غزة
غَزَّة مدينة ساحلية فلسطينية، وأكبر مدن قطاع غزة وتقع في شماله، في الطرف الجنوبي للساحل الشرقي من البحر المتوسط.
Government administration · Palestinian Territories · 0 followers
Overview
غَزَّة مدينة ساحلية فلسطينية، وأكبر مدن قطاع غزة وتقع في شماله، في الطرف الجنوبي للساحل الشرقي من البحر المتوسط. تبعد عن مدينة القدس مسافة 78 كم إلى الجنوب الغربي، ويحدها من الشمال الشرقي أراضي مدينة الخليل الغربية المحتلة منذ عام 1948 وهي مركز محافظة غزة إداريًا وأكبر مدن قطاع غزة، فمن حيث تعداد السكان بلغ عدد سكان المدينة 2,141,000 نسمة في عام 2023م، ما يجعلها أكبر تجمع للفلسطينيين في فلسطين. تبلغ مساحتها 56 كم2، مما يجعلها من أكثر المدن كثافة بالسكان في العالم.
Interested in working with us in the future?
Follow to see new jobs and posts in your feed.
No news yet.
About
غَزَّة مدينة ساحلية فلسطينية، وأكبر مدن قطاع غزة وتقع في شماله، في الطرف الجنوبي للساحل الشرقي من البحر المتوسط. تبعد عن مدينة القدس مسافة 78 كم إلى الجنوب الغربي، ويحدها من الشمال الشرقي أراضي مدينة الخليل الغربية المحتلة منذ عام 1948 وهي مركز محافظة غزة إداريًا وأكبر مدن قطاع غزة، فمن حيث تعداد السكان بلغ عدد سكان المدينة 2,141,000 نسمة في عام 2023م، ما يجعلها أكبر تجمع للفلسطينيين في فلسطين. تبلغ مساحتها 56 كم2، مما يجعلها من أكثر المدن كثافة بالسكان في العالم.
Kaynak: Wikipedia · CC BY-SA 4.0
التسمية
تُعتبر غزة أحد أقدم المدن التي عرفها التاريخ، أما سبب تسميتها بهذا الاسم فهو غير مُثبَّت بدقة، لأن هذا الاسم كان قابلاً للتبديل والتحريف بتبدل الأمم التي صارعتها، فهي عند الكنعانيين (هزاتي)، وعند الفراعنة (غزاتو أو غذة) منذ القرن الخامس عشر قبل الميلاد، أما الآشوريون واليونانيون فكانوا يطلقون عليها (عزاتي) و(فازا)، وعند العبرانيين (عزة). أما العرب الجنوبيين (سبأ، ومعين) فهي عندهم باللفظ العربي (غزة)، وهي في وصفهم ميناء مهم بالقرب من قرى اليهود، وذكرت لديهم منذ القرن الرابع قبل الميلاد فصاعدًا.
في العصور الوسطى، سماها الصليبيون (غادرز)، والأتراك لم يغيروا من اسمها العربي (غزة)، أما الإنجليز ويطلقون عليها اسم (گازا) (الإنجليزية: Gaza). وقد اختلف المؤرخون - كعادتهم بالنسبة لكثير من المدن القديمة – في سبب تسميتها بغزة، فهناك من يقول إنها مشتقة من المَنَعَة والقوة، وهناك من يقول إن معناها: «الثروة»، وآخرون يرون أنها تعني: «المُميزة» أو «المُختصة» بصفات هامة تميزها عن غيرها من المدن. أما ياقوت الحموي فيقول عنها في معجمه: «غَزَّ فلان بفلان واعتز به إذا اختصه من بين أصحابه».
ارتبط العرب بغزة ارتباطاً وثيقاً فقد كان تجارهم يَفِدون إليها في تجارتهم وأسفارهم باعتبارها مركزاً مهماً لعدد من الطرق التجارية، وكانت تمثل الهدف لإحدى الرحلتين الشهيرتين اللتين وردتا في القرآن الكريم في «سورة قريش»: «رحلتا الشتاء والصيف»: رحلة القرشيين شتاءً إلى اليمن، ورحلتهم صيفاً إلى غزة ومشارف الشام. وفي إحدى رحلات الصيف هذه، مات هاشم بن عبد مناف جدُّ الرسول المصطفى صلى الله عليه وسلم، ودُفن في غزة بالجامع المعروف حالياً بجامع السيد هاشم في حي «الدرج».
التاريخ

أسس المدينة الكنعانيون في القرن الخامس عشر قبل الميلاد. وطيلة تاريخها، لم يكن لغزة حكم مستقل، حيث احتلها الكثير من الغزاة كالفراعنة والإغريق والرومان والبيزنطيين والعثمانيين وغيرهم. وكانت أول مرة تذكر فيها المدينة في مخطوطة للفرعون تحتمس الثالث (القرن الخامس عشر قبل الميلاد)، وكذلك ورد اسمها في رسائل تل العمارنة. بعد 300 سنة من الاحتلال الفرعوني للمدينة نزلت قبيلة من الفلستينيين وسكنت المدينة والمنطقة المجاورة لها، عام 635م دخل المسلمون العرب المدينة وأصبحت مركزا إسلاميا مهما وخاصة أنها مشهورة بوجود قبر الجد الثاني للنبي محمد، هاشم بن عبد مناف فيها ولذلك أحيانا تسمى غزة هاشم. وتُعتبر المدينة مسقط رأس الإمام الشافعي 767م الذي هو أحد الأئمة الأربعة عند المسلمين السنة. سيطر الأوروبيون على المدينة في فترة الحملات الصليبية، لكنها رجعت تحت حكم المسلمين بعد أن انتصر صلاح الدين الأيوبي عليهم في معركة حطين عام 1187. ازدهرت المدينة في آخر أيام الحكم العثماني، حيث تأسس فيها أول مجلس بلدي عام 1893. سقطت غزة في أيدي القوات البريطانية أثناء الحرب العالمية الأولى، وأصبحت جزء من الانتداب البريطاني على فلسطين. ونتيجة للحرب العربية الإسرائيلية عام 1948، تولت مصر إدارة أراضي قطاع غزة وأجريت عدة تحسينات في المدينة.
احتلت إسرائيل قطاع غزة عام 1967 (النكسة)، ولكن في عام 1993م، نُقلت المدينة إلى السلطة الوطنية الفلسطينية. بعد انتخابات عام 2006، اندلع قتال بين حركة فتح وحركة المقاومة الإسلامية حماس، حيث رفضت حركة فتح نقل السلطة في غزة إلى حركة حماس. ومنذ ذلك الحين وقعت غزة تحت الحصار من قبل إسرائيل ومصر. لكن بعد الثورة المصرية، قامت مصر بفتح معبر رفح من أجل التسهيل على مواطنين غزة، مع أن هذا القرار لم يُحدث فرقًا كبيرًا.
الفترة القديمة
يعود الاستيطان البشري في منطقة قطاع غزة إلى تل السكن، وهو حصن مصري قديم، والذي بني في الأراضي الكنعانية إلى الجنوب من قطاع غزة في الوقت الحاضر. كما أن مركزًا آخر في المناطق الحضرية المعروفة باسم تل العجول بدأ ينمو على طول وادي مجرى النهر في غزة.
خلال العصر البرونزي الأوسط، أصبحت تل السكن أقصى مدن جنوب كنعان، وكانت وظيفتها بمثابة حصن. في عام 1650 قبل الميلاد، عندما احتل الهكسوس مصر، عُمرت مدينة ثانية على أنقاض تل السكن. ومع ذلك، هجرها في القرن 14 قبل الميلاد، في نهاية العصر البرونزي.
الجغرافيا

يقع وسط غزة على تلة بارتفاع 45 قدما (14 متر) فوق مستوى البحر. بُنيت جزء كبير من المدينة الحديثة على طول السهل أسفل التل، وخصوصا في الشمال والشرق، وتشكّل ضواحي غزة. يقع كل من شاطئ وميناء غزة على بعد 3 كم (1,9 ميل) عن مركز مدينة غزة. تبعد مدينة غزة 78 كيلومترًا (48 ميل) إلى الجنوب الغربي من القدس، و 71 كيلومترًا (44 ميل) جنوب تل أبيب، وعلى بعد 30 كيلومترًا (19 ميل) شمال مدينة رفح. مواقع محيطة تشمل بيت لاهيا وبيت حانون، وجباليا إلى الشمال، وقرية أبو مدين، ومخيم البريج ومخيم النصيرات ومدينة دير البلح إلى الجنوب.
تبلغ مساحة الأراضي التابعة للبلدية ما يُقارب 45 كم مربع (17 ميل مربع). في الانتداب البريطاني، شكلت المناطق الحضرية (المبنية) ما يقارب 7,960 كيلو متر مربع (3070 ميل مربع) أما المناطق الريفية شكلت 143,063 كيلو متر مربع (55,237 ميل مربع). بلغت مساحة الأراضي المروية 24,040 كم مربع (9,280 ميل مربع) والأراضي المزروعة بالحبوب حيث بلغت مساحتها 117,899 كم مربع (45,521 ميل مربع).
يعتمد سكان غزة على المياه الجوفية كمصدر وحيد للشرب والاستخدام الزراعي والمنزلي. يعد وادي غزة أقرب جدول مائي جنوبا. والذي يحتوي على كمية قليلة من الماء في الشتاء أما صيفا فيكاد لا يحتوي على ماء. يتم تحويل معظم إمدادات المياه فيها إلى إسرائيل. المياه الجوفية على طول ساحل قطاع غزة هو الخزان الرئيسي للماء في قطاع غزة وتتكون معظمها من الحجر الرملي العصر الجليدي. مثل معظم قطاع غزة، مغطى غزة بتراب رباعي.
المعادن الطينية في التربة تمتص الكثير من المواد الكيميائية العضوية وغير العضوية والتي قد خففت جزئيًا مدى تلوث المياه الجوفية. تلة معروفة في جنوب شرق غزة تسمى (المنطار) وهو ذات ارتفاع 270 قدم (82 م) فوق مستوى سطح البحر.
مناطق المدينة
تشكل البلدة القديمة جزء رئيسي من نواة غزة. وتتكون من حي الدرج في الشمال (المعروف أيضًا باسم الحي مسلم) وحي الزيتون في الجنوب. تعود مُعظم المباني إلى العصر المملوكي أو العصر العثماني وبُنيت على بعض المباني القديمة. وتبلغ مساحة البلدة القديمة حوالي 1,6 كيلومتر مربع (0.62 ميل مربع). تتكون غزة من 11 حي، يقع حي الدرج وحي الصبرة ما بين حي الرمال والبلدة القديمة.
السكان

وفقا للإحصاءات العثمانية في عام 1557، كان عدد الذكور 2477. حسب الإحصائيات عام 1596 أظهرت أن عدد المسلمين كان كالتالي (456 أسرة، 115 عزاب، 59 شخص ديني و19 شخص من ذو الاحتياجات الخاصة). أضف إلى أعداد المسلمين، كان عدد الجنود العثمانيون 119 جندي. أما المسيحين كان عدد الأسر 294 أسرة و7 أشخاص عزاب، بينما كان عدد الأسر اليهودية ما يقارب 73 أسرة و8 أسر من السامريون. في المجموع، بلغ عدد سكان غزة 6,000 نسمة وكانت في المركز الثالث كبراً من حيث عدد السكان في فلسطين العثمانية بعد القدس وصفد.
في عام 1838، كان عدد المسلمين 4,000 نسمة و 100 من المسيحيين (دافعين للضرائب مقابل حمايتهم) وبالتالي بلغ عدد السكان النهائي 15,000 أو 16,000 نسمة وأصبحت أكبر من القدس من حيث عدد السكان في ذلك الوقت. العدد الكامل للأسر المسيحية بلغ 57 أسرة. قبل الحرب العالمية الأولى بلغ عدد سكان غزة حوالي 42,000 نسمة، وأدى القتال ما بين القوات العثمانية والألمانية وقوات التحالف إلى انخفاض أعداد سكان غزة.
حسب الإحصائيات عام 1997، من قبل الجهاز المركزي للإحصاء الفلسطيني بلغ عدد سكان غزة مع مخيم الشاطئ 353,115 منهم 50,9% ذكور و49,1% إناث. تمتاز غزة بكثرة الشباب بنسبة 60,8% وتتراوح أعمارهم ما بين (0-19 سنة). 28,8% من السكان تتراوح أعمارهم (20-44 سنة)، 7,7% ما بين (45-64 سنة)، وبلغت نسبة الذين تجاوزت أعمارهم 64 عام 3,9%.
بلغ عدد سكان غزة 590,400 نسمة. سكان مدينة غزة وفلسطين عامة ينحدرون من أصول سامية، وكجميع سكان البحر الأبيض المتوسط لهم ملامح عربية سمراء ومتنوعة لا تخلو من تأثيرات متوسطية.
في سنتي 2023 و2024 مارست قوت الاحتلال الإسرائيلي قصفا مباشرا على السكان المدنيين حيث قتلت ما يزيد عن 40 ألف فلسطيني جلهم نساء وأطفال من سكان غزة
الدين
ينتمي معظم سكان غزة إلى الدين الإسلامي السني. عندما كانت غزة تتبع الدولة الفاطمية، كان الشيعة مسيطرين على غزة، ولكن بعدما استرجعها القائد صلاح الدين الأيوبي رقي بالنهج السني بصرامة دينية وتعليمية، مما كان له دور في توحيد جنوده العربي والترك.
توجد أقلية صغيرة من المسيحيين الفلسطينيين حوالي 3,500 نسمة تعيش في المدينة. وغالبية من المسيحيين تعيش في غزة في حي الزيتون في المدينة القديمة، وينتمون إلى الأرثوذكسية الشرقية من القدس، والروم الكاثوليك، والطوائف المعمدانية. في عام 1906، لم يكن هناك سوى 750 مسيحي، منهم 700 شخص يتبعون الأرثوذكسية و50 يتبعون الكنيسة الرومانية الكاثوليكية.
الاقتصاد

كانت المدينة ولا زالت مركزًا مُهمًا من حيث موقعها الإستراتيجي بين القارتين الآسيوية والإفريقية ووقوعها على شاطئ البحر الأبيض المتوسط الذي يجعل منها ميناء مهما للتجارة وأعمال الصيد، ولكن صعوبة نقل البضائع عبر المعابر مع إسرائيل وعدم سلاسة النقل مع مصر يجعل حجم التبادل التجاري ضئيلًا مع الحجم المفترض بسبب الموقع الجغرافي. نما الاقتصاد في غزة بنسبة 8% في الأشهر ال 11 الأولى من عام 2010، وبنسبة 5.4% في عام 2009، والنشاط الاقتصادي مدعوم إلى حد كبير من خلال التبرعات والمساعدات الخارجية، والذي يعتبر السبب الرئيسي وراء النمو الذي حدث مؤخرا. غزة مثلها كمثل أي مدينة فلسطينية لا تملك عملة وطنية، ويُستخدم الدينار الأردني والدولار الأمريكي والشيكل الإسرائيلي. ويبلغ معدل الناتج المحلي للفرد 1,763 دولار أمريكي (طبـقًا لإحصائية 1997).
بعد إتفاق أوسلو، تم توظيف الآلاف من السكان في مختلف الوزارات والأجهزة الأمنية، في حين قامت وكالة الغوث والمنظمات الدولية المختلفة التي تدعم تطوير المدينة بتوظيف آخرين.
يوجد في غزة نقص خطير في مجال الإسكان والمرافق التعليمية والمرافق الصحية والبنية التحتية وعدم كفاية نظام الصرف الصحي، وقد ساهمت كل منها بتهديد النظافة وإنشاء مشاكل في الصحة العامة. هُناك عدد من الفنادق في غزة، مثل فندق فلسطين والقصر الكبير وآدم والأمل والقدس وكليف والديرة وبيت مارنا. تقع الفنادق على طول حي الرمال باستثناء فندق فلسطين. لدى الأمم المتحدة نادي الشاطئ في الشارع نفسه. غزة ليست مقصد للسُياح، مُعظم الأجانب يقيمون في الفنادق وهم صحفيين وعمال الإغاثة والأمم المتحدة والعاملين في الصليب الأحمر. الفنادق الراقية تشمل فندق القدس والديرة.
ووفقًا لتقرير صدر مؤخرًا عن منظمة أوكسفام، تبلغ نسبة البطالة في غزة ما يقارب 40% ومن المُتوقع أن تصل إلى 50%. وقد دُمر القطاع الخاص الذي يؤمن بدوره 53% من جميع الوظائف في غزة، وقد أفلست الشركات، بالإضافة إلى أن 75,000 عامل من أصل 110,000 هم الآن من دون وظيفة. في عام 2008، تم تعليق 95% من العمليات الصناعية في غزة بسبب عدم وجود المواد الخام للإنتاج وعدم القُدرة على تصدير ما يُنتج. في يونيو 2005، بلغ عدد المصانع في غزة 3,900 مصنع التي تُوظف 35,000 شخص، ولكن بحلول ديسمبر 2007، لم يبقَ سوى 195 مصنعًا التي تُوظف 1,700 شخص. أُصيبت صناعة البناء والتشييد بالشلل مع عشرات الآلاف من العاطلين عن العمل. كما أُصيب القطاع الزراعي بأضرارًا جسيمة وقرابة 40,000 عاملًا لا يحصلون على أي دخل وكانوا يعتمدون على الزراعة كمحصول نقدي.
السياحة

تعتمد السياحة في غزة بشكل رئيسي على البحر الذي تشتهر شواطئه برمالها الذهبية البراقة. كما وتعتمد السياحة كذلك على المواقع الأثرية التاريخية المنتشرة في غزة. وتشتهر غزة كذلك بجوها المعتدل صيفاً وشتاءً والذي يشجع الناس بدوره، على ارتياد الشواطئ والحدائق والمنتزهات وعلى قضاء أوقاتهم في المزارع والبيارات وفي المرافق السياحية.
تضم غزة العديد من الآثار منها الرومانية والمسيحية، وتتنوع الآثار الإسلامية بين المساجد والمدارس والزوايا والأسواق والقيساريات والأسبلة والحمامات والقصور التي تجلت فيها روعة العمارة والفنون الإسلامية، علاوة على مكتبة مهمة احتوت على عديد من المخطوطات.
إن أقدم المواقع الأثرية بغزة تل العجول بجنوب المدينة على الضفة الشمالية لوادى غزة، وكان على هذا الموقع مدينة بيت جلايم الكنعانية، ويعتقد أن موقع مدينة غزة القديمة كانت على هذا التل منذ 2000 ق.م. وتضم غزة آثاراً مسيحية مثل دير القديس هيلاريون الذي يعتبر مؤسس حياة الرهبنة في فلسطين وكنيسة الروم الأرثوذكس بحى الزيتون الذي يعود تاريخها إلى بداية القرن الخامس الميلادي وآثاراً إسلامية متنوعة منها المساجد الأثرية كمسجد السيد هاشم الذي يقع بحى الدرج بالمنطقة الشمالية الذي يعود للعصر المملوكي، وجدده السلطان عبد الحميد سنة 1850 م. وتحوى غزة زوايا كالزاوية الأحمدية بحي الدرج، علاوة على المنشآت الأثرية المدنية كالأسواق مثل سوق القيسارية بحى الدرج، وهو ملاصق للجدار الجنوبي للجامع العمرى الكبير، ويعود بناء السوق إلى العصر المملوكي، ويتكون من شارع مغطى بقبو مدبب، وعلى جانبي هذا الشارع حوانيت صغيرة مغطاة بأقبية متقاطعة يطلق عليه سوق القيسارية أو سوق الذهب نسبة إلى تجارة الذهب فيه، والقصور مثل قصر الباشا بحي الدرج المكون من طابقين، ويعود للعصر المملوكي وكان مقراً لنائب غزة في العصرين المملوكي والعثماني، والحمامات كحمام السمرة بحي الزيتون، وهو أحد النماذج الرائعة الباقية للحمامات العثمانية في فلسطين والحمام الوحيد الباقي لغاية الآن في مدينة غزة.
وكذلك تل الرقيش الذي اكتُشف فيه مستعمرة تعود للعهد الفينيقي في هذا التل تحيطها أسوار دفاعية ضخمة ويبلغ طولها حوالي (1600م).
الثقافة

تعتبر غزة الموطن الأصلي الشاش، القماش من أجل «ثوب غزة» يتم نسجه بالقرب من المجدل (عسقلان). القطن الأسود أو الأزرق أو المقلمة باللونان الزهري والأخضر، والتي تم تصنيعها في المجدل استمرت بالانتشار في باقي مناطق قطاع غزة من قبل اللاجئين من قرى السهل الساحلي حتى التسعينيات. يتميز الثوب الغزاوي بأكمام ضيقة ومستقيمة. وكان التطريز أقل كثافة من تلك المطبقة في الخليل. ومن الزخرفيات تشمل: مقص، مشط وحجاب والتي رتبت في كثير من الأحيان في مجموعات ثلاثية أو خماسية أو سباعية. ويعتبر استخدام الأرقام الفردية في الفولكلور العربي أن يكون فعالا ضد العين الحسود.
وقد تأثر المطبخ في قطاع غزة بالأكلات المجاورة حيث تأثرت بمصر بفضل موقعها على ساحل البحر المتوسط. الغذاء الرئيسي للغالبية العظمى من سكان في المنطقة هو السمك. الصناعة الرئيسية بغزة هي صيد الأسماك إما ان تكون مشوية أو مقلية، وتتسم الأطعمة هناك بإضافة الثوم والفلفل الأحمر والكمون ويتم نقعه في مزيج من الكزبرة، الفلفل الأحمر، كمون، ثوم مفروم والليمون. التأثير المصري يظهر أيضا على جانب الاستخدام المُتكرر للفلفل الحار والثوم والشوندرة نكهة لكثير من وجبات الطعام من قطاع غزة. الطبق الوطني لمنطقة غزة هو سماكية.
توجد في غزة عدة مراكز ثقافية منها مركز رشاد الشوا. تم الانتهاء من بناء مركز رشاد الشوا الثقافي في عام 1988 وأطلق عليه اسم مؤسسه الأمين السابق للمدينة ويقع في حي الرمال. البناء مكون من طابقان على شكل مثلث وتؤدي المراكز الثقافية ثلاثة وظائف رئيسية: مكان للتجمعات الكبيرة خلال المهرجانات السنوية ومكان لتنظيم المعارض ومكتبة. المركز الثقافي الفرنسي هو رمز للتعاون والشراكة في قطاع غزة. تقدم المعارض الفنية والحفلات الموسيقية وعروض الأفلام وغيرها من الأنشطة. ويقدم دعوات للفنانين الفرنسيين لعرض أعمالهم الفنية كلما أمكن ذلك، ويقدم دعوات أيضًا إلى الفنانين الفلسطينيين من قطاع غزة والضفة الغربية للمشاركة في المسابقات الفنية.
أنشئت في عام 1998 قرية الفنون والحرف وهي مركز ثقافي للأطفال التي تهدف إلى التشجيع الشامل والمنتظم للفن الإبداعي في جميع أشكاله. وتفاعل المركز مع فئة واسعة من الفنانين من جنسيات مختلفة، ونظم قرابة 100 معرض للفن الإبداعي، والسيراميك، والرسومات، والمنحوتات وغيرها. وقد استفاد ما يقرب 10,000 طفل من مختلف أنحاء قطاع غزة من قرية الفنون والحرف.
الرياضة

يقع ملعب فلسطين «الاستاد الوطني الفلسطيني»، في غزة ولديه القدرة على استيعاب 10,000 شخصًا. وهو بمثابة موطن للمنتخب الفلسطيني لكرة القدم، ولكن بعد غارة جوية إسرائيلية تضرر بشدة ميدان الملعب، وقد لعبت مبارياته في الدوحة، قطر. تملك غزة الكثير من الأندية الرياضية والتي تشارك في دوري قطاع غزة. وتشمل خدمات الشاطئ (مخيم الشاطئ)، اتحاد الشجاعية، نادي غزة الرياضي ونادي الزيتون.
التعليم

وفقًا للإحصاء الفلسطيني في عام 1997، كان أكثر من 90% من سكان غزة الذين تزيد أعمارهم على 10 يجيدون القراءة والكتابة. من سكان المدينة، كانوا 140,848 مسجلين في المدارس (39.8% في المدارس الابتدائية، 33.8% في المدارس الثانوية، و 26.4% في المدارس الثانوية العامة). تلقى نحو 11,134 شخص شهادات البكالوريوس أو الماجستير والدكتوراه.
في عام 2006، كان عدد المدارس في غزة 210، وتم تشغيل وبناء 151 منها من قبل وزارة التربية والتعليم الفلسطينية، و 46 من قبل وكالة الأمم المتحدة لإغاثة وتشغيل اللاجئين الفلسطينيين في الشرق الأدنى، و 13 مدرسة خاصة. التحق ما مجموعه 154,251 طالب وكانوا 5,877 يعملون مدرسين. أثر الاقتصاد المضطهد في الوقت الحالي في قطاع غزة. في سبتمبر 2007، كشف استطلاع للأونروا في قطاع غزة، أن الفشل ينتشر بنسبة 80% من الصف الرابع إلى التاسع، وتصل نسبة الفشل في مادة الرياضيات إلى 90%. في يناير 2008، أفادت منظمة الأمم المتحدة للطفولة (يونيسف) أن المدارس في غزة قامت بإلغاء الفئات التي كانت عالية في استهلاك الطاقة، مثل تكنولوجيا المعلومات، ومختبرات العلوم والأنشطة اللاصفية.
يوجد في مدينة غزة عدة جامعات وهي: الجامعة الإسلامية-غزة، جامعة الأزهر-غزة، جامعة الأقصى-غزة (كلية التربية سابقا)، جامعة فلسطين وجامعة الأمة وجامعة القدس المفتوحة وهي تعتمد نظام التعليم المفتوح وتضم حوالي 40,000 طالباً. تأسست الجامعة الإسلامية، التي تتألف من عشرة كليات، من قبل أحمد ياسين ومجموعة من رجال الأعمال في عام 1978، مما يجعلها أول مؤسسة للتعليم العالي في قطاع غزة. في (2006-2007)، فقد بلغ عدد الملتحقين بها 20,021 طالب وطالبة. جامعة الأزهر في غزة والتي تأسست عام 1991، وتأسست جامعة الأقصى في عام 1991. بدأت جامعة القدس المفتوحة تعليمها في مبنى مستأجر في وسط المدينة وكان ذلك عام 1992 وكان عدد الملتحقين بها 730 طالب وطالبة. بسبب الزيادة السريعة في عدد الطلاب، تم تشيد أول مبنى جامعي في منطقة ناصر. في (2006-2007)، فقد بلغ عدد الملتحقين بها 3,778 طالب.
وتقع المكتبة العامة في قطاع غزة قبالة شارع الوحدة، وتحتوي على ما يقارب 10,000 كتابًا في العربية والإنكليزية والفرنسية. ويبلغ مجموع مساحتها حوالي 1410 متر مربع (15,200 قدم مربعة)، ويتكون المبنى من دورين وسرداب. افتتحت المكتبة في عام 1999، بعد تعاون رئيس بلدية غزة عون الشوا وبلدية دونكيرك، والبنك الدولي. الأهداف الرئيسية للمكتبة تتمثل بتوفير مصادر المعلومات لتلبية احتياجات المستفيدين، وتوفير التسهيلات اللازمة من أجل الوصول إلى مصادر المعلومات المتاحة، وتنظيم برامج ثقافية متنوعة مثل النشاطات الثقافية والندوات والمحاضرات والعروض السينمائية والفيديو والفن ومعارض للكتب. وكذلك يوجد بها العديد من المراكز المهنية والتدريبية التابعة لوزارة التعليم العالي ووكالة الغوث.
البنية التحتية

إمدادات المياه والصرف الصحي
ووفقًا لتعداد المكتب المركزي للإحصاء الفلسطيني عام 1997، فقد كان 98,1% من سكان غزة يملُكون إمدادات المياه العامة في حين أن البقية يستخدمون النظام الخاص. تم ربط حوالي 87.6% إلى نظام الصرف الصحي العام و 11.8% يستخدمون البالوعة.
بسبب القيود الشديدة التي فُرضت على إمدادات المياه في غزة، ونظام الصرف بها. لم تعد تعمل الآبار الستة الرئيسية لمياه الشرب، وحوالي 50% من السكان لا يحصُلون على المياه بشكل منتظم. يتسرب يوميًا حوالي 20 مليون لتر من مياه الصرف الصحي الخام و40 مليون لتر من المياه المعالجة جُزئيًا في البحر الأبيض المتوسط نظرًا لقطع الكهرباء وعدم وجود الوقود وقطع الغيار في محطات المعالجة في قطاع غزة. وتزعم البلدية أن تراكم القمامة في الشوارع والطرق وفي الآبار، وفيضانات مياه الصرف الصحي في تتسبب خطر تفشي الأمراض والأوبئة الحشرية، وكذلك الفئران وفي المناطق السكنية.
توجد في المدنية عدة مشافي منها مستشفى القدس، والذي يقع في حي تل الهوى، ويديرُه جمعية الهلال الأحمر الفلسطيني، ويعد ثاني أكبر مستشفى في غزة.
ونتيجة القيود الصارمة على الوقود والكهرباء؛ تُعاني المستشفيات حاليًا من انقطاع التيار الكهربائي الدائم الذي يصل إلى 8-12 ساعة يوميًا. يُوجد حاليًا نقص 60-70 في المئة في وقود الديزل اللازم لمولدات الكهرباء التي أُبلغ عنها. ووفقًا لمنظمة الصحة العالمية، تم رفض تصاريح مغادرة 18.5% من المرضى الذين قدموا تصاريح لكي يتلقوا العلاج الطارئ في المستشفيات خارج قطاع غزة في عام 2007.
يمتد شارع رشيد الساحلي والذي يمتد على طول ساحل غزة ويربطها مع بقية الساحل الشمالي في قطاع غزة ومع جنوبه. الطريق الرئيسي في قطاع غزة، هو شارع صلاح الدين (فيا ماريس الحديثة) والذي يمر عبر وسط مدينة غزة، والذي يربط بدوره دير البلح وخان يونس ورفح في جنوب القطاع وجباليا وبيت حانون في شمال قطاع غزة. المعبر الشمالي من شارع صلاح الدين في إسرائيل هو معبر بيت حانون ومعبر من مصر هو معبر رفح. وقد تم إغلاق المعابر من قبل إسرائيل ومصر منذ عام 2007، ولكن بعد الثورة المصرية قد تم إعادة فتح معبر رفح ولن دون تغيرات تذكر.
يعتبر شارع عمر المختار الشارع الرئيسي في مدينة غزة للتنقل من الشرق إلى الغرب وبالعكس، وهو فرع من شارع صلاح الدين، والذي يمتد من ساحل الرمال في المدينة القديمة وينتهي في سوق الذهب. وقبل الحصار المفروض على قطاع غزة، كان هناك خطوط منتظمة لسيارات الأجرة نحو مدينتان رام الله، القدس والخليل في الضفة الغربية.
الحكومة

اليوم، تُعد غزة العاصمة الإدارية لمحافظة غزة. وتحتوي على مبنى المجلس التشريعي الفلسطيني، وكذلك المقر الرئيسي لمعظم وزارات السلطة الفلسطينية.
تم تشكيل أول مجلس بلدي في غزة عام 1893 برئاسة علي خليل الشوا. قامت السلطات العثمانية بتعيين أبنه سعيد الشوا عام 1906 عمدة للمدينة. أشرف الشوا على بناء أول مستشفى في غزة وعدة مساجد ومدارس وترميم الجامع الكبير وإدخال المحراث الحديث للمدينة.
في 24 يوليو 1994، أعلنت السلطة الوطنية الفلسطينية في غزة وتم تأسيس مجلس المدينة الأول في الأراضي الفلسطينية. لم تعقد الانتخابات البلدية الفلسطينية في غزة ولا في رفح أو في خان يونس. بدلاً من ذلك، اختارت حركة فتح مسؤولي الحزب في المدن الصغيرة والبلدات والقرى لإجراء الانتخابات مع افتراض أنهم سيفعلون ما هو أفضل في المناطق الأقل حضرية. مع ذلك، فازت حماس المنافسة بأغلبية المقاعد، إذ حصلت على سبعة من بين 10 بلديات تم اختيارها لأول جولة ووصلت نسبة الإقبال على التصويت إلى 80% تقريباً. شهد عام 2007 مواجهات عنيفة بين الطرفين خلّفت أكثر من 100 قتيل، مما أدى في نهاية المطاف إلى سيطرة حماس على المدينة.
بشكل طبيعي، فإن البلديات الفلسطينية التي يزيد عدد سكانها عن 20,000 نسمة تكون بمثابة مراكز إدارية لها مجالس بلدية، ويتشكل المجلس البلدي الحالي في غزة من 11 عضواً، بينهم رئيس البلدية نزار حجازي.
Kaynak: Wikipedia – غزة · CC BY-SA 4.0
Etimoloji
Zev Vilnay'a göre, Arapça "Ġazza" kelimesinden gelen "Gazze" adı, orijinal olarak İbranice "güçlü" anlamındaki (ʕZZ)'den gelmektedir ve Arapçaya, Fransızca "güçlü yer", İngilizce "güçlü kale" anlamına gelen İbranice "ʕazzā" kelimesinden geçmiştir. Mariam Shahin'e göre Kenanlılar şehre Gazze adını verdi, Antik Mısırlılar bu şehre "Ghazzat" ("değerli şehir") derdi ve Araplar, Gazze'de toprağa verilen Muhammed'in dedesinin babası Haşim bin Abdimenaf'ın onuruna bu şehri "Gaza Haşim" diye anmaktadır.
Tarihi

Tunç Çağı
Gazze bölgesindeki yerleşimin tarihi, Kenan bölgesinde bir Antik Mısır kalesi olarak inşa edilen ve bugünkü şehrin güneyinde bulunan bir yerde kurulan Tell as-Sakan'a kadar gitmektedir.
Bölgeden tarımsal ürünlerin sağlanması yoluyla gelişen Kenan şehirlerinin liderlerinin Mısır ile ticaret antlaşmaları sayesinde Mısır ve Kenan ilişkileri ciddi bir şekilde değiştikçe, Tell as-Sakan ekonomisi ilerledi. Ne var ki, Mısır'ın ekonomik öncelikleri Lübnan ile sedir ticaretine yönelince Gazze'nin önemi mal taşıyan gemiler için sadece bir liman olmaya dönüştü ve ekonomik bir çöküş yaşadı; böylece şehir Mısırlılar tarafından bir kenara itilmiş oldu ve bütün Erken Tunç Çağı boyunca bu durum değişmedi.
Gazze buna rağmen nüfus ve ekonomi açısından büyüme gösterdi ve yerli Kenan halkı Tell as-Sakan'da yerleşmeye başladı; ancak MÖ 2250'de, bölgede büyük bir uygarlık çökmesi yaşandı ve Gazze bölgesindeki bütün şehirler MÖ 23. yüzyılda yıkıldı. Bunların yerine Erken Tunç Çağı boyunca orada yer almaya devam edecek olan basit evlerden oluşan kırsal yerleşimlerle birlikte yarı-göçer kültürler ortaya çıkmıştır. Gazze Vadisi nehir yatağı boyunca Tell al-Ajjul diye bilinen bir şehir merkezi oluşmaya başladı. Orta Tunç Çağı süresince, Tell as-Sakan Filistin'in en güneyindeki yerleşim birimiydi ve bir kale olarak görev yaptı ve MÖ 1650'de, Mısır Kenanlı Hyksoslar tarafından işgal edildiği dönemde ilk Tell as-Sakan yıkıntıları üzerinde ikinci bir şehir yükseldi. Yaklaşık bir yüzyıl sonra Hyksoslar Mısır'dan çıkarılınca, şehir yıkıldı. MÖ 15. yüzyılda Mısır Gazze'yi tekrar kurdu ve şehir üçüncü kez kurulmuş oldu. Şehir Tunç Çağı'nın sonu olan 14. yüzyıla kadar ayakta kalmayı sürdürdü.
Antik dönem
MÖ 15. yüzyıldan itibaren yerleşim yeri olan Gazze, tarihi boyunca birçok farklı medeniyet ve kavmin yönetimi altında yaşamıştır.
Coğrafya

Gazze şehir merkezi, 45 rakımlı alçak, yassı ve yuvarlak bir tepenin üstüne kurulmuştur. Modern şehrin büyük bir kısmı, Gazze'nin dış mahallelerini oluşturacak şekilde özellikle kuzeye ve doğuya doğru genişlemiştir. Gazze'nin sahili ve limanı şehrin merkezinin 3 km batısında konuşlanmıştır ve aralarındaki boşlukta yassı tepelerle doludur.
Gazze Kudüs'ün 78 km güneybatısında, Tel Aviv'in 71 km güneyinde, ve Refah'ın 30 km kuzeyindedir. Çevresindeki yerleşim yerleri ise kuzeyde Beyt Lahya, Beyt Hanun ve Cibaliye, güneyde Abu Middein köyü, Bureyc Mülteci Kampı ve Deir al Balah şehridir.
Günümüzde şehrin belediye sınırları yaklaşık 45 bin km2'dir. İngiliz Mandası olduğu zamanlarda, Gazze'nin kırsal alanı 143.063 km2 iken, yerleşim bölgesinin yüzölçümü 7.960 km2'ydi. Sulu tarım yapılan alan 24.040 km2 ve tahıl ekilen alanlar 117.899 km2'dir.
Gazze'de yaşayan halk içme suyu, sulama suyu ve günlük kullanım için tek seçenek olarak yeraltı suyuna bağımlıdırlar. En yakın kaynak, sahil boyundaki Abu Middein'den çıkan güneydeki Gazze Vadisi'ndedir. Kışları çok cılız akan su, yazları tamamen kurur. Bu suyun büyük kısmı İsrail tarafından kullanılmaktadır. Sahil boyundaki Gazze akiferi Gazze Şeridi'ndeki ana akiferdir ve çoğunlukla pleistosen kumtaşı içermektedir.
"Tell al-Muntar" olarak bilinen Gazze'nin güneydoğusundaki ünlü tepenin yüksekliği ise 82 metredir. Burası yüzyıllar boyunca Samson'un kadim Filistin şehrinin kapılarını getirdiği yer olduğu iddia edilmiştir. Tepede Müslümanlar tarafından Ali al-Muntar adına yapılmış bir türbe bulunmaktadır. Ağaçların arasında müslüman mezarları ve türbenin kapısının üstünde iki tane Orta Çağa ait Arapça yazı levhası vardır.
Eski şehir ve mahalleler
Eski şehir Gazze'nin merkezinin esas kısmını oluşturur. Kabaca iki kısma ayrılır; Kuzey kısmı Daraj bölgesi (aynı zamanda Müslüman bölgesi olarak da bilinmektedir) ve Güney kısmı Zeytun bölgesi (burası da Hristiyan bölgesi olarak bilinmektedir). Yapıların çoğu Memlûk ve Osmanlı döneminden kalmış olsa da daha önceki dönmelerden de kalma eserler vardır. Eski şehrin içindeki antik kısım yaklaşık olarak 1,6 km2'lik bir alanı kaplamaktadır.
Demografi

1557 yılına ait Osmanlı Tahrir Defter'ine göre Gazze'de yaklaşık 12 bin insanın yaşadığını düşündürten 2.477 kayıtlı vergi mükkellefi vardı. Bu sayılara asker ve din adamı dahil değildi. 1838'de, 15 bin veya 16 bin kişilik bir nüfusa sahip olduğunu düşündürtecek şekilde yaklaşık 4 bin Müslüman ve 100 Hristiyan vergi mükellefi vardı. Bu, Gazze'nin o dönemde Kudüs'ten daha büyük olduğunu göstermektedir. Toplam Hristiyan aile sayısı 57'ydi.
I. Dünya Savaşı başlamadan önce Gazze şehrinin nüfusu 42 binlere ulaşmıştı. Ancak, 1917'de Gazze'de Osmanlılar ve Almanlar'la İtilaf Devletleri arasındaki şiddetli savaşlar şehrin nüfusunda büyük bir azalmaya neden oldu.
Filistin Devlet İstatistik Bürosu'nun 1997 nüfus sayımına göre Gazze ve al-Şati mülteci kampında %50,9'u erkek, %49,1'i kadın olmak üzere 353.113 kişi yaşıyordu. Bu sayıma göre Gazze 0-19 yaş grubunda %60,8'lik yüksek bir nüfus payına sahipti. Nüfusun %28,8'i ise 20 ile 44 yaş arasındaydı. %7,7'si 45 ile 64 yaş arasında iken %3,9'unun yaşı 64'ten büyüktü.
1948 öncesi Gazze sakinlerinin önemli bir kısmı Mısır'daki politik karmaşadan kaçan Mısır kökenliler ya da bunların çocuklarıydı. Şehir, 1948 Arap-İsrail Savaşı'ndan sonra büyük bir Filistinli mülteci dalgasına uğradı. 1967 yılı itibarıyla 1948'deki nüfusunun altı katı büyüklüğe ulaştı. 1997'de Gazze sakinlerinin %51,8'i mülteci ya da mülteci çocuklarıydı. Şehir nüfusu bu tarihten itibaren artmaya devam ederek; 2006'da, şehri Filistin'deki en kalabalık şehir yapan 409.680'e ulaşmıştır. Günümüzde şeihr nüfusu artmaya devam etmektedir ve Gazze dünyadaki en yüksek doğum artış oranına ve nüfus yoğunluğuna, kilometrekareye 5.261 kişi ile sahip yerlerden biridir.
Fakirlik, işsizlik ve kötü yaşam koşulları çok yaygındır ve çok sayıda Gazzeli hayatta kalmak için Birleşmiş Milletler'den yiyecek yardımı almaktadır.
Ekonomi

Gazze ekonomisi büyük oranda küçük ölçekli sanayi ve tarıma dayalıdır. Şehrin tek limanı 1967'den beri çalışmamaktadır. Günümüzde Gazze ekonomisi, 2007'de şehrin yönetimi Hamas'a geçmesinden sonra büyük oranda İsrail'in uyguladığı ablukaya bağlı olarak neredeyse çökmüş durumdadır.
Gazze ekonomisi tarıma dayalıdır. Bölgede en çok turunçgil üretilir. Çok sayıda Gazzeli sınırın açık olduğu zamanlarda İsrail'e giderek çalışır. Şehirde tekstil ve yiyeceğe dayalı küçük sanayi tesisleri bulunmaktadır. Çeşitli malların satıldığı Gazze pazarının ticari canlılığı pek fazla değildir. Balıkçılık da Gazze'nin geçim kaynakları arasındadır. 1998 yılında açılan Yaser Arafat Hava Alanı, El Aksa intifadasının başlamasından sonra gerçekleşen İsrail saldırıları sırasında büyük hasar gördü ve ulaşıma kapandı.
19. yüzyıl
19. yüzyılda, Gazze, sadece Nablus tarafından gölgelenen bir şekilde altı büyük sabun üreticisi şehrin önde geleniydi. Buradaki fabrikalar, Nabluslu tüccarlardan ve Ürdün'den hammadde temin ederlerdi. Gazze limanının önemi Yafa ve Hayfa limanları tarafından azaltılsa da, balıkçılık filosunu çalışmaya devam etti. Limanı işlev dışı kalsa da stratejik konumu nedeniyle ticaretinde etkili olmaya devam etti. Mısır'dan gelen kervan ve yolcuların çoğu ihtiyaçlarını temin etmek için duraklıyordu; benzer şekilde Araba Vadi'sinin doğusundaki Maan'dan gelen Bedeviler de Mekke'den gelen Müslüman hacılara satmak için şehirden çeşitli eşyalar satın alıyordu. Gazze pazarında çok çeşitli ürünler bulunuyordu ve Edward Robinson tarafından belirtildiği gibi Kudüs'ten daha iyiydi. Ticareti yapılan ana tarım ürünü hükûmete ve yerel Arap aşiretlere satılan ketendi.
20. yüzyıl
Altı Gün Savaşları'nı takiben, İsrail Gazze Limanı'nı kapattı ve bunun sonucu şehir balıkçılık gelirini kaybetti. Filistin devletinin kullanması için Gazze'de bir liman kurulmasına dönük çabalar oldu ancak bunların önü İsrail'in engellemeleri ile kesildi. Ana tarım ürünleri çilek, narenciye, hurma, zeytin, çiçek ve değişik sebzelerdir. Su kirliliği Gazze çevresindeki çiftliklerde üretimin verimliliğini büyük oranda düşürmüştür.
Kültür
Kültür Merkezleri ve Müzeler
Rimal'deki Raşit Şava Kültür Merkezi (The Rashad Shawa Cultural Center) 1988'de tamamlandı ve kurucusu, eski belediye başkanı Raşit Şava'nın adı verildi. Üçgen planlı iki parçalı binada kültür merkezleri üç ana işlevi görmektedir:Yıllık festivaller sırasında büyük toplantılar için yeterli alan, sergi salonu ve kütüphane. Fransız Kültür Merkezi, Gazze'ye dönük Fransız desteğinin ve dayanışmasının bir simgesidir. Burada sanat gösterileri, konserler, film gösterimlerive diğer etkinlikler gerçekleştirilmektedir. İmkân bulunduğunda, Fransız sanatçılar sanat çalışmalarını sergilemeleri için davet edilmektedir;tabi daha çok Gazze Şeridinde ve Batı Şeria'da yaşayan Filistinli sanatçılar sanat çalışmalarını sunmaları ve sanat yarışmalarına katılmaları için davet edilmektedir.
1998'de kurulan Sanat ve El Sanatları Köyü bütün biçimleri ile yaratıcı sanat çalışmalarının geniş kapsamlı, düzgün ve düzenli bir şekilde belgelendirilmesini amaçlayan çocuklar için oluşturulmuş bir kültür merkezidir. Burası farklı milletlerden gelen geniş bir sanatçı katılımını sağlamakta ve yaratıcı sanat, seramik, grafik, oyma ve diğer alanlara ait 100 civarında sergi gerçekleşmektedir. Gazze Şeridi'nde yaşayan yaklaşık olarak 10 bin çocuk her yıl Sanat ve El Sanatları Köyü'ndeki çalışmalara katılmaktadır.
Gazze, Norveç'ten sağlanan cihaz ve filmlerle 2004'te açılmış Gazze Sinema Salonu adında bir sinema salonuna sahiptir. Sinema salonu tam anlamıyla donatılmış durumda değil ve Filistin Yönetimi'nden de ciddi bir katkı elde edememekte; çoğunlukla yabancı yardım kuruluşlarının desteğiyle işlev görmektedir. Filistinli bir yardım kuruluşu olan Qattan Vakfı, Gazze'de gençlerin sanat yeteneklerini keşfetmelerine yardımcı olmak ve öğretmenlere temel drama yetenekleri hakkında bilgilendirmek amacıyla çeşitli çalıştaylar düzenlemektedir. 2005'te, ne yabancı ülkelerden tiyatroların ne de Batı Şeria'da yaşayan Filistinlilere ve İsrail vatandaşı olan Araplara ait tiyatroların da katıldığı, dış mekanlarda gerçekleştirilen bir Tiyatro Festivali yapıldı.
Kamu hizmetleri
Altyapı
Filistin Merkezî İstatistik Bürosu'nun 1997 nüfus sayımına göre Gazze nüfusunun %98,1'i şehir suyuna bağlıyken geri kalanı kendi imkânlarıyla su temin ediyordu. Yaklaşık olarak nüfusun %87,6'sı kanalizasyon sistemine bağlı iken %11,8'i foseptik çukuru kullanmaktadır.
Gazze'ye uygulanan abluka şehrin su ve kanalizasyon sisteminde ciddi bir kısıtlamaya neden olmuştur. İçilebilir suyu olan altı tane kuyu artık kullanılamamaktadır ve nüfusun %50'sine düzenli olarak su verilememektedir. Belediye, şehirde yaşayanların su ihtiyaçlarının karşılanmasında bazı kuyuların elektrik olmamasından dolayı yetersiz kalması sonucu tuzlu suyu olan kuyulardan şehre su basmak zorunda kaldıklarını ifade etmektedir. Şehirdeki kanalizasyon sistemi düzgün çalışamamaktadır ve kanalizasyonun yüzde yetmişinden daha fazla kısmında kanalizasyon suları düzenli olarak taşarak Gazzelilerin evlerini basmaktadır. Elektrik, yakıt ve yedek parça eksikliğine bağlı olarak her gün Akdeniz'e 20 milyon litre işlenmemiş ve 40 milyon litre kısmen işlenmiş kanalizasyon atığı karışmaktadır. Yerel yönetim, kanalizasyon birikintilerin caddelerde, sokaklarda, kuyularda toplanmasının şehirde salgın hastalıklara yol açabileceğini söylemektedir.
Sağlık
Gazze'deki ilk hastanelerden biri 1940'larda İngiliz Manda Yönetimi sırasında Rimal mahallesinde yapılmış olan Şifa Hastanesi'dir. Askeri kışlada kurulan hastane, ilk olarak karantina ve ateşli hastalıklar için hizmet vermiştir. Gazze, Mısır tarafından yönetilirken bu özel bölüm taşınmış ve hastane şehrin merkez hastanesi olmuştur. İsrail, 1956 Süveyş Krizi sırasında işgal edip çekildikten sonra, Mısır Devlet Başkanı Cemal Abdünnasır hastaneyi büyüttü ve geliştirdi. Aynı zamanda Nasır Mahallesi'nde ikinci bir hastanenin yapılmasını emretti. 1957'de karantina ve ateşli hastalıklar hastanesi Nasır Hastanesi adıyla yeniden yapıldı. Bugün, Şifa Hastanesi Gazze'nin en büyük tıp merkezidir.
Eğitim
Filistin Ulusal İstatistik Bürosuna göre 1997 yılında 10 yaş üstü Gazze halkının yaklaşık %90'ı okur-yazardı. Şehir nüfusunun 140.848'i okula gitmekteydi (%39,8'i ilkokula, %33,8'i orta okula ve %26,4'ü liseye). Yaklaşık olarak 11.134 kişinin lisans veya lisansüstü diploması vardı.
2006 yılında, Gazze'de 210 tane okul vardı: 151 tanesini Filistin Ulusal Yönetimi Eğitim Bakanlığı, 46 tanesini BM yönetirken 13 tanesi özeldi. 154.251 öğrenci kayıtlıyken, bu okullarda 5.877 tane de öğretmen görev yapıyordu. Eylül 2007'de, Gazze Şeridi'nde yapılan bir bir BM araştırması, özellikle matematik dersinde %90'a ulaşan, dört ile dokuz yaş arası öğrencilerde %80'e varan bir ders başarısızlığı olduğunu bulguladı. Ocak 2008'de UNICEF Gazze'deki okullarda, bilişim teknolojisi, laboratuvar ve ek ders çalışmaları yapılan derslerin fazla enerji harcanmasına neden olduğu için durdurulduğunu açıkladı.
Gazze'de dört tane üniversite bulunmaktadır: Gazze El Ezher Üniversitesi, El Kuds Açık Üniversitesi, El Aksa Üniversitesi ve Gazze İslam Üniversitesi. On bölümden oluşan, İslam Üniversitesi, Gazze'nin ilk yüksek öğretim kurumu olacak şekilde 1978'de Ahmet Yasin ve bir grup iş insanı tarafından kuruldu. 2006-2007 öğretim yılında kayıtlı öğrenci sayısı 20.021'di. El Ezher genelde laik bir çizgidedir ve 1992'de kurulmuştur. El Aksa Üniversitesi 1991 yılında kuruldu. El Kuds Açık Üniversitesi Gazze Bölgesi Eğitim kampüsünü 1992 yılında şehir merkezinde kiraladığı bir binada 730 öğrenci ile açtı. Öğrenci sayısındaki hızlı artış üzerine, üniversitenin sahip olduğu ilk binasını Nasır Mahallesi'nde inşa etti. 2006-2007 öğretim yılında 3.778 kayıtlı öğrencisi vardı.
Gazze Halk Kütüphanesi, El-Vadi Caddesi'ndedir ve İngilizce, Fransızca ve Arapça olmak üzere yaklaşık 10 bin kitaba sahiptir. 1410 m2'lik bir alana sahip olan bina giriş kat üstüne iki katlıdır. Kütüphane, 1996'dan itibaren Gazze Belediye Başkanı Aoun Shawa, Dunkerque belediyesi ve Dünya Bankası arasında başlayan işbirliği ile 1999 yılında açılmıştır. Kütüphanenin temel hedefleri kullanıcıların ihtiyaçlarını karşılayacak bilgi kaynaklarını sağlamak, bilgi kaynaklarına ulaşma imkânlarını oluşturmak ve kültürel etkinlik, seminerler, toplantılar, film gösterileri, sunumlar, videolar, resim ve kitap sergileri gibi değişik kültürel çalışmaların yapılmasını sağlamaktır.
Spor
Filistin Stadyumu, Filistin Ulusal Stadyumu, Gazze'dedir ve 10 bin kişilik seyirci kapasitesine sahiptir. Filistin Millî Futbol Takımı'nın sahası olarak görev yapmaktadır ancak İsrail'in bir hava saldırısı sonrasında saha kullanılamaz hale geldiği için Millî Takım maçlarını Katar'ın Doha kentinde yapmaktadır. Gazze'de Gazze Şeridi Ligi'ne katılan çok sayıda takım vardır. Bunlar El Şati Kampı, İttihad-ı Şuaiyya Mahallesi, Gazze Spor Kulübü ve El Zeytun Mahallesi takımlarıdır.
Siyasal yapı
Günümüzde Gazze Şehri, Gazze bölgesinin yönetim merkezidir. Burada içinde birçok Filistin Yönetimine ait bakanlık merkezlerinin yer aldığı Filistin Yasama Meclisi binası bulunmaktadır.
İlk belediye teşkilatı 1893 yılında Ali Halil Şava'nın başkanlığında oluşturuldu. Modern anlamda belediyecilik Osmanlı İmparatorluğu tarafından atanan ve ilk belediye başkanının oğlu olan Sait Şava ile başladı. Şava Gazze'nin ilk hastanesinin inşaatı ile beraber birçok cami, okul yapımı ve Ulu cami'nin restorasyonunu ve modern tarımcılığın girmesini sağladı.
24 Temmuz 1994'te FUY Filistin bölgesi içinde Gazze'nin ilk Filistin belediyesi olduğunu ilan etti. 2005 Filistin yerel seçimleri Gazze, Han Yunus veya Refah gibi büyük şehirlerde yapılmadı. Bunun yerine El Fetih partisi seçim yapmak üzere daha küçük şehir, kasaba ve köyleri daha çok oy alacaklarını hesap ederek seçti. Rakip parti olan Hamas ise %80 katılımla gerçekleştirilen seçimlerde belediyelerin yüzde yetmişinde yerel meclislerde çoğunluk sandalyesini kazandı. 2007'de şehirde Hamas'ın Gazze şehrinin kontrolünü ele geçirmesiyle sonuçlanan çatışmalar yaşandı. Normal olarak 20 binin üzerinde nüfusu olan yerleşim yerlerinde belediye başkanı da dahil on beş üyeli belediye meclislerine sahip olan belediyeler kurulmaktadır. Mevcut Gazze belediye meclisi başkan Refik el Makki dahil on dört kişiden oluşmuştur.
Kaynak: Wikipedia – Gazze · CC BY-SA 4.0
Etymology
The name Gaza first appears in the military records of Thutmose III of New Kingdom of Egypt in the 15th century BC, and was mentioned in the Amarna correspondence as Āl Ḫazzati and other variant spellings. In Neo-Assyrian sources, reflecting the late Philistine period, it was known as Ḫāzat. It is clear that the name originates from none of these languages, however.
Based on the city's Hebrew name, עַזָּה ʿAzzā, a common folk etymology insists the name stems from the Semitic root ע-ז-ז ʿayin-zayin-zayin, from which words related to strength and fierceness are derived, but this is unlikely. The ע in the root ע-ז-ז corresponds to a Proto-Semitic *ʿ (/ʕ/) sound (compare Hebrew עַז ʿaz with Arabic عَزَّ ʿazza, both meaning "to be strong, powerful, mighty"), while it is clear from city's name in Arabic (غَزَّة, Ḡazza), Koine Greek (Γάζα, Gắză), and Egyptian (gꜣḏꜣtw) that the name of Gaza was likely originally pronounced with an initial *ḡ (/ɣ/~/ʁ/) sound, and thus cannot have been from the same ע-ז-ז root as עַז ʿaz.
Historically, Muslims often referred to the city as Ḡazzat Hāšim in honor of Hashim ibn Abd Manaf, the great-grandfather of Muhammad who, according to Islamic tradition, is buried in the city.
History
![Silver drachma minted in Gaza, Palestine (450-331 BC)[23]](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Monnaie_-_Drachme%2C_argent%2C_Gaza%2C_Philistie_-_btv1b11318002p_%282_of_2%29.jpg/500px-Monnaie_-_Drachme%2C_argent%2C_Gaza%2C_Philistie_-_btv1b11318002p_%282_of_2%29.jpg)
Gaza's history of habitation dates back 5,000 years, making it one of the oldest cities in the world. Located on the Mediterranean coastal route between North Africa and the Levant, for most of its history it served as a key entrepôt of southern Palestine and an important stopover on the spice trade route traversing the Red Sea.
Settlement in the region of Gaza dates back to the ancient Egyptian fortress built in Canaanite territory at Tell es-Sakan, to the south of present-day Gaza. The site was inhabited until about 3000 BC. In about 2600 BC, the settlement was re-founded and this time inhabited by the Canaanites. Tell es-Sakan was abandoned again about 2300 BC. Another urban center known as Tell el-Ajjul began to grow along the Wadi Ghazza riverbed. During the reign of Thutmose III (r. 1479–1425 BC), the city became a stop on the King's Highway, a crucial trade route of the Levant, and was mentioned in the 14th-century Amarna letters as Azzatu. Gaza later served as Egypt's administrative capital in Canaan. Gaza remained under Egyptian control for 350 years until it was conquered by the Philistines in the 12th century BC. In the 12th century BC Gaza became part of the Philistine "pentapolis". Gaza achieved relative independence and prosperity under the Persian Empire.
Hellenistic period
Alexander the Great besieged Gaza, the last city to resist his conquest on his path to Egypt, for five months before capturing it 332 BC; the inhabitants were either killed or taken captive. Alexander brought in people from neighbouring localities to populate Gaza and organized the city into a polis (or "city-state").
Under the Seleucid Empire, Seleucus I Nicator or one of his successors renamed Gaza as Seleucia to control the surrounding area against the Ptolemies. Greek culture consequently took root and Gaza earned a reputation as a flourishing center of Hellenistic learning and philosophy. During the Third War of the Diadochi, Ptolemy I Soter defeated Demetrius I Poliorcetes in the Battle of Gaza in 312 BC. In 277 BC, following Ptolemy II's successful campaign against the Nabataeans, the Ptolemaic fortress of Gaza took control of the spice trade with Gerrha and South Arabia.
Geography

Central Gaza is situated on a low-lying and round hill with an elevation of 14 metres (46 ft) above sea level. Much of the modern city is built along the plain below the hill, especially to the north and east, forming Gaza's suburbs. The beach and the port of Gaza are located 3 kilometres (1.9 mi) west of the city's nucleus and the space in between is entirely built up on low-lying hills.
The municipal jurisdiction of the city today constitutes about 45 square kilometres (17 sq mi). Gaza is 78 kilometres (48 mi) southwest of Jerusalem, 71 kilometres (44 mi) south of Tel Aviv, and 30 kilometres (19 mi) north of Rafah. Surrounding localities include Beit Lahia, Beit Hanoun, and Jabalia to the north, and the village of Abu Middein, the refugee camp of Bureij, and the city of Deir al-Balah to the south.
The population of Gaza depends on groundwater as the only source for drinking, agricultural use, and domestic supply. The nearest stream is Wadi Ghazza to the south, sourced from Abu Middein along the coastline. It bears a small amount of water during the winter and virtually no water during the summer. Most of its water supply is diverted into Israel. The Gaza Aquifer along the coast is the main aquifer in the Gaza Strip and it consists mostly of Pleistocene sandstones. Like most of the Gaza Strip, Gaza is covered by quaternary soil; clay minerals in the soil absorb many organic and inorganic chemicals which has partially alleviated the extent of groundwater contamination.
A prominent hill southeast of Gaza, known as Tell al-Muntar, has an elevation of 270 feet (82 m) above sea level. For centuries it has been claimed as the place to which Samson brought the city gates of the Philistines. The hill is crowned by a Muslim shrine (maqam) dedicated to Ali al-Muntar. There are old Muslim graves around the surrounding trees, and the lintel of the doorway of the maqam has two medieval Arabic scriptures.
Demographics

Population
According to Ottoman tax records in 1557, Gaza had 2,477 male taxpayers. The statistics from 1596 show that Gaza's Muslim population consisted of 456 households, 115 bachelors, 59 religious persons, and 19 disabled persons. In addition to the Muslim figure, there were 141 jundiyan or "soldiers" in the Ottoman army. Of the Christians, there were 294 households and seven bachelors, while there were 73 Jewish households and eight Samaritan households. In total, an estimated 6,000 people lived in Gaza, making it the third largest city in Ottoman Palestine after Jerusalem and Safad.
In 1838, there were roughly 4,000 Muslim and 100 Christian tax payers, implying a population of about 15,000 or 16,000—making it larger than Jerusalem at the time. The total number of Christian families was 57. Before the outbreak of World War I, the population of Gaza had reached 42,000; however, the fierce battles between Allied Forces and the Ottomans and their German allies in 1917 in Gaza resulted in a massive population decrease. The following census, which was conducted in 1922 by the British Mandate authorities shows a sharp decrease in population which stood at 17,480 residents (16,722 Muslims, 701 Christians, 54 Jews and three Metawilehs). The 1931 census lists 17,046 inhabitants (16,356 Muslims, 689 Christians, and one Jew) and another 4,597 in the suburbs (4,561 Muslims and 36 Christians).
The village statistics of 1938 list Gaza's population as 20,500 with 5,282 in nearby suburbs. The village statistics of 1945 list the population as 34,250 (33,160 Muslims, 1,010 Christians, and 80 Jews).
According to a 1997 census by the Palestinian Central Bureau of Statistics (PCBS), Gaza and the adjacent al-Shati camp had a population of 353,115, of which 50.9% were males and 49.1% females. Gaza had an overwhelmingly young population with more than half being 19 and under (60.8%). About 28.8% were between the ages of 20 and 44, 7.7% between 45 and 64, and 3.9% were over the age of 64.
Economy

The major agricultural products are strawberries, citrus, dates, olives, flowers, and various vegetables. Pollution and high demand for water have reduced the productive capacity of farms in the Gaza Strip. Small-scale industries include the production of plastics, construction materials, textiles, furniture, pottery, tiles, copperware, and carpets. Since the Oslo Accords, thousands of residents have been employed in government ministries and security services, UNRWA and international organizations. Minor industries include textiles and food processing. A variety of wares are sold in Gaza's street bazaars, including carpets, pottery, wicker furniture, and cotton clothing. The upscale Gaza Mall opened in July 2010.
A report by human rights and development groups published in 2008 stated that Gaza had suffered a long term pattern of economic stagnation and dire development indicators, the severity which was increased exponentially by the Israeli and Egyptian blockades. The report cited a number of economic indicators to illustrate the point: In 2008, 95% of Gaza's industrial operations were suspended due to lack of access inputs for production and export problems. In 2009, unemployment in Gaza was close to 40%. The private sector which generates 53% of all jobs in Gaza was devastated and businesses went bankrupt. In June 2005, 3,900 factories in Gaza employed 35,000 people, by December 2007, only 1,700 were still employed. The construction industry was paralyzed with tens of thousands of laborers out of work. The agriculture sector was hard hit, affecting nearly 40,000 workers dependent on cash crops.
Gaza's food prices rose during the blockade, with wheat flour going up 34%, rice up 21%, and baby powder up 30%. In 2007, households spent an average of 62% of their total income on food, compared to 37% in 2004. In less than a decade, the number of families depending on UNRWA food aid increased tenfold. In 2008, 80% of the population relied on humanitarian aid in 2008 compared to 63% in 2006. According to a report by OXFAM in 2009, Gaza suffered from a serious shortage of housing, educational facilities, health facilities and infrastructure, along with an inadequate sewage system that contributed to hygiene and public health problems.
Culture

Cultural centers and museums
The Rashad Shawa Cultural Center, located in Rimal, was completed in 1988 and named after its founder, former mayor Rashad al-Shawa. A two-story building with a triangular plan, the cultural center performs three main functions: a meeting place for large gatherings during annual festivals, a place to stage exhibitions, and a library. The French Cultural Center is a symbol of French partnership and cooperation in Gaza. It holds art exhibits, concerts, film screenings, and other activities. Whenever possible, French artists are invited to display their artwork, and more frequently, Palestinian artists from the Gaza Strip and the West Bank are invited to participate in art competitions.
Established in 1998, the Arts and Crafts Village is a children's cultural center with the objectives of promoting comprehensive, regular and periodic documentation of creative art. It interacted on a large scale with a class of artists from different nationalities and organized around 100 exhibitions for creative art, ceramics, graphics, carvings and others. Nearly 10,000 children from throughout the Gaza Strip have benefited from the Arts and Crafts Village.
The Gaza Theater, financed by contributions from Norway, opened in 2004. The theater does not receive much funding from the PNA, depending mostly on donations from foreign aid agencies. The A. M. Qattan Foundation, a Palestinian arts charity, runs several workshops in Gaza to develop young artistic talent and impart drama skills to teachers. The Gaza Theater Festival was inaugurated in 2005.
The Gaza Museum of Archaeology opened in the summer of 2008. The museum collection features thousands of items, including a statue of a full-breasted Aphrodite in a diaphanous gown, images of other ancient deities and oil lamps featuring menorahs.
Cuisine
Gaza's cuisine is characterized by its generous use of spices and chillies. Other major flavors and ingredients include dill, chard, garlic, cumin, lentils, chickpeas, pomegranates, sour plums and tamarind. Many of the traditional dishes rely on clay pot cooking, which preserves the flavor and texture of the vegetables and results in fork-tender meat. Traditionally, most Gazan dishes are seasonal and rely on ingredients indigenous to the area and its surrounding villages. Poverty has also played a role in many of the city's simple meatless dishes and stews, such as saliq wa adas ("chard and lentils") and bisara (fava beans mashed with dried mulukhiya leaves and chilies).
Governance

Today, Gaza serves as the administrative capital of the Gaza Governorate. It contains the currently defunct Palestinian Legislative Council building.
The first municipal council of Gaza was formed in 1893 under the chairmanship of Ali Khalil Shawa. Modern mayorship, however, began in 1906 with his son Said al-Shawa, who was appointed mayor by the Ottoman authorities. Al-Shawa oversaw the construction of Gaza's first hospital, several new mosques and schools, the restoration of the Great Mosque, and the introduction of the modern plow to the city. In 1922, British colonial secretary Winston Churchill requested that Gaza develop its own constitution under Mandatory Palestine. However, it was rejected by the Palestinians.
On 24 July 1994, the PNA proclaimed Gaza the first city council in the Palestinian territories. The 2005 Palestinian municipal elections were not held in Gaza, nor in Khan Yunis or Rafah. Instead, Fatah party officials selected the smaller cities, towns, and villages to hold elections, assuming they would fare better in less urban areas. The rival Hamas party, however, won the majority of seats in seven of the ten municipalities selected for the first round with voter turnout being around 80%. 2007 saw violent clashes between the two parties that left over 100 dead, ultimately resulting in Hamas taking over the city.
Normally, Palestinian municipalities with populations over 20,000 and that serve as administrative centers have municipal councils consisting of fifteen members, including the mayor. The current municipal council of Gaza, however, consists of fourteen members, including the installed by Hamas mayor, Nizar Hijazi.
Education

According to the PCBS, in 1997, approximately over 90% of Gaza's population over the age of 10 was literate. Of the city's population, 140,848 were enrolled in schools (39.8% in elementary school, 33.8% in secondary school, and 26.4% in high school). About 11,134 people received bachelor diplomas or higher diplomas.
In 2006, there were 210 schools in Gaza; 151 were run by the Education Ministry of the Palestinian National Authority, 46 were run by the United Nations Relief and Works Agency, and 13 were private schools. A total of 154,251 students were enrolled and 5,877 teachers were employed. The currently downtrodden economy has affected education in the Gaza Strip severely. In September 2007, a UNRWA survey in the Gaza Strip revealed that there was a nearly 80% failure rate in schools grades four to nine, with up to 90% failure rates in mathematics. In January 2008, the United Nations Children's Fund reported that schools in Gaza had been canceling classes that were high on energy consumption, such as information technology or science labs, and extracurricular activities.
Universities
Gaza has many universities. The four main universities in the city are al-Azhar University – Gaza, al-Quds Open University, al-Aqsa University and the Islamic University of Gaza. The Islamic University, consisting of ten facilities, was founded by a group of businessmen in 1978, making it the first university in Gaza. It had an enrollment of 20,639 students. Al-Azhar is generally secular and was founded in 1992. Al-Aqsa University was established in 1991. Al-Quds Open University established its Gaza Educational Region campus in 1992 in a rented building in the center of the city originally with 730 students. Because of the rapid increase of the number of students, it constructed the first university owned building in the Nasser District. In 2006–07, it had an enrollment of 3,778 students.
Landmarks

Landmarks in Gaza include the Great Mosque in the Old City. Originally a pagan temple, it was consecrated a Greek Orthodox church by the Byzantines, then a mosque in the 8th century by the Arabs. The Crusaders transformed it into a church, but it was reestablished as a mosque soon after Gaza's reconquest by the Muslims. It is the oldest and largest in the Gaza Strip. In 2023, at the beginning of the Gaza war, it was destroyed by the Israeli bombing of the Gaza Strip, leaving most of the structure collapsed and the minaret partially destroyed.
Other mosques in the Old City include the Mamluk-era Sayed al-Hashim Mosque, believed to house the tomb of the Islamic prophet Mohammed's great-grandfather, Hashim ibn Abd al-Manaf, in its dome. The building was damaged by an Israeli airstrike in October 2023, during the Israeli bombing of the Gaza Strip. There is also the nearby Kateb al-Welaya Mosque that dates back to 1334. In Shuja'iyya is the Ibn Uthman Mosque, which was built by Nablus native Ahmad ibn Uthman in 1402, and the Mahkamah Mosque built by Mamluk majordomo Birdibak al-Ashrafi in 1455. In Tuffah is the Ibn Marwan Mosque, which was built in 1324 and houses the tomb of Ali ibn Marwan, a holy man.
The Unknown Soldier's Square, located in Rimal, is a monument dedicated to an unknown Palestinian fighter who died in the 1948 War. In 1967, the monument was torn down by Israeli forces and remained a patch of sand, until a public garden was built there with funding from Norway.
Qasr al-Basha, originally a Mamluk-era villa that was used by Napoleon during his brief sojourn in Gaza, is located in the Old City and is today a girls' school. It was destroyed in the Israeli invasion of Gaza in 2024.
The Commonwealth Gaza War Cemetery, often referred to as the British War Cemetery, contains the graves of fallen Allied soldiers in World War I; it sits 1.5 km (1 mi) northeast of the city center, in the Tuffah district, near Salah al-Din Road. The cemetery has been damaged by Israeli army in the early stages of the Gaza war in 2023.
Infrastructure
Water supply and sanitation
According to the 1997 census by the Palestinian Central Bureau of Statistics, 98.1% of Gaza's residents were connected to the public water supply while the remainder used a private system. About 87.6% were connected to a public sewage system and 11.8% used a cesspit. The blockade on Gaza severely restricted the city's water supply. The six main wells for drinking water did not function, and roughly 50% of the population had no water on a regular basis. The municipality claimed it was forced to pump water through "salty wells" because of the unavailability of electricity. About 20 million liters of raw sewage and 40 million liters of partially treated water per day flowed into the Mediterranean Sea, and untreated sewage bred insects and mice.
As a "water-poor" country, Gaza is highly dependent on water from Wadi Ghazza. The Gaza Aquifer is used as Gaza's main resource for obtaining quality water. However, the majority of water from Wadi Ghazza is transported to Jerusalem.
Power grid
In 2002 Gaza began operating its own power plant which was built by Enron. However, the power plant was bombed and destroyed by the Israel Defense Forces in 2006. Prior to the power plant's destruction Israel provided additional electricity to Gaza through the Israel Electric Corporation. The plant was partially rebuilt by December 2007, and Israeli electricity continues to be sold to Gaza.
Solid waste management
Solid waste management is one of the key compelling issues facing Gazans today. These challenges are attributed to several factors; the lack of investment in environmental systems, less attention was given to environmental projects, and the absence of law enforcement and the tendency towards crisis management. One of the main aspects of this problem is the huge quantities of rubble and debris generated as a result of Israeli bombardments.
Health care

Al-Shifa Hospital ("the Cure") was founded in the Rimal District by the British Mandate government in the 1940s. Housed in an army barracks, it originally provided quarantine and treatment for febrile diseases. When Egypt administered Gaza, this original department was relocated and al-Shifa became the city's central hospital. When Israel withdrew from the Gaza Strip after occupying it in the 1956 Suez Crisis, Egyptian president Gamal Abdel Nasser had al-Shifa hospital expanded and improved. He also ordered the establishment of a second hospital in the Nasser District with the same name. In 1957, the quarantine and febrile disease hospital was rebuilt and named Nasser Hospital. Today, al-Shifa remains Gaza's largest medical complex.
Throughout the late 1950s, a new health administration, Bandar Gaza ("Gaza Region"), was established and headed by Haidar Abdel-Shafi. Bandar Gaza rented several rooms throughout the city to set up government clinics that provided essential curative care.
The Ahli Arab Hospital, founded in 1907 by the Church Missionary Society (CMS), was destroyed in World War I. It was rebuilt after the war by the CMS, and in 1955 became the Southern Baptist Hospital. In 1982, the Episcopal Diocese of Jerusalem took leadership and the original name was restored. Al-Quds Hospital, located in the Tel al-Hawa neighborhood and managed by the Palestine Red Crescent Society, is the second largest hospital in Gaza.
In 2007, hospitals experienced power cuts lasting for 8–12 hours daily and diesel required for power generators was in short supply. According to the World Health Organization (WHO), the proportion of patients given permits to exit Gaza for medical care decreased from 89.3% in January 2007 to 64.3% in December 2007.
In 2010, a team of doctors from Al-Durrah Hospital in Gaza spent a year of training at the cystic fibrosis clinic at Hadassah Medical Center in Jerusalem. Upon their return to Gaza, a cystic fibrosis center was established at Al-Durrah, although the most serious cases are referred to Hadassah.
Transportation

The Rasheed Coastal Road runs along Gaza's coastline and connects it with the rest of the Gaza Strip's coastline north and south. The main highway of the Gaza Strip, Salah al-Din Road (the modern Via Maris) runs through the middle of Gaza City, connecting it with Deir al-Balah, Khan Yunis, and Rafah in the south and Jabalia and Beit Hanoun in the north. The northern crossing of Salah ad-Din Street into Israel is the Erez Crossing and the crossing into Egypt is the Rafah Crossing.
Omar Mukhtar Street is the main road in the city running north–south, branching off Salah ad-Din Street, stretching from the Rimal coastline and the Old City where it ends at the Gold Market. Prior to the Blockade of the Gaza Strip, there existed regular lines of collective taxis to Ramallah and Hebron in the West Bank. Except for private cars, Gaza City is served by taxis and buses.
The Yasser Arafat International Airport near Rafah opened in 1998 40 kilometres (25 mi) south of Gaza. Its runways and facilities were damaged by the Israel Defense Forces in 2001 and 2002, rendering the airport unusable. In 2010, the tarmac ramp was destroyed by Palestinians seeking stones and recycled building materials. The Ben Gurion International Airport in Israel is located roughly 75 kilometres (47 mi) northeast of the city.
Kaynak: Wikipedia – Gaza City · CC BY-SA 4.0
