Interested in working with us in the future?
Follow to see new jobs and posts in your feed.
No news yet.

Tarihçe

İlk çağ ve Hititler dönemi
Erzincan'ın Antik Çağ tarihi hakkında kesin bir bilgiye henüz sahip olunmamakla birlikte tarihçiler ikinci binyıl da, bu bölgede Hurrilerin yaşadığını, ikinci bin yılın ilk yarısı başlarında da Hayasalılar ve Azzilerin hüküm sürdüğünü kaydetmektedir. Anadolu'da MÖ 1600 ile 1180 tarihleri arasında Hattuşaş'ı merkez yaparak büyük bir imparatorluk kuran Hititler yakın doğuyu egemenlikleri altına almışlar ve Erzincan'da Hititlerin yönetimi altındaydı. Anadolu'nun çeşitli yerlerinde yapılan kazılarda Hititlere ait çeşitli eserler ortaya çıkarılmıştır. Erzincan ve yöresinde Hititlere ait bir yerleşim merkezine rastlanmamışsa da, bu yörenin Hitit egemenliği altında kaldığı düşünülmektedir.
Urartular dönemi
Doğu Anadolu'da kurulan ilkçağ devletlerinden biri de Urartular olmuştur. MÖ 9. yüzyılda kurulan bu devlet Tuşpa'yı (Van) başkent yapmış, sınırlarını Hazar Denizi'nden Malatya'ya, kuzeyde Erzurum ile Erzincan'dan güneyde Halep ve Musul'a kadar genişletmiştir. Yine Erzincan yakınlarında Altıntepe'de 1953'te yapılan kazılarda Urartular'a ait birçok eser çıkarılmış, bu yörenin Urartu egemenliği altında kaldığı kanıtlanmıştır. Çeşitli saldırılara maruz kalan Urartu şehirleri teker teker tahrip edilirken Medler'in Anadolu'yu istilası sırasında MÖ 600 yıllarında tamamen ortadan kaldırılmıştır. Erzincan ve yöresi, MÖ 612'de Ninova'nın düşüşüyle güç kazanan Medlerin eline geçti. Med İmparatorluğu'nun Kyaksar döneminde Lidyalılar'la yapılan savaşlar, muhtemelen Erzincan ve civarında meydana geldiği düşünülür. Bu yöreler MÖ 550 tarihlerinde Persler'in eline geçmiştir.
Persler dönemi
Hititler'in Anadolu'yu istila ettikleri sırada, İran yaylasını da Persler ele geçirdiler. Perslerin yükselişi daha çok Büyük Kiros (559-530) ve II. Kambises (530-522) dönemlerine rastlar. Bu dönemde Erzincan ve çevresi de Persler'in eline geçer. Persler'den sonra Anadolu Makendonyalıların eline geçmiştir. Roma ordusu MÖ 70 tarihinde Doğu Anadolu Bölgesi'ni ele geçirmeye başlayarak Elazığ yöresindeki Sophene Krallığı'nı yıktıktan sonra, Tigran'ın ordusunu da yenilgiye uğratmıştır. Bu sırada (MÖ 68) Pontuslular da Erzincan yörelerinde Roma üstünlüğünü geçici olarak kırmışlardır. İran ile Bizans arasında sürekli savaşlara sahne olan Erzincan ve yöresi en son Bizans imparatoru Herakleios tarafından 629 tarihinde yenilgiye uğratılan İran'dan geri alındı.
Turizm ve gezilecek yerler
Erzincan ili keşfedilmeyi bekleyen birçok doğal güzelliğe sahiptir. Dört tarafı dağlarla çevrili bölge, özellikle doğa sporları açısından çok cazip olanaklar sunmaktadır. Kemah, Kemaliye ve Refahiye ilçeleri bu tür faaliyetler için çok zengin seçenekler içermektedir. İl merkezinde Ilıca, Beytahtı, Girlevik Şelalesi; Çayırlı ilçesinde Aygır Gölü; Kemah'ta Soğuk Sular; Kemaliye'nin kendine has mimarisi; Otlukbeli ilçesinde doğal sit alanı olarak da kabul edilen Otlukbeli Gölü; Refahiye İlçesinde Dumanlı Dağları ve ormanlar ile Sakaltutan mevkiindeki Yıldırım Akbulut Kayak Tesisleri bulunmaktadır. Üzümlü'de Bayırbağ Mesire Yeri ve Hıdırellez Gölü, Tercan'da ise Ağbaba, akla gelen önemli yerler arasındadır. İl coğrafi yapısı itibarıyla genel olarak kış sporları, su sporları ve doğal güzellikleriyle dikkat çeken mesire alanları sayesinde turizm açısından çok yönlü özellikler taşımaktadır. Urartu medeniyetinin günümüze ulaşmış en sağlam kentlerinden biri olan ve arkeolojik sit olarak koruma altına alınan Altıntepe Ören Yeri de Erzincan sınırları içinde bulunmaktadır. 2011 verilerine göre Erzincan'da konaklayan ve geceleyen turist sayısı 113.427'dir. Bunun 1.620'si yabancı turisttir.
Erzincan'ın Üzümlü ilçesiyle özdeşleşen Cimin üzümü ve Erzincan döneri, ilin en meşhur yöresel tatları arasında bulunmaktadır. Hititler ve Urartular uygarlıklar döneminden günümüze kadar gelen Kemah Kalesi; şehir merkezinde bulunan Terzibaba Türbesi, Hıdır Abdal Sultan Türbesi ve Melik Gazi Türbesi; Tercan'da bulunan Orta Çağ Türk mimarisinin en ilginç ve önemli eseri kervansaray, hamam, mescit ve kendi türbesinden oluşan Saltukoğulları Hükümdarı II. İzzeddin Keykavus'un kızı Mama Hatun için yaptırdığı Mama Hatun Külliyesi; yine Tercan ilçesi Üçpınar köyünde bulunan ve 1854 yılında yapıldığı düşünülen Abrenk Kilisesi; Ekşisu adı verilen böğert maden suyunun da elde edildiği Ekşisu kaplıcaları; Kemaliye ilçesinde bulunan Buz ve Ala mağaraları ile Refahiye ilçesinde bulunan, Köroğlu ve annesi Mihr-i Vefa'nın yaşadığı belirtilen Köroğlu Mağarası, görülmeye değer yerler arasındadır.
Etimoloji
Erzincan adının Strabon'un Antik Çağ'da bu bölgede bulunduğunu belirttiği Eriza şehrinden geldiği söylenir; yine bu bölgeden bahseden Grek kaynaklarında Aziris adıyla gösterilen şehrin de Erzincan olması mümkündür. Şehrin adı Ermeni kaynaklarında Erez, Erzng ve Erznga; Bizans kaynaklarında Aringam (Arıngan), Arsingan, Erzingan; Arap kaynaklarında ise Erzencân şeklinde geçer. Türk fetihlerinden sonra şehrin adı önce Erzingan, Ezirgân olarak söylenmiş, ardından da bugünkü şeklini almıştır.
Coğrafya
Erzincan Doğu Anadolu Bölgesi'nin Kuzey Batı bölümünde yukarı Fırat havzasında yer almaktadır. Yüzölçümü 1.521 km2 olan Erzincan merkez ilçesinin deniz seviyesinden yüksekliği 1.185 metredir.
İklim
Karasal iklim özelliğine sahip Erzincan yüzey şekilleri, ovaları ve dağlarla çevrili olmasından dolayı yer yer farklı özellikte iklimlerin ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Doğu Anadolu bölgesinde yer alan Elazığ ve Malatya dışındaki illere göre daha ılıman iklimi sahiptir. Yıllık sıcaklık ortalaması 16,6 °C'dir. En soğuk ay olan ocak ortalaması -3,7 °C, en sıcak ay olan ağustos ortalaması 23,9 °C'dir. Erzincan, çevre illere göre daha uzun ve sıcak yaz mevsimi yaşamaktadır.
Doğudan gelen Sibirya kaynaklı hava kütlelerinin etkisiyle kış mevsiminde oldukça sert günler yaşanmaktadır. Yağış itibarıyla 380,6 kg/m² yağış ortalamasına sahip olan Erzincan ili, yıl içerisinde en fazla yağışı 633,1 mm, en az yağışı ise 206,1 mm almaktadır. En yağışlı mevsim ilkbahar olup yağışın yüzde 39'u bu mevsimde, yüzde 26'sı sonbahar, yüzde 22'si kış ve yüzde 13'ü de yaz mevsiminde kaydedilmektedir. Yıllık nem ortalaması ise yüzde 62'dir.
İklim açısından önemli meteorolojik göstergeler, istasyon bulunan ilçelere göre uzun yıllar ortalamaları şeklinde aşağıda gösterilmiştir. Erzincan'da akarsu boylarında görülen kavak ve söğütlerin dışında genel olarak kısa ömürlü zayıf gelişimli otsu bitkiler yaygındır.
Ekonomi

Erzincan halkı geçimini tarım, hayvancılık ve ticaretle sağlar. Büyük şehirlerin kalabalık nüfusu, yüksek binaları ve boğucu havasının aksine, Erzincan; insanını kendine bağlayan düzenli şehir yapısı, çok sayıda doğa güzelliği ve ekonomik yaşam koşullarıyla huzurlu bir yaşam için ideal bir şehirdir. 1992 Erzincan depreminin neden olduğu büyük yıkıma rağmen Erzincan gelişmeye devam etmektedir. Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanan Erzincan'ın ticaret ve sanayi ise il merkezinde yoğunlaşmıştır. Yaklaşık 373 hektar alan üzerine kurulu Erzincan Organize Sanayi Bölgesi, şehrin sanayi faaliyetlerinin sürdürüldüğü tek alandır. Erzincan, bulunduğu coğrafi konum ile tarıma yatkın bir şehirdir. Tarım üretiminde buğday, arpa, çavdar, patates ve şeker pancarı, bölgede en fazla paya sahip ürünlerdir. Erzincan, küçükbaş ve büyükbaş hayvan varlığı ile arı kovanı sayısı bakımından önemli bir paya sahiptir.
Kültür
Erzincan, çok sayıda komşuya sahip olması nedeniyle birden fazla kültürden etkilenmiş bir şehirdir. Şöyle ki, Çayırlı, Otlukbeli ve Tercan ilçelerinin Erzurum'a ve Bayburt'a yakın olması nedeniyle bu ilçeler, Erzurum'un ve Bayburt'un kültürünün etkisi altındadır. Bu ilçelerde halk oyunu olarak bar oynanmakta ve ağız yapısı olarak da bu illerle aynı ağız yapısı konuşulmaktadır. Merkez, Üzümlü ve Kemah ilçeleri ise kısmen Kelkit Vadisi, kısmen Sivas, kısmen de Erzurum ve Bayburt kültürünün etkisi altındadır. Bu ilçelerin ağız yapısı, Erzurum ve Sivas ağızlarının harmanlanmış hâlidir. Halk oyunu olarak Halay oynanmaktadır. En meşhuru "Erzincan Düzü"dür. Refahiye ilçesi ise Kelkit Vadisi kültürünün etkisi altındadır. Ağız özellikleri, Kelkit Vadisi ilçeleriyle hemen hemen aynıdır. İlçede halk oyunu olarak dik horon, halay ve bar karışık oynanmaktadır. İliç ve Kemaliye ilçeleri ise Elazığ kültürünün etkisi altındadır. Ağız özellikleri Elazığ ve Malatya illerine benzer. Halk oyunu olarak dik halay ve bar oyunu oynanmaktadır. İliç'in Refahiye'ye yakın köylerinde dik horon da oynanmaktadır.
Ağız
Erzincan'ın merkez ilçesinde kullanılan Türkçe ağzının Doğu Anadolu ağızları içindeki konumuna, Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması adlı çalışmasında yer verilmiştir. Ayrıca ilde Kürtçe ve Zazaca da konuşulur.
Eğitim
Fakülte - 12 adet: (Erzincan, 2012 yılında yapılan KPSS'nin Eğitim Bilimleri alanında Türkiye'de en yüksek ortalamayı elde eden öğrencilerin bulunduğu şehir olmuştur.) Eğitim Fakültesi, Fen Edebiyat Fakültesi, Tıp Fakültesi, Eczacılık Fakültesi, Diş Hekimliği Fakültesi, Hukuk Fakültesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Mühendislik-Mimarlık Fakültesi, İlahiyat Fakültesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Güzel Sanatlar Fakültesi ve Spor Bilimleri Fakültesi.
Sivil Havacılık Yüksekokulu, Kemaliye Hacı Ali Akın Turizm ve Otelcilik Yüksekokulu ve Yabancı Diller Yüksekokulu.
Meslek Yüksek Okulu - 12 adet: Adalet Meslek Yüksekokulu, Çayırlı Meslek Yüksekokulu, İliç Dursun Yıldırım Meslek Yüksekokulu, Kemah Meslek Yüksekokulu, Kemaliye Hacı Ali Akın Meslek Yüksekokulu, Meslek Yüksekokulu, Refahiye Meslek Yüksekokulu, Refahiye Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu, Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu, Tercan Meslek Yüksekokulu, Turizm ve Otelcilik Meslek Yüksekokulu ve Üzümlü Meslek Yüksekokulu.
Enstitü - 3 adet: Sosyal Bilimler Enstitüsü, Fen Bilimleri Enstitüsü ve Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
Şehir merkezinde, belediye sınırları içinde 18; kent genelinde ise 39 lise ile belediye sınırları içinde 42 ilköğretim okulu hizmet vermektedir.
Altyapı

Ulaşım
Erzincan'a ulaşım, tren ve karayolu ile sağlanabileceği gibi, Erzincan DHMİ'ye ait modern uluslararası havalimanından da yapılabilmektedir. “Erzincan’a kara yolu ile ulaşımda en önemli güzergâh, şehrin çevresinden geçen Avrupa E-yolu E80 otoyoludur. Demiryolu ulaşımının da önemli bir yere sahip olduğu Erzincan’da, TCCD Taşımacılık tarafından işletilen Doğu Ekspresi, Ankara-Kars arasında sefer yapmakta olup, Erzincan’dan geçerken doğuda Erzurum, batıda Kemah istikametinde Fırat Nehri boyunca ilerler ve Sivas’a kadar uzanır. Yine bu hat üzerinde Erzincan-Divriği Bölgesel Treni işletilmektedir. Ayrıca, şehre yüksek hızlı demiryolu bağlantısı sağlayacak Sivas - Erzincan yüksek standartlı demiryolu çalışmaları sürmektedir.
Kaynak: Wikipedia – Erzincan · CC BY-SA 4.0

History

Name
Acilisene, the ancient region that is now Erzincan, was the site of the Peace of Acilisene by which in AD 387 Armenia was divided into two vassal states, a smaller one dependent on the Byzantine Empire and a larger one dependent on Persia. This is the name (Ἀκιλισηνή in Greek) by which it is called by Strabo in his Geography, 11.4.14. The etymological origin of the word is disputed, but it is agreed that the city was once called Erez. For a while it was called Justinianopolis in honour of Emperor Justinian. In more recent Greek it has been called as Κελτζηνή (Keltzene) and Κελεζηνή (Kelezene).
In the Armenian language, the 5th-century Life of Mashtots called it Yekeghiats. In the more recent past, it was known in Armenian as Երզնկա (Yerznka).
Christian history
In the settlement of Erez, at a yet unidentified site, there was a pre-Christian shrine dedicated to the Armenian goddess Anahit. A text of Agathangelos reports that during the first year of his reign, King Trdat of Armenia went to Erez and visited Anahit's temple to offer sacrifice. He ordered Gregory the Illuminator, who was secretly a Christian, to make an offering at its altar. When Gregory refused, he was taken captive and tortured, starting the events that would end with Trdat's conversion to Christianity some 14 years later. After that conversion, during the Christianisation of Armenia, the temple at Erez was destroyed and its property and lands were given to Gregory. It later became known for its extensive monasteries.
It is hard to tell when Acilisene became a bishopric. The first whose name is known is of the mid-5th century: Ioannes, who in 459 signed the decree of Patriarch Gennadius I of Constantinople against the simoniacs. Georgius or Gregorius (both forms are found) was one of the Fathers of the Second Council of Constantinople (553), appearing as "bishop of Justinianopolis". Theodorus was at the Third Council of Constantinople in 681, signing as "bishop of Justinianopolis or the region of Ecclenzine". Georgius was at the Photian Council of Constantinople (879). Until the 10th century, the diocese itself appears in none of the Notitiae Episcopatuum. At the end of that century, they present it as an autocephalous archdiocese, and those of the 11th century present it as a metropolitan see with 21 suffragans. This was the time of greatest splendour of Acilisene, which ended with the decisive defeat of the Byzantines by the Seljuk Turks at the Battle of Manzikert in 1071. After the 13th century, there is no mention of diocesan bishops of Acilisene and the see no longer appears in Notitiae Episcopatuum. No longer a residential bishopric, Acilisene is today listed by the Catholic Church as a titular see. In 1318-1319, the metropolitan see of Acilisene was given over to Theodosius of Melitene, since he "had been deprived of the consecrated seat by the foreigners". However, while in previous centuries, Acilisene, along with Cortzene and Taron, had 22 bishoprics, by the early 14th century its only significant possession was the monastery of Ci. Thereafter, the metropolitan see remained vacant and had disappeared before the 15th century.
Demographics
In the 13th century, Marco Polo noted that the city's population was Armenian. In 1830, the Armenian population reached 15,000. In 1880, Erzincan had 6,000 houses: 4,000 Muslim and 1,800 Armenian. In the 1890s, Vital Cuinet reported that Erzincan had 23,000 inhabitants: 15,000 Muslims, 7,500 Armenians, and the rest Greeks and others. According to data from the Armenian Patriarchate of Constantinople, Erzincan harboured 24,000 inhabitants on the eve of World War I; 13,109 (2021 families) of whom were Armenians. Armenians were deported and massacred by the Special Organization during the Armenian genocide. Greeks were deported from Erzincan to Germir in 1919 as part of the Greek genocide.
Climate
Erzincan has a humid continental climate (Köppen climate classification: Dsa or Trewartha climate classification: Dca) with cold, snowy winters and hot, dry summers. Spring is the wettest season whilst summer is the driest. The lowest temperature recorded was −31.2 °C (−24.2 °F) on 15 January 1950. The highest temperature recorded was 40.6 °C (105.1 °F) on 30 July 2000. The highest snow thickness recorded was 74 cm (29.1 inches) in February 1950.
Neighborhoods
Erzincan is divided into the neighborhoods of Akşemsettin, Aktoprak, Akyazı, Aslancak, Arslanlı, Atatürk, Aziz Baba, Bahçelievler, Barbaros, Barış, Başbağlar, Başpınar, Bayrak, Bozyazı, Buğdaylı, Bulutlu, Büyük Çakırman, Cemal Gürsel, Cumhuriyet, Çarşı, Çukurkuyu, Davarlı, Demetevler, Demirkent, Dereyurt, Ergenekon, Ersevenler, Ertuğrul Gazi, Esentepe, Fatih, Gazi, Gölcük, Gülalibey, Güllüce, H.Ahmet Yesevi, Halitpaşa, Hamidiye, Hancı, Hocabey, Hürrempalangası, Işıkpınar, İnönu, İzzetpaşa, Karaağaç, Kavakyolu, Kazımkarabekir, Keklikkayası, Kızılay, Kurutilek, Menderes, Mengüceli, Mimarsinan, Munzur, Mustafa Kemal Paşa, Osman Gazi, Osmanlı, Özgürlük, Paşa, Sancak, Sarıgöl, Selçuklu, Şehit Cengiz Topel, Şehit Serhat, Şehit Serhat Yurtbaşı, Taksim, Terzibaba, Ulalar, Üçkonak, Yalnızbağ, Yavuzselim, Yeni, Yenidoğan and Yunusemre.
Economy

Mulberry tree plantations were found in Erzincan in the early 20th century, which were used in sericulture.
Mayors of Erzincan
1977–1980 and 1984–1989 Adnan Ercan MHP, ANAP
Kaynak: Wikipedia – Erzincan · CC BY-SA 4.0
