Silifke Belediyesi
Government administration · Mersin Metropolitan Municipality · 0 followers
Interested in working with us in the future?
Follow to see new jobs and posts in your feed.
No news yet.

Tarihçe

Büyük İskender'in komutanlarından ve Suriye Krallığı'nın kurucusu Selevkos I Nikator, şimdiki Taşucu'nun olduğu yerde, İyonluların "Holmi" adıyla kurduğu koloniyi ele geçirip halkını da kıyıdaki Holmi'den (Akliman) 12 km içeriye bugünkü Silifke'nin bulunduğu yere yerleştirmiş ve "Selevkos'un Şehri" anlamına gelen Kilikya'daki Seleukia (veya Seleucia) kentini kurmuştur. Kalikadnus'taki Seleukia, İsaurya'daki Seleukia ve Kilikya bölgesindeki Seleukia kentleri olarak bu adı taşıyan diğer birçok yerden ayrılmaktadır.
Selevkos I Nikator'un kurduğu 9 adet kendi adındaki şehrin adını devam ettirdiği Seleucia, Helenistik dönemde Selefkoslar ve Ptolemeos (Mısır) krallıkları arasında sıkça el değiştirmiştir. Roma İmparatorluğunun MS 395 yılında ikiye bölünmesinden sonra Bizans yönetimine giren Seleucia, Ayatekla'nın varlığından dolayı önemli bir hac merkezi durumuna gelmiştir.
Mübadele ve Cumhuriyet sonrası dönem
Atatürk; Silifke'deki Gazi Çiftliği'ni yeni gelen Yunanistan mübâdilleri arasında paylaştırmıştır. Ayrıca çok tanınmış biri olan zeytinyağı tüccarı, fabrikatör Bodossaki de Silifkeli olup sahip olduğu çok geniş meyve bahçesi ve arazisi, mübâdeleden sonra kamulaştırılıp bir bölümüne Kız Meslek Lisesi yapılmış, geri kalanına ise Giritli aileler yerleştirilmiştir. Bodossaki; daha sonra İstanbul'daki ünlü Pera Palas Otelini satın alarak sahibi olmuştur. Kıbrıslı aileler ise 1930'lu, 60'lı ve 70'li yıllarda gelmişlerdir.
Silifkeli Rumlar ise mübâdele ile birlikte Yunanistan'da yeni kurulan, bugün Tesprotya iline bağlı, Adriyatik Denizi kıyısındaki Nea Selefkia (Yeni Silifke) adlı kasabaya yerleştirilmişlerdir. Kasaba nüfusu, bugün 3.000 civarındadır. O yıllarda Silifkeli Rumların lideri, Yusufaki Tiryakidis idi. Silifkeli Ermeniler ise Bucaklı Mahallesi'nde kalabalık bir cemaat hâlinde yaşamakta idiler ve "Dilek Kayası" denilen mevkide bir kiliseleri vardı. Kurtuluş Savaşı'nda yaşanan sokak çatışmalarını takiben Kıbrıs üzerinden Lübnan'a gittikleri bilinmektedir. O yıllarda Silifke Ermenilerinin lideri, Hacı Manolyan idi.
Turistik yerleri

Silifke Kalesi
Tespitlere göre Helenistik veya erken Roma dönemine ait olduğu anlaşılan kale, geçirdiği onarım ve değişiklikler sonucu bugün bir Orta Çağ kalesi görünümündedir.
Silifke'ye hakim, 185 m yüksekliğinde bir tepe üzerinde yapılmış olan ve etrafı kuru hendekle çevrili oval biçimdeki kalenin içinde kemerli galeriler, su sarnıçları, depolar ve diğer yapı kalıntıları bulunmaktadır.
Ünlü gezgin Evliya Çelebi Seyahatname'sinde, 17. yüzyılda Silifke Kalesi'nin 23 burcu olduğunu, içinde bir cami ve 60 ev bulunduğunu yazar. Ancak burçların bir kısmı ve kale içi tamamen yıkık durumda olduğundan bunun tam tespitini yapmak mümkün olmamıştır. Hâlen görülebilen 10 adet burç mevcuttur. Tarihi köprü şehir merkezinin ortasından geçen Göksu (Kalykadnus) Nehri'nin üzerindedir. MS 77-78 yıllarında Kilikya Valisi L.Octavius Memor tarafından dönemin imparatoru Vespasianus ve oğulları Titus ile Domitianus adına yaptırılmış olduğu 1870 yılında yapılan bir onarımda bulunan taş kitabeden anlaşılmaktadır. Yedi gözü bulunan ve Roma uygarlığı örneklerinden biri olan Taşköprü, Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde onarım görmüştür. Yakın zamanda yapılan bir yol düzenlemesi sebebiyle köprünün 3 ya da 4 gözü yok olmuştur. MS 2. yüzyılda yapılmış olduğu anlaşılan Roma tapınağı 5. yüzyılda planında önemli değişiklikler yapılarak kiliseye dönüştürülmüştür. Şehir merkezinde bulunan doğu ile güney yanlarındaki sütun tabanlıkları orijinal şekilde korunmuş olan tapınağın uzun kenarında on dörder, kısa kenarında sekizer sütun bulunmaktaydı. Ancak her biri 10 m boyundaki Korint başlıklı bu sütunlardan bugün sadece biri ayakta kalmış olup 3 tanesi de yıkılmış durumda yerdedir. Tapınağın çok sayıdaki mermer sütunları Reşadiye Camii'nin bahçe eklemesinde, anıt tabiri kullanılan alanda ve bazı evlerin bahçe kapılarında süsleme olarak kullanılmak üzere, sütun tabanları ve sütun üstleri resmî daireler ve ikametlerin bahçelerini ve kapı önlerini süslemek için yerlerinden alınmıştır.
Coğrafya
Silifke ilçesini Göksu (Kalykadnos) Irmağı ortadan ikiye ayırmaktadır. Göksu Irmağı'nın denize ulaştığı delta ve bu deltada oluşan Akgöl ve Paradeniz lagünleri, dünyanın önemli kuş toplanma merkezlerinden ve sulak alanlarından biridir. Bu nedenle Ramsar alanı ilan edilmiştir.
İlçeye bağlı Yeşilovacık beldesi sınırları içinde bulunan koylar, Akdeniz foklarının üreme bölgesidir. Akdeniz'in önemli tatil beldelerinden olan Susanoğlu ve Taşucu; Silifke'ye bağlıdır.
İlçenin yüzölçümü 2.692 km²dir. Silifke ilçe merkezinin deniz seviyesinden ortalama yüksekliği 25 metredir.
Nüfus
İlçenin merkez nüfusu 1980'de 25.000'i bulmazken; 1990'da 47.000'e, 2000'de 65.000'e dayanmıştı. İlçe merkez nüfusu 2007 yılı nüfus sayımına göre 52.961'e düşmüştür. 2008 yılı sayımına göre merkezde nüfus 50.000 olup köyleriyle birlikte 114 bine yaklaşmıştır. Halk, yaz aylarında yaylalara ya da deniz kenarındaki yazlık evlerine taşınır.
Silifke, Toroslar'daki köylerde Türkmen Yörük nüfusu barındırır. Silifke'de en son Yörük kollarından Sarıkeçililer bulunmaktadır. 3-4 tane de Tahtacı mahallesi bulunmaktadır. Tahtacılar, kerestecilik ve orman ürünleriyle geçimlerini sağlayan Alevî Türkmenlerdir. Kent merkezindeki Say Mahallesi, kalabalık bir Abdal mahallesidir. Abdallar da Alevî inancına sahiptirler. Otogara yakın mahallelerde ise yoğunlukla Girit, Selanik ve Kıbrıs göçmenleri yaşamaktadırlar. Tarihi açıdan geçmişte yörede Rum ve Ermeniler de yaşamıştır.
Not: Büyükşehir yasası nedeniyle köyler mahalle statüsüne geçtiğinden 2013'ten itibaren kır nüfusu tabloda yer almamıştır.
Ekonomi

Tarım
Silifke Ovası alüvyonlu bir ova olduğu için toprağı çok verimlidir. Seracılığın yaygın olması nedeniyle burada yılda 3 tür ürün alınabilmektedir. Silifke'de domates, salatalık, çilek, çeltik, yerfıstığı, kabak, yeşil fasulye, yer kirazı gibi birçok tür meyve ve sebze yetiştiriciliği yapılmaktadır. Son dönemlerde Silifke'de sebzeciliğin yanı sıra portakal, mandalina, limon (narenciye), zeytin, nar, kayısı, şeftali, erik, üzüm, elma ve armut gibi meyveler yetiştirilmektedir.
Hayvancılık
Büyükbaş ve küçükbaş hayvancılığın yanında tavuk ve balık çiftlikleri de vardır. Balık çiftlikleri hem tatlı suda hem de denizde kurulmuştur. Tatlı suda alabalık denizde ise levrek ve çipura yetiştirilmektedir. Ayrıca Silifke'nin kırsal bölgesinde, keçi ve koyun yetiştiriciliği de yapılmaktadır.
Turizm
Turizm, ilçenin sahip olduğu önemli değerlerdendir. Silifke Kalesi, Cennet-Cehennem Obrukları, Jüpiter Tapınağı, Aphrodisias Antik Kenti (Tisan Yarımadası), Barborossa Koyu, Astım Mağarası, Uzuncaburç, Ayatekla, Tokmar Kalesi, Liman Kalesi ve Mancınık Kalesi yöredeki turistik merkezlerdir.
Toplum ve kültür
Mutfak
Silifke'ye özel birçok yemek türü vardır. Bunlardan en önemlileri; yüksük (yüzük) çorbası, batırık, arabaşı, ülübü ve keşkektir. Tatlıları arasında ise mekik tatlısı, en önemlilerindendir. Silifke'nin en önemli ve en meşhur ürünleri, yoğurt ve ayrandır. Yörenin köylülerine ve ağız tadını bilenlere göre en iyi ayran, yayık ayranıdır.
Folklor
Silifke, folklorik açıdan da önemli bir bölgedir. Halk oyunları, kilim dokumacılığı ve el sanatları gelişmiştir. "Halk oyunu" denildiğinde ilk akla gelen yörelerden biri olan Silifke'nin folklor ekibi, uluslararası pek çok organizasyonda Türkiye'yi temsil etmiştir. Silifke oyunları kıvrak tarzdadır. Silifke'nin Yoğurdu, Türkmen Kızı, Çiftetelli, Elmas zeybeği, Kıbrıs Zeybeği, Hamçökelek, Çaya Vardım Zeybeği, Portakal Zeybeği, Bahçeye Gel Görelim(Mandilli),Yayla Yolları, Aşık ile Maşuk, Aslan Mustafa ve Keklik oyunları en bilinen folklorik danslardır. Silifke'de genelde Türkmen göçmenleri olduğu için bazı oyunlar, Türkmenler için düzenlenmiştir.
Etkinlikler
Silifke'de her yıl 20-26 Mayıs tarihleri arasında Uluslararası Müzik ve Folklor Festivali düzenlenir. Festivalde çeşitli konserler düzenlenmekte, ırmak boyunca uzanan yürüyüş yollarında standlar ve yörük çadırları kurulmaktadır. Yörük çadırlarında halka geleneksel yöre yemekleri sunulmaktadır.
Siyaset ve yönetim
1933 yılında bazı vilâyetlerin ilçeye indirilmesi ile ilgili bir kanunla İçel ilinin merkezi Silifke lağvedilip Mersin ve İçel illeri birleştirilerek merkezi de Mersin oldu. Böylece Silifke, "İl" unvânını kaybetmiştir. 2002 yılında ise hükûmetin aldığı bir kararla Karamanoğulları'nın Türkçe olarak bu bölgeye verdiği "İçel" ismi; tarihe karıştı. İçel ismi; sâdece Silifke, Mut, Gülnar, Aydıncık, Bozyazı ve Anamur'u değil, komşu illere bağlı olan Ermenek ve Gazipaşa ilçelerini de kapsayan Taşeli Yöresi'ni tanımlamaktadır.
Kaynak: Wikipedia – Silifke · CC BY-SA 4.0

Names
Turkish Silifke (Turkish: [siˈlifce]) derives from Greek Seléfkeia (Σελεύκεια, modern pronunciation: [seˈlefci.a]), the late medieval and modern form of ancient Greek Seleúkeia (Σελεύκεια; Latin: Seleucia), named for its founder Seleucus I Nicator, king of the Seleucid Empire. It was distinguished from the many other places of that name as Seleucia on the Calycadnus (Seleucia ad Calycadnum), Seleucia in Cilicia, Seleucia in Isauria, Seleucia Trachea, and Seleucia Tracheotis.
The site of the ancient city of Olba (Turkish: Oura) is also within the boundaries of modern-day Silifke.
History

Antiquity
Located a few miles from the mouth of the Göksu River, Seleucia was founded by Seleucus I Nicator in the early 3rd century BC, one of several cities he named after himself. It is probable that there were already towns called Olbia (or Olba) and Hyria and that Seleucus I merely united them giving them his name. The city grew to include the nearby settlement of Holmi (in modern-day Taşucu) which had been established earlier as an Ionian colony but being on the coast was vulnerable to raiders and pirates. The new city up river was doubtless seen as safer against attacks from the sea so Seleucia achieved considerable commercial prosperity as a Cilician port, and was even a rival of Tarsus.
Cilicia thrived as a province of the Romans, and Seleucia became a religious center with a renowned 2nd century Temple of Jupiter. It was also the site of a noted school of philosophy and literature, the birthplace of peripatetics Athenaeus and Xenarchus. The Silifke Bridge was built by the governor L. Octavius Memor in 77 AD.
Christianity
Early Christian bishops held the Council of Seleucia on 27 September 359. Seleucia was famous for the tomb of the virgin Saint Thecla of Iconium, converted by Saint Paul, who died at Seleucia, the tomb was one of the most celebrated in the Christian world and was restored several times, among others by the Emperor Zeno in the 5th century, and today the ruins of the tomb and sanctuary are called Meriamlik. In the 5th century the imperial governor (comes Isauriae) in residence at Seleucia had two legions at his disposal, the Legio II Isaura and the Legio III Isaura. The Christian necropolis, west of town, which contains many tombs of Christian soldiers, likely dates from this period. According to the Notitia Episcopatuum of the Patriarchate of Antioch, in the 6th century, the Metropolitan of Seleucia had 24 suffragan sees.
Economy
The economy of the district depends on agriculture, tourism and raising livestock. The town of Silifke is as a market for the coastal plain, which produces beans, peanuts, sesame, banana, orange, lemon, cotton, grapes, lentils, olives, tobacco, and canned fruits and vegetables. An irrigation project located at Silifke supplies the fertile Göksu Delta. In recent years there has been a large investment in glasshouses for producing strawberries and other fruit and vegetables in the winter season.
Silifke is also an industrial town, well-connected with other urban areas and producing beverages, chemicals, clothes, footwear, glass, plastics, pottery, and textiles.
Climate
Silifke has a hot-summer Mediterranean climate (Köppen climate classification Csa) with hot and dry summers and mild and wet winters.
Composition
There are 88 neighbourhoods in Silifke District:
Main sights

The town of Silifke has many interesting sites including:
The prominent remains of the Silifke Castle high on a rock above the town,
A large water tank (Tekir ambarı) cut into the rock,
An extensive necropolis of rock-cut tombs with inscriptions.
Other notable sites outside the town are:
The caves of "Heaven and Hell" ('Cennet ve Cehennem'), which have collapsed in two places revealing deep holes in the ground.
Narlıkuyu is an attractive village, where people from Mersin come to eat fish and enjoy the seaside.
The archaeological sites Işıkkale, Karakabaklı, Gökkale, Meydan Castle, Sinekkale, Olba
Life and culture
The Turkmen community of Silifke has a strong tradition of folk music and dance including songs such as The Yogurt of Silifke (where the dancers imitate the actions of making yogurt) and another one where they wave wooden spoons about as they dance.
The cuisine includes breakfast of leaves of unleavened bread (bazlama) with a dry sour cottage cheese (çökelek) or fried meats. Many other dishes feature bulgur wheat. The annual Silifke Yoghurt Festival takes place in May.
Kaynak: Wikipedia – Silifke · CC BY-SA 4.0
