Interested in working with us in the future?
Follow to see new jobs and posts in your feed.
No news yet.

Tarihçe
Ahlat, Selçuklular çağında Ahlatşâhlar Beyliği'ne başkentlik yapmış, politik ve kültürel sahalarda önemli rol oynamış bir Oğuz/Türkmen şehridir. Türk istila yolları üzerinde yer alan bu şehir, Anadolu'ya yapılan akınların planlandığı ve dönüşlerinde de toplandıkları bir askerî hareket üssü ve aynı zamanda Oğuz boylarına mensup kitlelerin yerleştiği bir Orta Çağ Selçuklu şehridir. Nitekim bu Oğuz boylarına mensup kitleler arasında Osmanlıların mensup olduğu Kayı Boyu da vardır. Bundan ötürü Ahlat, Osmanlılar açısından da hatırı sayılır öneme sahip ata yadigarı bir Osmanlı şehridir. Türkler Anadolu'ya geldikleri esnada, Van Gölü'nün kuzeybatı kıyısında yer alan Ahlat hariç olmak üzere, Malazgirt, Erciş, Bargiri (bugünkü Muradiye), Van ve Vestan (Gevaş) gibi şehirler Bizans İmparatorluğu'nun hakimiyeti altındaydı. Bu sebeple 1054 yılında harekete geçen Selçuklu Sultanı Tuğrul Bey Türkmenlere yol açmak amacıyla Van Gölü'nün kuzey doğusunda yer alan Bargiri ve daha sonra da Erciş'i kısa bir kuşatmadan sonra ele geçirdi. Ahlat üzerinden ilerleyişine devam ederek Malazgirt'i kuşattı. Ancak şehir iyi tahkim edilmiş olduğundan fethedilemedi. Bununla birlikte Süphan ve Nemrut dağları arasında Van Gölü'ne nazır eğilimli platolar üzerinde kurulmuş olan ve Türk istila yolları üzerinde bulunmasından dolayı stratejik bir konuma sahip olan Ahlat, Anadolu'ya yapılan akınların planlandığı ve dönüşlerinde de toplandıkları bir askerî hareket üssü haline getirildi. Nitekim Malazgirt Zaferi'nden hemen önce, Alparslan'ın emriyle Ahlat'ta hazırlıklarını tamamlayan Selçuklu ve Türkmen beyleri ile emirleri Doğu ve Orta Anadolu'da fetihlere giriştiler. Bunlardan Hâcib Gümüş Tegin (1066) beraberinde Afşin, Ahmed Şâh ve diğer Türkmen boy ve beyleri olduğu halde, Murat ve Dicle nehri havzalarından ilerleyerek el - Cezire bölgesinde yer alan Nizip, Nusaybin ve Adıyaman (Hısn Mansur)'da mücadele verirken, Ahlat'ı hareket üssü edinen Er - Basgan ve Sanduk gibi beyler de Anadolu'ya düzenli seferler gerçekleştirmekteydiler. İşte bu sıralarda Sultan Alparslan, Ahlat'ı Mervânîler'in idaresinden alarak, Anadolu gazalarında şöhret kazanmış olan meşhur kumandanlarından Sanduk'un idaresine verdi. Zira Emir Sanduk, Alparslan'ın komutanları içinde birinci derece cesarete sahip olup, Malazgirt Savaşı öncesinde Ahlat'ı Türklerin cihat ve gaza üssü haline getirerek Anadolu'ya düzenli akınlarda bulunmuştu. Hatta Sanduk Bey, Bizans İmparatoru'nun Ahlat üzerine gönderdiği yirmi bin kişilik öncü kuvveti yenerek (3 Agustos 1071) güçlü bir kumandan oldugunu göstermişti. Ne var ki, Alparslan Malazgirt Savaşı'ndan biraz sonra Ahlat'ı tekrar eski sahibi olan Mervânîlere geri verdi. ibnü'l - Ezrak, Alparslan'ın Malazgirt Savaşı'ndan sonra Ahlat'a ve Malazgirt'e valiler tayin ettiğini ve ondan sonra gelen sultanların da ayn şekilde hareket ettiğini yazar. Ancak Ahlat'ın Malazgirt Savaşı'ndan önce Selçuklular idaresine geçtiği kesindir. Diğer taraftan Büyük Selçuklu Sultan Meliksâh, 1085'te Mervânì Devleti'ni ortadan kaldırmış olmasına rağmen, Ahlat halen bir Mervânì emirinin elindeydi. Ancak Mervânì emirinin zulüm ve iskencesinden bıkmış olan halk, adalet ve iyiliği ile şöhret kazanmış Türk emirlerinden Sökmen el. - Kutbi'ye haber göndererek onu Ahlat'a davet etti. Bu davete icabet eden Sökmen el - Kutbì de kuvvetleriyle birlikte Ahlat'a gelerek güç kullanmaksızın şehri teslim aldı. Bunun üzerine Mervânîler Ahlat'tan uzaklaştı. Muhammed Tapar da taht mücadeleleri sırasında daima kendisini destekleyen ve başarılı hizmetler veren Ahlat ve Van Gölü havzasını Sökmen el- Kutbi'ye ikta etti. Böylece Ahlat, Sökmen el- Kutbì tarafından kurulan Ahlatşahlar Beyliği' nin başkenti ve o devrin en başta gelen siyasi ve kültürel merkezlerinden biri oldu. Nitekim Selçuklu sultanı Berkyaruk ile Muhammed Tapar arasındaki taht mücadelesi esnasında, Hoy' da yapılan savaşı kaybeden (1103) Muhammed Tapar, Türklerin güç merkezi olan Ahlat'a geldi. Burada Doğu Anadolu Türk beylerinden Ahlatşâh'ı Sökmen el - Kutbi, Erzurum Saltuklu Beyi Ali ve Ani emiri Menuçehr bin Şavur'u hizmetine alarak Berkyaruk'a karşı yeniden mücadeleye hazırlandı.
Tarihî mekânlar

Ahlat Mezar Taşları
Ahlat, tarihi mezarlıklarıyla ön plana çıkan bir ilçedir. Selçuklu döneminden kalan mezar taşları Türk tarihi açısından önemli bir değere sahiptir. Ahlat Selçuklu Mezarlığı, dünya üzerindeki en büyük Müslüman mezarlığıdır.
Bunların yanı sıra yine Selçuklular dönemine ait, lahit mezar özelliği taşıyan kümbet mezarlar bulunmaktadır ki bu mezarlar yörede sıkça kullanılan Ahlat'a özgü taşlarla yapılmıştır. İlçede taş işlemeciliğinin ön planda olduğunun bir göstergesi olan bu kümbetlerde, dönemin saygın kişilerinin mezarları bulunmaktadır.
Urartu ve Osmanlı Eski Yerleşimi Mezar Taşları, 2000 yılında UNESCO Dünya Mirası Geçici Listesi'ne kaydedilmiştir. Ahlat'ın tarihi M.Ö. 900 yıllarına dayanır. M.S. 12-15. yüzyıllar arasında yapılmış olan mezar taşları önem arz etmektedir. Anadolu türbe mimarisinin estetik ve boyut çeşitliliği İslam dünyasına katkı sunmaktadır.
Ahlat Müzesi
1971'de kurulan Ahlat Müzesi; Tunç Çağı, Demir Çağı, Roma, Helenistik, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinin izlerini gösterir.
Emir Bayındır Kümbeti ve Mescidi
Emir Bayındır Kümbeti, 15. yüzyılda inşa edilen bir kümbettir. Bayındır Bey'in naaşı yer alır.
İskender Paşa Cami
Caminin üzerinde yer alan kitabede 1584 tarihinde yapıldığı yazmaktadır. Mimarının Mimar Sinan olduğu söylentiler arasındadır. Üzeri kubbe biçiminde olan İskender Paşa Cami, Osmanlı mimarisinin izlerini bünyesinde barındırmaktadır. Yine caminin çevresinde bulunan kalıntılardan alanda hamam olduğu çıkarımı yapılmıştır ancak hamam tamamen yok olmuştur.
Emir Bayındır Köprüsü
Akkoyunlu Türkmen beylerinden olan Emir Bayındır tarafından Van Gölü'nün kıyısına yaptırılan Emir Bayındır Köprüsü, Tahtı Süleyman Deresi olarak bilinen akarsuyun üzerinde yer almaktadır. TEmir Bayındır Köprüsü 21 metre uzunluğunda olup tek gözlü kesme taştan yapılmıştır. Her iki ucunda merdiven bulunan köprünün 13. yüzyılda yapıldığı sanılıyor. En son 1954 yılında restore edilen köprüyü bölge halkı hâlâ kullanıyor.
Etimoloji
Şehrin en eski sakinleri olan Urartular buraya "Halads" derken, Türkler ve İranlılar "Ahlat", Kürtler "Xelat", Ermeniler "Şaleat", Süryaniler "Kelath" ve Araplar "Hil’at" demişlerdir.
Coğrafya
İlçenin yüzölçümü 1.153 km²dir. Ahlat ilçesinin deniz seviyesinden ortalama yüksekliği 1.718 metredir. Kırsal bir alana yayılmış olan ilçenin yüzey şekilleri, gerek biçim, gerekse meydana geliş şekilleri bakımından farklılıklar gösterir. Yeryüzünün sayılı volkanlarından olan Nemrut, Ahlat'ın batısında; Süphan ise doğusunda yer almaktadır. İlçenin; kuzeyinde Muş iline bağlı Bulanık ve Malazgirt ilçeleri, batısında Güroymak ve Muş ili, güneyinde Van Gölü, güneybatısında Tatvan ve Bitlis, doğusunda ise yine Van Gölü ve Adilcevaz ilçesiyle sınırlıdır.
İlçe Van Gölü'nün kuzey kıyısında yer almış olmakla beraber iklimi kara iklimi özelliği taşır. Yörede kış oldukça erken başlar ve uzun sürer. Havanın ısınmaya başlaması ancak nisan ayının ortalarında olur. Yörenin yaz mevsiminin ağustos ayının sonuna kadar sürmekte olması yanında kısmen bazı yıllar eylül ayını da kapsar. Yıllık ortalama yağış miktarı 1000–1500 mm'dir.
Gerek Van Gölü'nün kıyısında olmasının gerekse yıllık yağışın bolluğu sebebiyle Ahlat, bölgenin genel bitki örtüsü olan bozkır bitki örtüsünün dışında daha yeşil ve gür bir bitki örtüsüne sahiptir.
Nüfus

İlçe; 1 belde, 26 köy ve 12 mahalleden oluşmaktadır.
Kültür
Halkın uğraş alanlarından biri olan bastonculuk geleneği günümüzde de önemli bir kültür-sanat faaliyeti olarak yer almaktadır. Özel teknikler kullanılarak yapılan bu bastonların her biri, büyük emekler ve özveriler neticesinde oluşturulmaktadır. Ağaca ilginç ve bir o kadar da yaratıcı figürler aktararak bu konudaki ustalıklarını gösteren ilçe halkı, bu yeteneğini önemli bir kültür turizmi aracı olarak kullanmakta ve başarılı olmaktadır.
Kaynak: Wikipedia – Ahlat · CC BY-SA 4.0

Geography

In terms of size, Khlat (Ahlat) was second only to Van among the cities located on the shores of Lake Van. It is situated on the western coast of the lake, on an elevated plateau, with several small rivers and streams rushing toward Lake Van through its eastern and western parts. Its location is picturesque. To the south, the panorama of the city is enhanced by Lake Van (which was also called the Lake of Khlat), while to the southwest and northwest, the beacons of the Muş and Manazkert plains—Mount Nemrut and Mount Sipan—bound the city's horizon.
History
Ahlat is one of the oldest settlements in Armenia, and it is difficult to determine exactly when it was founded. Initially, it was mentioned as a town (village-town), but it later transformed into a major city that had its own strong fortress and was considered the largest port on Lake Van.
Dozens of Armenian and foreign chroniclers provide extensive information about Khlat, including Stepanos Asoghik, Aristakes Lastivertsi, Vardan Areveltsi, Kirakos Gandzaketsi, Grigor Khlatetsi, Matthew of Edessa, Yaqut, Ibn al-Athir, John Skylitzes, and others. Aristakes Lastivertsi considers it one of the largest cities in 11th-century Armenia, while the famous Arabic chronicler Yaqut describes Ahlat as a "strong and renowned city," "endowed with all kinds of blessings." They speak of it with particularly high praise as a port and a well-fortified fortress-city. The city's defensive wall was commonly described as a massive, turreted structure with three gates.
Authors from different periods and nationalities have referred to Khlat by various names and variations of the same name, such as Allarkh, Ikhlat, and others. In ancient Armenian literature, it was sometimes called the "City of Bznunik" (or Kaghak Bznunyats). The Turks usually call it Ahlat, a name they adopted from the Arabs. According to the 11th-century Arabic chronicler Ibn al-Athir, the Arabs called the city Khlat (meaning "mixed") supposedly because its inhabitants were not homogenous and spoke three languages: Arabic, Persian, and Armenian.
Ahlat, which was known in ancient and medieval times by its Armenian names Khlat or Chliat, was once a part of the Bznunik province. During the period of the Armenian Kingdom from the first to the fifth centuries and subsequently until the last quarter of the eighth century, Ahlat belonged to the Bznuni noble house and served as the chief city of the Bznunik province. Following the anti-Arab rebellion of 773–775, when the Bznuni family, along with several other Armenian noble houses, lost their political influence, the Bznunik province and its center, Ahlat, passed under the control of the Bagratunis of Taron by the late eighth or early ninth century. During the reign of King Smbat I Bagratuni from 890 to 914, the city was fully liberated from Arab rule, and its ancient, pre-existing fortress was reconstructed. Approximately around this period, along with numerous other Armenian cities, Ahlat entered its era of resurgence, and within a relatively short span of time during the tenth and eleventh centuries, it grew into one of the country's largest and most populous cities. The city was first captured by the Arabs during the reign of Caliph Uthman between 644 and 656. In 645, Uthman ordered Mu'awiya ibn Abi Sufyan, the governor of Syria, to send Habib ibn Maslama al-Fihri on an expedition into Byzantine-controlled Armenia, though some sources claim the Caliph instructed Habib directly. Over the next four centuries, Ahlat was ruled alternatively by Arab governors, Armenian princes, and Arab emirs of the Qays tribe. At the beginning of the eighth century, Arab tribes settled in the region, and Ahlat became part of the Kaysite Emirate. The geographer Ibn Hawqal, who died around 978, mentioned Ahlat as an important stop on the Urmia-Mayyafariqin trade route. By around 983, Ahlat came under the control of the Kurdish leader Bāḏ, who is referred to as Bat in Armenian sources, and after this, the city became associated with the Kurdish Marwanid dynasty centered in Diyarbekir, which descended from Bāḏ. In the winter of 998, Curopalates David III of Tao, besieged Ahlat but failed to capture it, partly due to his dismissive attitude toward the local Armenian population. In 1057, after breaking ties with Emperor Michael VI, the Norman mercenary Herve Phrangopoulos retreated here with three hundred Norman knights, but he was ultimately betrayed by the city's emir, Aponosar, also known as Abu Nasr. The rapid development of Ahlat was heavily driven by its status as a major port on Lake Van and its strategic location on the vital highway linking Artskesh to Baghesh. By the first half of the eleventh century, it had evolved into a major hub for craftsmanship and trade, boasting a population of several tens of thousands of residents. During this prosperous era, the peace of the city was disrupted only once, in 997, when David, the Curopalates of Taik, launched an attack on Ahlat with the intent of conquering it and annexing it to his vast principality. However, his forces suffered a humiliating defeat under the city walls and were forced to retreat empty-handed.
Culture
From the monuments of historical Ahlat there have been preserved caves carved in the rocks near the city several towers of the defensive wall located on the seashore ruins of various buildings which are mainly located in the district currently called Kharaba Shahar ruined city on the site of old Ahlat. At the edge of the city an extensive cemetery of Arab times is preserved with giant tombstones having inscriptions. According to tradition those buried there had attacked our country and David of Sasun destroyed them all Apart from the fortress and its defensive structures from the other monuments of Ahlat the churches of Holy Cross and Gamaghiel which was once an episcopal seat located outside the city and the only mosque are worthy of attention Although Ahlat presented a picture of decline in the XV century it remained as a significant center of Armenian culture.
The monastery was known for its scribal tradition. Among the manuscripts copied here during the XV century more than 10 are known to us 3 of which are Bibles 2 are Gospels 2 are Haysmvurk and so on. Particularly famous was the scribe Priest Karapet who acted in the first half of the XV century Grigor Khlatetsi 1349-1425 was born in Ahlat whom one of the armenian scribes of the XVII century characterizes in his colophon as extremely vigorous genius native of the word. Yes Grigor Khlatetsi is one of the prominent figures of armenian culture a chronicler educator poet musician public figure.
Sights
The tourist sights of Ahlat are the Cifte Kumbet Twin Tombs,Ahlat Seljuk Cemetery,the Emir Bayındır Tomb, Ahlat Museum, Lake Nemrut and the Cave dwellings of Ahlat. Ahlat is one of the sacred cities of Muslims. For its importance it has been worthy of the title Dome of Islam.
Demographics
In 1891 the kaza had 23,659 inhabitants: 16,635 Muslims; 6,609 Armenians; and 415 others. The city was then almost abandoned with only 200 houses on the eve of the First World War, including 15 Armenian houses. The city includes Kurds of the Bekiran tribe and Karapapakhs.
Climate
Ahlat has a dry summer humid continental climate according to the Koppen classification Dsa, with very hot dry summers and cold snowy winters.
Climate
Ahlat has a dry-summer humid continental climate (Köppen: Dsa), with very warm, dry summers and cold, snowy winters.
Kaynak: Wikipedia – Ahlat · CC BY-SA 4.0
