Hiriya, into an attraction by building an arc of plastic bottles. The site, which was renamed Ariel Sharon Park to honor Israel's former prime minister, will serve as the centerpiece in what is to become a 2,000-acre (8.1 km2) urban wilderness on the outskirts of Tel Aviv, designed by German landscape architect, Peter Latz.
Government

Tel Aviv is governed by a 31-member city council elected for a five-year term by in direct proportional elections, and a mayor elected for the same term by direct elections under a two-round system. Like all other mayors in Israel, no term limits exist for the Mayor of Tel Aviv. All Israeli citizens over the age of 17 with at least one year of residence in Tel Aviv are eligible to vote in municipal elections. The municipality is responsible for social services, community programs, public infrastructure, urban planning, tourism and other local affairs. The Tel Aviv City Hall is located at Rabin Square. Ron Huldai has been mayor of Tel Aviv since 1998. Huldai was reelected to a sixth term in the 2024 municipal elections, defeating former Minister of Economy Orna Barbivai. Huldai has become city's longest-serving mayor, surpassing Shlomo Lahat's 19-year term. The shortest-serving mayor was David Bloch, who served a two year term between 1925 and 1927.
Politically, Tel Aviv is known to be a stronghold for the left, in both local and national issues. The left wing vote is especially prevalent in the city's mostly affluent central and northern neighborhoods, though not the case for its working-class southeastern neighborhoods which tend to vote for right wing parties in national elections. Outside the kibbutzim, Meretz receives more votes in Tel Aviv than in any other locality in Israel.
Voting Patterns
In the 2022 election, 67 percent of voters in Tel Aviv-Yafo voted for the parties of the center-left coalition led by Yair Lapid, while 27 percent voted for the parties of the right-wing coalition led by Benjamin Netanyahu and 4 percent voted for the Arab parties.
Demographics

Tel Aviv has a population of 494,900 spread over a land area of 52,000 dunams (52 km2; 20 sq mi). According to the Israel Central Bureau of Statistics (CBS), as of 2009 Tel Aviv's population was growing at an annual rate of 0.5 percent. Jews of all backgrounds formed 91.8 percent of the population, Muslims and Arab Christians made up 4.2 percent, and the remainder belonged to other groups (including various Christian and Asian communities). As Tel Aviv is a multicultural city, many languages are spoken in addition to Hebrew. According to some estimates, about 50,000 unregistered African and Asian foreign workers live in the city. Compared with Westernised cities, crime in Tel Aviv is relatively low.
According to Tel Aviv-Yafo Municipality, the average income in the city, which had an unemployment rate of 4.6% in 2014, is 20% above the national average. The city's education standards are above the national average: of its 12th-grade students, 64.4 percent are eligible for matriculation certificates. The age profile is relatively even, with 22.2 percent aged under 20, 18.5 percent aged 20–29, 24 percent aged 30–44, 16.2 percent aged between 45 and 59, and 19.1 percent older than 60.
Tel Aviv's population reached a peak in the early 1960s at around 390,000, falling to 317,000 in the late 1980s as high property prices forced families out and deterred young couples from moving in. Since the 1990s, population has steadily grown. Today, the city's population is young and growing. In 2006, 22,000 people moved to the city, while only 18,500 left, and many of the new families had young children. Meanwhile, the average age of residents fell from 35.8 in 1983 to 34 in 2008. The population over age 65 stands at 14.6 percent compared with 19% in 1983. The population is expected to reach 535,000 in 2030. Under a master plan for the city approved by the Tel Aviv District Planning and Building Committee in 2025, the city's population will grow to 600,000 by 2035.
Economy

Tel Aviv has been ranked as the twenty-fifth most important financial center in the world. In 1926, the country's first shopping arcade, Passage Pensak, was built there. By 1936, as tens of thousands of middle class immigrants arrived from Europe, Tel Aviv was already the largest city in Palestine. A small port was built at the Yarkon estuary, and many cafes, clubs and cinemas opened. Herzl Street became a commercial thoroughfare at this time.
Economic activities account for 17 percent of the GDP. In 2011, Tel Aviv had an unemployment rate of 4.4 percent. The city has been described as a "flourishing technological center" by Newsweek and a "miniature Los Angeles" by The Economist. In 1998, the city was described by Newsweek as one of the 10 most technologically influential cities in the world. Since then, high-tech industry in the Tel Aviv area has continued to develop. The Tel Aviv metropolitan area (including satellite cities such as Herzliya and Petah Tikva) is Israel's center of high-tech, sometimes referred to as Silicon Wadi.
In 2016, the Globalization and World Cities Study Group and Network (GaWC) at Loughborough University reissued an inventory of world cities based on their level of advanced producer services. Tel Aviv was ranked as an alpha- world city.
The Kiryat Atidim high tech zone opened in 1972 and the city has become a major world high tech hub. In December 2012, the city was ranked second on a list of top places to found a high tech startup company, just behind Silicon Valley. In 2013, Tel Aviv had more than 700 startup companies and research and development centers, and was ranked the second-most innovative city in the world, behind Medellín and ahead of New York City.
According to Forbes, nine of its fifteen Israeli-born billionaires live in Israel; four live in Tel Aviv and its suburbs. The cost of living in Israel is high, with Tel Aviv being its most expensive city to live in. In 2021, Tel Aviv became the world's most expensive city to live in, according to the Economist Intelligence Unit.
Culture

Architecture
Tel Aviv is home to different architectural styles that represent influential periods in its history. The early architecture of Tel Aviv consisted largely of European-style single-storey houses with red-tiled roofs. Neve Tzedek, the first neighbourhood to be built outside of Jaffa, is characterised by two-storey sandstone buildings. By the 1920s, a new eclectic Orientalist style came into vogue, combining European architecture with Eastern features such as arches, domes and ornamental tiles. Pagoda House (Beit HaPagoda), designed by Alexander Levy and built in 1924, is an example of this style. Municipal construction followed the "garden city" master plan drawn up by Patrick Geddes. Two- and three-storey buildings were interspersed with boulevards and public parks. Various architectural styles, such as Art Deco, classical and modernist also exist in Tel Aviv.
Bauhaus architecture was introduced in the 1920s and 1930s by German Jewish architects who settled in Palestine after the rise of the Nazis. Tel Aviv's White City, around the city center, contains more than 5,000 Modernist-style buildings inspired by the Bauhaus school and Le Corbusier. Construction of these buildings, later declared protected landmarks and, collectively, a UNESCO World Heritage Site, continued until the 1950s in the area around Rothschild Boulevard. Some 3,000 buildings were created in this style between 1931 and 1939 alone. In the 1960s, this architectural style gave way to office towers and a chain of waterfront hotels and commercial skyscrapers. Some of the city's Modernist buildings were neglected to the point of ruin. Before legislation to preserve this landmark architecture, many of the old buildings were demolished. Efforts are under way to refurbish Bauhaus buildings and restore them to their original condition.
Transportation

Tel Aviv is a major transportation hub, served by a comprehensive public transport network, with many major routes of the national transportation network running through the city. As of 2023, 56% of the residents are going to work without using cars and the plan is to expand it to 70% by the end of the decade.
Bus and taxi
As with the rest of Israel, bus transport is the most common form of public transport and is very widely used. The Tel Aviv central bus station is located in the southern part of the city. The main bus network in Tel Aviv metropolitan area operated by Dan Bus Company, Metropoline, and Kavim. the Egged Bus Cooperative, Israels's largest bus company, provides intercity transportation.
The city is also served by local and inter-city share taxis. Many local and inter-city bus routes also have sherut taxis that follow the same route and display the same route number in their window. Fares are standardised within the region and are comparable to or less expensive than bus fares. Unlike other forms of public transport, these taxis also operate on Fridays and Saturdays (the Jewish sabbath "Shabbat"). Private taxis are white with a yellow sign on top. Fares are standardised and metered, but may be negotiated ahead of time with the driver.
Rail
The Tel Aviv Savidor Central railway station is the main railway station of the city, and the second-busiest station in Israel. The city has five additional railway stations along the Ayalon Highway: three of them, Tel Aviv University, HaShalom (the busiest station in Israel, adjacent to Azrieli Center) and HaHagana (near the Tel Aviv central bus station), serve Tel Aviv directly, while the remaining two, Holon Junction and Holon–Wolfson, are within Tel Aviv's municipal boundaries but serve the southern suburb of Holon. It is estimated that over a million passengers travel by rail to Tel Aviv monthly. The trains do not run on Saturday and the principal Jewish festivals (Rosh Hashana (2 days), Yom Kippur, Sukkot, Simkhat Torah, Pessach (Passover) first and fifth days and Shavuot (Pentecost)). Jaffa railway station was the first railway station in the Levant. It served as the terminus for the Jaffa–Jerusalem railway. The station opened in 1891 and closed in 1948. In 2005–2009, the station was restored and converted into an entertainment and leisure venue marketed as "HaTachana", Hebrew for "the station" (see homepage here:). The Jaffa–Jerusalem railway also included the Tel Aviv Beit Hadar railway station, which was opened in 1920 and replaced in 1970, and the Tel Aviv South railway station, which was opened in 1970 to replace Beit Hadar and itself closed in 1993. The Bnei Brak railway station, while located in Bnei Brak's municipal borders, is closer to the Tel Aviv neighborhood of Ramat HaHayal than to Bnei Brak's city center and was originally called Tel Aviv North.
Foreign relations
The municipality of Tel Aviv signed agreements with many cities worldwide.
General bibliography
Michael Turner, Catherine Weill-Rochant, Geneviève Blondiau, Silvina Sosnovsky, Philippe Brandeis, Sur les traces du modernisme, Tel Aviv-Haïfa-Jérusalem, CIVA (ed.), Bruxelles, 2004 (In Hebrew and French).
Jochen Visscher (ed.): Tel Aviv: The White City, Photographs by Stefan Boness, JOVIS Verlag Berlin 2012. ISBN 978-3-939633-75-4.
Catherine Weill-Rochant, L'Atlas de Tel Aviv 1908–2008, Paris, CNRS Editions, 2008 (historical maps and photos, French, soon in Hebrew and English).
Catherine Weill-Rochant, Bauhaus " – Architektur in Tel-Aviv, L'architecture " Bauhaus " à Tel Aviv, Rita Gans (éd.), Zürich, Yad Yearim, 2008 (In German and French).
Catherine Weill-Rochant, "The Tel Aviv School: a constrained rationalism", DOCOMOMO journal (documentation and conservation of buildings, sites and neighbourhoods of the modern movement), April 2009.
Catherine Weill-Rochant (2006). Le plan de Patrick Geddes pour la " ville blanche " de Tel Aviv : une part d'ombre et de lumière. Volume 1 (PDF) (PhD thesis). Paris: Université Paris 8. Archived from the original (PDF) on 3 December 2009. And: Catherine Weill-Rochant (2006). Le plan de Patrick Geddes pour la " ville blanche " de Tel Aviv : une part d'ombre et de lumière. Volume 2 (PDF) (PhD thesis). Paris: Université Paris 8. Archived from the original (PDF) on 3 December 2009.
Catherine Weill-Rochant, Le travail de Patrick Geddes à Tel-Aviv, un plan d'ombre et de lumière, Saarbrücken, Éditions Universitaires Européennes, May 2010.
Places of interest
Tel Aviv receives about 2.5 million international visitors annually, the fifth-most-visited city in the Middle East & Africa. In 2010, Knight Frank's world city survey ranked it 34th globally. Tel Aviv has been named the third "hottest city for 2011" (behind only New York City and Tangier) by Lonely Planet, third-best in the Middle East and Africa by Travel + Leisure magazine (behind only Cape Town and Jerusalem), and the ninth-best beach city in the world by National Geographic. Tel Aviv is consistently ranked as one of the top LGBT destinations in the world. The city has also been ranked as one of the top 10 oceanfront cities.
Tel Aviv is known as "the city that never sleeps" and a "party capital" due to its thriving nightlife, young atmosphere and famous 24-hour culture. Tel Aviv has branches of some of the world's leading hotels, including the Crowne Plaza, Sheraton, Dan, Isrotel and Hilton. It is home to many museums, architectural and cultural sites, with city tours available in different languages. Apart from bus tours, architectural tours, Segway tours, and walking tours are also popular. Tel Aviv has 44 hotels with more than 6,500 rooms.
The beaches of Tel Aviv and the city's promenade play a major role in the city's cultural and touristic scene, often ranked as some of the best beaches in the world. Yarkon Park is the most visited urban park in Israel, with 16 million visitors annually. Other parks within city limits include Charles Clore Park, Independence Park, Meir Park and Dubnow Garden. About 19% of the city land consists of green spaces.
Kaynak: Wikipedia – Tel Aviv · CC BY-SA 4.0
