Interested in working with us in the future?
Follow to see new jobs and posts in your feed.
No news yet.

Tarihçe
Pers İmparatorluğu'nun sona ermesiyle kurulan Pontus Krallığı döneminde Caberia adıyla anılan Niksar, sayfiye alanlarına pek çok tapınak, saray ve yerleşim birimi inşa edilmiştir. MÖ 72 yıllarında Romalılar'la Pontuslular arasında cereyan eden Mithridatis Savaşları'nın üçüncüsü Niksar'da yapıldı ve şehir Romalılar'ın hakimiyetine geçti. Romalılar, şehre Neocaesarea (Kayser'in yeni şehri) adını verdi ve Neocaesarea ismi, zaman içinde Niksar'a dönüşmüş.
Niksar, Romalılar döneminde ayrıca Diospolis, Sebaste isimleriyle anılmıştır. 1672 yılında Niksar'a gelen Evliya Çelebi ise Seyahatname'sinde Niksar ismi hakkında şöyle bir hikâyeyi nakleder:''Bu Niksar'ın doğusu Nik Hisar, yani iyi hisar olup, hafifletmek suretiyle yanlış olarak Niksar denir.''Roma İmparatorluğu'nun MS 395 yılında ikiye bölünmesiyle Niksar, Bizans egemenliğine girdi. 11'inci yüzyılda Türkler'in Anadolu'ya yaptıkları akınlarda 1067 yılında Alp Arslan'ın komutanlarından Afşin Bey tarafından fethedildi, ancak 1068 yılında tekrar Bizans'ın eline geçti. Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında ise Artuk Bey tarafından fethedilen Niksar, 1073'te tekrar elden çıktı.
Niksar'ın asıl fatihi Danişmendli Devleti'nin kurucusu olan Gümüştegin Melik Ahmed Gazi oldu. Danişmend Gazi, fetihten sonra Niksar'ı sahil Rumlarına karşı mücadelede kendisine hem bir üs hem de bu devletin başkenti olarak seçmiştir. Bu dönemde Niksar ilim ve kültür merkezi haline gelmiştir.
1175'te II. Kılıçaslan zamanında Selçuklu topraklarına katılan Niksar, Moğol istilası ile 1341'de önce Eretna Devleti'nin daha sonra da Tacettinoğulları Beyliği'nin hâkimiyetine girmiş ve bu beyliğin merkezi olmuştur.
1387 yılında Niksar'ı ele geçiren Kadı Burhaneddin'in bir savaşta öldürülmesi üzerine bölge halkı Yıldırım Bayezid'tan yardım istemiş ve Yıldırım Beyazıt'ın oğul Süleyman Çelebi 1398'de Niksar'ı Osmanlı topraklarına katmıştır.
Tarihî eserleri
Türbeler - Mezarlar
Alaaddin Savcı Bey Türbesi - 14. yy Taceddinoğulları dönemi
Ak Yapı Kümbeti - 13. yy Danişmenliler dönemi
Hacı Çabuk Türbesi - 12. yy Danişmenliler dönemi
Çöreğibüyük Camii Haziresi - 14. yy İlhanlı, Taceddinoğulları dönemi
Nureddin Alparslan Türbesi - 14. yy Taceddinoğulları dönemi
Erzurumlu Emrah Türbesi - 19. yy Osmanlı Dönemi
Cahit Külebi Anıt Mezarı - Cumhuriyet dönemi
Hacı Çıkrık Türbesi - 12. yy Anadolu Selçuklu
Sunguriye Türbesi - 13. yy Danişmenliler dönemi
Melik Gazi Mezarlığı - 12. yy, 13. yy, 15. yy, 20. yy Anadolu Selçuklu, Cumhuriyet, Danişment, Osmanlı dönemi
Doğan Şah Alp Türbesi - 14. yy Danişmenliler dönemi
Melikgazi Türbesi - 12. yy Danişmenliler dönemi
Kulak Türbesi - 12. yy Danişmenliler dönemi
Kırkkızlar Kümbeti - 13. yy Selçuklu dönemi
Çeşmeler
Lülecizâde Çeşmesi - 20. yy Osmanlı dönemi
Zeytindibi Çeşmesi - 20. yy Osmanlı dönemi
Melik Gazi Mezarlığı Çeşmesi 1 - 19. yy Osmanlı Dönemi (Melik Gazi Türbesi'nin karşısında)
Melik Gazi Mezarlığı Çeşmesi 2 - 19. yy Osmanlı Dönemi (Doğan Şah Alp Türbesi'nin bahçe duvarına bitişik)
Melik Gazi Mezarlığı Çeşmesi 3 - 19.yy Osmanlı Dönemi (Türbenin kuzeyinde yer alan kabristan duvarına bitişik)
Han Camii Çeşmesi - 17. yy Osmanlı Dönemi
Taş Mektep Çeşmesi - 19. yy Osmanlı Dönemi
Çarşı Çeşmesi - 13. yy, 19. yy Danişment, Osmanlı
Hoca Sultan Çeşmesi - 19. yy Osmanlı Dönemi
Kale Kapısı Çeşmesi - 17. yy Osmanlı Dönemi
Fatih Sultan Mehmet Cd. Çeşmesi - 19. yy Osmanlı Dönemi
Derebağ Camii Çeşmesi - 19. yy Osmanlı Dönemi
Ulu Cami Çeşmesi - 19. yy Osmanlı Dönemi
Zeytindibi Çeşmesi - 19. yy Osmanlı Dönemi
Köprüler
Hamidiye Köprüsü Kalıntısı - 19. yy Osmanlı Dönemi
Seymenli Köprüsü - 4. yy - 11. yy Roma, Danişment
Talazan Köprüsü - 13. yy Selçuklu dönemi
Camiler
Çöreğibüyük Camii - 14. yy İlhanlı, Taceddinoğulları dönemi
Niksar Ulu Camii - 12. yy Danişmenliler dönemi
Halil Efendi Camii - 17. yy Osmanlı Dönemi
Coğrafya
Niksar ilçe merkezinin deniz seviyesinden ortalama yüksekliği 359 metredir. Niksar'ın kuzeyinde Canik Dağları, güneyinde Dönek Dağı ve bu iki dağın arasında ise Niksar Ovası yer almaktadır. Canik Dağları Karadeniz'e paralel uzanan platolarla kaplıdır. Bu platolardan Çamiçi Yaylası yalnız Niksar'ın değil Tokat'ın da en önemli yaylalarındandır.
Akarsular bakımından oldukça zengin olan Niksar topraklarını Kelkit Çayı ve bu çayın irili ufaklı kolları sular. Kelkit Çayı'nın suladığı ve taşıdığı alüvyonlarla bereketine bereket kattığı Niksar Ovası, Karadeniz Bölgesi'nin en önemli ovalarından birisidir.
Tarım arazisi bakımından elverişli bir ovaya sahip olan ilçenin %53'ü orman ve fundalıklarla, %12'si çayır ve meralarla kaplıdır. İlçe topraklarının %32'si ekilip dikilirken, yalnızca %3'ü tarıma elverişli değildir. Tokat'taki ormanların %12'si Niksar ilçesi sınırları içerisinde kalır.
Niksar, Karadeniz iklimiyle, İç Anadolu'nun karasal iklimi arasında bir geçiş bölgesindedir. Kışlar genellikle ılık ve yağışlı, yazlar sıcak geçer. Her ay yağış alan ilçenin yıllık yağış ortalaması 563 mm, yıllık sıcaklık ortalaması ise 13,9 derecedir.
Niksar'ın kuzeyindeki yüksek kesimlerde kayın, çam, gürgen, ladin; alçak kesimlerdeki düzlüklerde kavak ve söğüt; ovada otsu bitkiler; vadilerde ise meyvelikler bitki örtüsünü oluşturur. Dağ ve ormanlarda yaşayan başlıca av hayvanları sansar, tavşan, kurt, tilki, vaşak, dağ keçisi, ayı ve domuzdur. Kuş türleri içinde ise keklik, yaban ördeği ve bıldırcın önemli yer tutar.
Ekonomik ve sosyal hayat
İlçede ekonomik hayat geniş ölçüde tarıma dayalı olmakla birlikte, son yıllarda sanayide de önemli ölçüde ilerlemeler kaydedilmiştir. Kelkit ırmağının suladığı Niksar ovası tümüyle tarıma ayrılmıştır. Ayrıca Karadeniz ile İç Anadolu arasında bir geçit bölgesinde yer alan ilçede iklim şartları da tarımsal üretime elverişli bir ortam yaratır. Ekime elverişli alanların %37,8 gibi büyük bir bölümünde tahıl üretimi yapılmaktadır. İlçede tahıl üretimi yapılan alanları sırasıyla meyvelikler, endüstri bitkileri, sebzelikler ve baklagil üretimi yapılan alanlar izlemektedir. İlçede yetiştirilen başlıca tahıllar; buğday, arpa ve mısırdır. Bunun yanında şeker pancarı, tütün, ayçiçeği, patates ve mahlep gibi sanayiye ham madde olan ürünlerde üretilmektedir. İlçede en çok yetiştirilen meyveler; üzüm, elma, kiraz, şeftali ve cevizdir. Cevizin Niksar'da önemli bir yeri vardır. İlçe ekonomisine büyük bir katkı sağlayan ceviz, kırım atölyelerinde içleri çıkarıldıktan sonra genellikle yurt dışına satılmaktadır. Niksar'da büyük ölçüde kavak üreticiliği de yapılmaktadır.
Çamiçi Yaylası ile yayla turizminin önemli merkezlerinden biri olma yolunda ilerleyen Niksar geçmişte düzenlemiş olduğu Yayla Şenlikleriyle bu konuda önemli adımlar atmıştır.
Önceleri daha çok tarıma ve küçük sanayiye dayanan sanayi yapısı günümüzde büyük ölçüde gelişme göstermiş, başta gıda, konfeksiyon, dokuma ve ağaç işleme sanayiinde birçok işyeri kurularak önemli ölçüde istihdam sağlayan teşebbüsler haline gelmiştir.
Dünyanın en yumuşak ve içimi en leziz olan Niksar Ayvaz Suyu'nun da ilçe ve ülke ekonomisine büyük bir katkısı vardır. Dolum tesislerinde şişelenen sular yurdun her bölgesine dağıtılmakta ve yurt dışına ihraç edilmektedir.
Kaynak: Wikipedia – Niksar · CC BY-SA 4.0

History
Niksar has been ruled by the Hittite, Persian, Greek, Pontic, Roman, Byzantine, Danishmend, Seljuk and Ottoman Empires. It has always been an important place in Anatolia because of its location, climate and productive farmland.
It was known as Cabira in the Hellenistic period (Κάβειρα in Greek). It was one of the favourite residences of Mithridates VI, who built a palace there, and later of King Polemon I and his successors.
In 72 or 71 BCE, the Battle of Cabira during the Third Mithridatic War took place at Cabira, and the city passed to the Romans. Niksar was called Diospolis, Sebaste, and Neokaisareia during the Roman period. Pompey made it a city and gave it the name of Diopolis, while Pythodoris, widow of Polemon, made it her capital and called it Sebaste. It is not known precisely when it assumed the name of Neocaesarea, mentioned for the first time in Pliny, "Hist. Nat.", VI, III, 1, but judging from its coins, one might suppose that it was during the reign of Tiberius. In 344 the city was completely destroyed by an earthquake Neocaesarea became part of the Eastern Roman Empire when the Roman Empire divided into two parts in AD 395. Another earthquake occurred in 499, the 499 Nicopolis earthquake.
During the Middle Ages, the Muslims and Christians disputed the possession of Neocaesarea, and in 1068 a Seljuk general, Melik-Ghazi, whose tomb is still visible, captured and pillaged it. When the Seljuqs raided Anatolia in 1067, Neocaesarea was conquered by Afşın Bey, one of the commanders of Alp Arslan. The Byzantines retook the area in 1068. Conquered by Artuk Bey after the Battle of Manzikert, Neocæsarea once again returned to Byzantium in 1073. The city became part of the domain of Roussel de Bailleul, a Norman mercenary who had rebelled against the Byzantine empire, and who held the town until 1075. Melik Gümüştekin Ahmet Gazi (better known as Danishmend Gazi), founder of the Danishmend, was the next conqueror of Neocaesarea. After the conquest the Gazi made it his capital city, and, under the name Niksar, became a center of science and culture. The Danishmend Gazi's mausoleum stands in a large cemetery just outside the town.
Ecclesiastical history

Neocaesarea was an episcopal see in the late Roman province of Pontus Polemoniacus. At first called Cabira, it became the civil and religious metropolis of Pontus. In around 315, the Synod of Neo-Caesarea was held there. It is now one of the bishoprics listed in the Annuario Pontificio as titular sees and is referred to as Neocaesarea in Ponto to distinguish it from Neocaesarea in Syria.
Bishops
Noted bishops include Saints Gregory Thaumaturgus, Paul of Neocaesarea, and Thomas, a 9th-century martyr.
Gregory of Nyssa claimed that about 240, when Gregory Thaumaturgus was consecrated bishop of his native city, Neocæsarea had only seventeen Christians and that at his death (270) it counted only seventeen pagans. In 315 a great council was held there, the acts of which are still extant. In the early church baptism was generally by immersion. Baptism by perfusion, that is by pouring the water over the candidate, was permitted in the case of the seriously ill and where sufficient water for immersion was unobtainable or impractical, as in, for example, prisons. The Council of Neocaesarea ruled that individuals baptized by perfusion were disqualified from being presbyters. This became an issue in the case of Novatian, who had received baptism by perfusion when dangerously ill.
Being early placed at the head of an ecclesiastical province, Neocæsarea had four suffragan sees about 640 ("Ecthesis" of pseudo-Epiphanius, ed. Heinrich Gelzer, 539), retaining them until the tenth century, when Trebizond obtained its independence and, by degrees, the other three suffragans were suppressed. In 1391 the Archdiocese of Neocaesarea was confided to the metropolitan of Trebizond (Miklosich and Müller, "Acta", II, 154). About 1400 there was, however, a regular metropolitan (op. cit., II, 312), residing at Ordu. Among the twenty-seven bishops of this city mentioned by Le Quien, the most noted are Saints Gregory Thaumaturgus, Paul of Neocaesarea, and Thomas, a 9th-century martyr.
Geographic location
Niksar is approximately 9,555 km2 (3,689 sq mi). It is located at 40°35' north latitude and 36°58' east longitude. Its average altitude is 350 m above sea level. It is surrounded by Erbaa on the northwest, Tokat on the southwest, Almus on the south, Başçiftlik on the southeast and Akkuş on the north. It is one of the five largest counties of Tokat. The Canik Mountains are to the north, Dönek Mountain to the south, and the Niksar Lowland is situated between these mountains. The Niksar Lowland is one of the most important lowlands of the Black Sea Region. The Canik Mountains are covered with plateaus that lie parallel to the Black Sea. Çamiçi High Plateau is one of the most important ones.
Niksar lands are irrigated by large and small tributaries of the Kelkit River. Forests cover 53% of the plateau, and pasture 12%; 32% of the land is devoted to agriculture, and only 3% is unsuitable for farming. Beech, pine, horn beech, and spruce trees can be found in the higher altitudes to the north of Niksar. In the lowlands there are poplar and willow trees, and fruit trees in the valleys. Polecats, rabbits, wolves, foxes, lynxes, bears, and pigs are the main hunting animals that live in the mountains and forests. Partridges, quail and ducks are among the more important game birds found here. Niksar has a transitional oceanic climate and continental climate. It is generally cold and snowy in winter, and hot and moderately dry in summer.
Cuisine of Niksar
The most remarkable feature of traditional Tokat-Niksar houses is the kitchen. Called Aşevi or Aşgana in the local dialect, the kitchen is usually the largest room of the house and serves as a sort of lounge for the family. The typical kitchen has a fireplace on one side used for cooking or washing and a storeroom on the other in which dried foods, preserves, sauces, cheese and grape leaves are kept. Beside the storeroom is a wooden granary with partitions for storing cereals and legumes. In Turkey, it is common to eat meals around a low table.
The famous local foods of Niksar are walnut, tomato paste and grape leaves which is a main ingredient of dolma, a very popular dish in Turkey.
Kaynak: Wikipedia – Niksar · CC BY-SA 4.0
